Van Bath naar Aveley: Een voetbalreis door de UK

[Barnet_Bee]

Vorige week ben ik teruggekeerd uit de UK nadat ik samen met een maat van mij tien dagen door het land ben gereden om wat wedstrijden te bezoeken. Uiteindelijk werden het twaalf potjes in allerlei verschillende competities. Ik zal in de komende maand hier in dit topic wat impressies plaatsen van die trip. Misschien maak ik zelfs microanalyses van de wedstrijden ;-)

[El Cid]

Haha, vet! Ben benieuwd naar je verhalen. Vooral de wedstrijden in lagere leagues lijken me wel een mooie ervaring.

[Breach]

Dikke vette tvp.

[Jasper]

Tof
Misschien ook wat voor de FP!

[Boeman]

*Abonneer*

[Otis.]

.

[Hendril]

Nice.

ook microanalyses

[ASroma]

love it!

[Eric Cantona]

Leuk B_B!

[denthemen]

Lezen!

[Da_Sandman]

Microanalyses .

Slechte tvp eigenlijk.

[Prosac]

Benieuwd naar jouw microanalyses.

[Friggles]

Oorspronkelijk geplaatst door Breach Dikke vette tvp.

[Afwazig]

Nice! Vooral benieuwd naar de microanalyses.

[Rumille]

Je schrijft het als Afellay.

[TR]

Niks voor de FP?

[Dagglala]

Oorspronkelijk geplaatst door TR Niks voor de FP?

Dat wilde ik posten. Maar idd., goed idee.

[Barnet_Bee]

The Season Starts Here



Zowel in 2007, 2008 als 2009 maakte ik in augustus een trip van een week naar Engeland. Vorig jaar werd die traditie onderbroken en werd het vervangen door een lang weekend. Dit mede doordat we al zoveel hebben gezien in Engeland. Toch begon het dit jaar weer te kriebelen en dankzij wat mooie fixtures konden we het eindelijk niet maken om geen week te gaan. Vooral Swindon v Oxford was aantrekkelijk. Op het moment dat die naar de zondag ging, was het wachten op de non-league fixtures. Twee clubs stonden hoog op ons lijstje: Bath City en Weymouth. Die laatste bleek een uitwedstrijd te hebben, maar Bath City speelde thuis. Tegen Barrow nog wel, een van de clubs waar ik een zwak voor heb. Dank u, voetbalgod. Soms kan het allemaal erg meezitten in het leven. Bath City. Beter kon bijna niet: een leuk stadje, een leuke club en een geweldig stadion.

Bath City is een club die voor mijn gevoel jarenlang te laag heeft gespeeld. De stad is natuurlijk een echte rugbystad, maar de voetballers hebben het altijd heel aardig gedaan in de non-league. Er werden zelfs twaalf pogingen gedaan om gekozen te worden in de Football League, maar nooit lukte het The Romans om de omerta te doorbreken. Erg zuur voor de club, want het potentieel was er zeker. De club deed het goed in de Southern League (destijds een van de divisies onder de Football League) en haalde zo nu en dan goede resultaten in de FA Cup. Het potentieel werd duidelijk op het moment dat Brighton uit de koker rolde voor een potje in de derde ronde van die beker in 1960. Maar liefst 18.000 man kwamen naar Twerton Park. Die zagen Bath met 0-1 verliezen, maar het was toch een goed jaar geweest. De club had eerder Millwall en Notts County uitgeschakeld in de FA Cup en werd kampioen.

Het old boys network van de Football League heeft er dus voor gezorgd dat de club nooit profclub werd, maar toch Bath bleef het goed doen. In 1979 waren ze een van de oprichters van de Conference. Tot 1997 speelde de club in die competitie, op twee seizoenen na. Vooral in de eerste jaren deed Bath goed bovenin mee. Ze werden eenmaal vierde en tweemaal zesde. Na 1997 daalde de club echter af in de donkere spelonken van het Engelse voetbal. Pas na tien jaar kwam er weer licht in de tunnel, toen The Romans promoveerden naar de Conference South. Ik was zelf nog aanwezig bij de debuutwedstrijd van Bath in deze competitie, tegen Bromley. Ze pasten zich snel aan het voetbal in die competitie, want de eerste twee jaar werden ze achtste. In 2010 was er de vierde plek en via de play-offs mochten ze naar de Conference. Daarin werden ze vorig seizoen netjes tiende. De club lijkt haar natuurlijk niveau te hebben gevonden.

Waar in sommige gevallen de voetbalclub echt voor bekendheid van het plaatsje zorgt - ik noem een Wigan, Barnsley of Accrington - is dat in Bath helemaal niet het geval. Sterker nog, voetbal is helemaal niet zo populair in Bath. Dé sport daar is rugby. De Recreation Ground van Bath Rugby ligt midden in het centrum. Als je ooit in Bath bent geweest, heb je het ongetwijfeld zien liggen naast de rivier. De rugbyclub is erg succesvol: zes landstitels, tienmaal de beker en twee Europese trofeeën sieren de prijzenkast van Bath Rugby. Succes trekt nu eenmaal aan, vandaar dat de inwoners van Bath liever naar het rugby gaan dan naar het voetbal. Een andere reden is dat Bath een vrij chique stad is en in dat soort steden is rugby vaak populairder dan voetbal. Neemt niet weg dat Bath voor een non-league club altijd redelijke toeschouwersaantallen trekt. Bath heeft ook het nadeel dat ze in Twerton spelen, een buitenwijk van de stad, en niet in het centrum.

Het centrum van Bath is overigens een van de mooiste gebieden van Engeland. Ik was er afgelopen februari al en het is echt een stad om verliefd op te worden. Jammer van de vele toeristen, maar dat ben ik zelf natuurlijk ook. Bath is, na Londen, de populairste bestemming voor buitenlandse toeristen te zijn. Al 2000 jaar geleden kwamen die in grote getale aan in Bath. De Romeinen bouwden badhuizen op de plek vanwege de geneeskrachtige bronnen. Nog altijd worden die bronnen gebruikt en heb je veel badhuizen in Bath. Mijn levensdoel is om in een bad in Bath te zitten, met een strakke Speedo aan. Overigens is Bath veel meer dan alleen die badhuizen, want je heb er de schitterende Royal Crescent, The Circus, de Bath Abbey, mooie bruggen over de Avon en een heerlijke binnenstad. Mocht je Bath nog nooit bezocht hebben, dan is dat toch wel een grote aanrader. Heerlijke stad, maar nu over naar het voetbal. Want daar draait het hier toch allemaal om op DT116 en Bath City v Barrow is meer dan moeite om over te schrijven.

Die pot was namelijk onze eerste tijdens "Vincktrip IV". Die trapte officieel af om vijf uur 's ochtend, toen SJ voor mijn deur stond. Na de vrouw gedag te hebben gekust, kon koers gezet worden naar Calais en via de boot kwamen we aan in Dover. De tocht naar Bath ging erg soepel, hoewel het even bikkelen was om door het centrum te komen. Onderweg namen we het Engelse voetbal door en keken we alvast vooruit naar onze wedstrijden. Swindon v Oxford en Morton v St. Mirren staken er toch wel bovenuit, maar qua stadion leek deze pot van Bath toch een van de mooiere te worden. Ik hoopte alleen dat het wel zou lukken, want de laatste keer dat ik een wedstrijd van Bath City wilde bezoeken, ging de auto P-P in Maidstone. Ditmaal was er weer een probleem, de olie was op, maar dat werd opgelost. Het vincken zou deze keer gaan lukken.

Aangekomen bij het stadion ga ik twee pondjes aan de dorpsgek en in ruil daarvoor mochten we voor het stadion parkeren. De turnstiles waren nog niet open, dus eerst gingen we boozen in de social club. Daar zaten ook al redelijk wat Barrowfans, waaronder het bestuur van de club. Dat was een mooi gezelschap van lokale aannemers en tweedehands autohandelaar in net iets te foute pakken. Ik mag dat graag zien. Dat is zo leuk aan het voetbal in de non-league, waar nog niet alle clubs zijn opgekocht door vage buitenlanders. De social club van Bath was groot en de levensader van de club. Veel mensen gaan er eerst wat drinken en dat levert de club weer geld op. Daarnaast is hij af te huren voor bruiloften en ook dan rinkelt de kassa weer voor de club.

Na een tijdje hadden we het wel gezien in de social club en gingen we het stadion in. Dat bleek nog mooier te zijn, dan ik op foto's had gezien. De hoofdtribune vond ik niet geweldig, maar de terracing aan de andere drie kanten was genieten. Twerton Park is echt een klassieker en nog voordat er een bal was getrapt, nam ik mezelf voor hier nog ooit terug te keren als ze een belangrijke bekerwedstrijd hier hebben. Tegen de clubs uit Bristol of eentje uit de Premier League zal het wel aardig vollopen en dat moet een geweldig zicht zijn. Voor de pot tegen Barrow kwamen er helaas minder man, nog geen duizend, maar ook dan is het al genieten daar in Bath. Niet alleen het stadion is geweldig, ook het uitzicht op de heuvels achter de hoofdtribune en de huisjes (+ illegale toeschouwers) achter de overdekte terrace zijn al de moeite waard.

De wedstrijd zelf was ook de moeite waard. Bath City speelde heel behoorlijk en had binnen tien minuten al drie enorme kansen gehad. Helaas voor The Romans hebben ze heel slechte spitsen en geen van de kansen werd omgezet in een doelpunt. Gedurende de gehele eerste helft was Bath de bovenliggende ploeg, maar scoren lukte maar niet. Barrow was echt een drama; daar zat echt geen enkel idee achter. Ook de tweede helft was aardig, maar opnieuw lukte het Bath niet om te scoren. Volgens het voetbalcliché scoort de tegenstander dan en dat was precies wat er gebeurde. Barrow op 0-1 en de meegereisde fans uit Cumbria waren door het dolle heen. Dat waren ze nog een keer, toen Bath zelfs een penalty miste. Het mocht schijnbaar niet zo zijn.

Volledig onterecht nam Barrow de drie punten mee, maar niemand bij The Bluebirds die daar om maalde. De wedstrijd was vermakelijk geweest en kreeg de volgende dag zelfs vier van de vijf sterren. Zo goed vond ik hem nu ook weer niet, want daarvoor was er te weinig gescoord. Na afloop van de wedstrijd ging ik nog even langs het secretariaat, want we hadden geen kaartjes gehad bij binnenkomst. Die bleken ze ook niet te drukken, behalve voor genodigden. Meteen werden er twee van die kaartjes gehaald en die kreeg ik mee. Sympathieke club dat Bath, want kaartjes zijn mijn fetisj. Ik probeer tot en met de Conference altijd een ticket te bemachtigen. Onder de Conference zijn die zeldzaam en moet ik het vaak doen met een 50/50 lot.

Na de wedstrijd reden we richting Swindon en onderweg kocht ik bij een benzinestation de befaamde FourFourTwo special, met daarin de voorbeschouwing van het seizoen. Die is altijd in plastic gewikkeld met daarop de zin "The Season Starts Here" en dat geldt ook zeker voor mij. Als ik dat ding in mijn handen heb, is het Engelse voetbalseizoen voor mij echt begonnen. Dat betekent namelijk dat ik zelf in Engeland ben en dan voelt het pas 'echt' aan. Na Carlisle United, Preston North End, Bromley, Scunthorpe United, Stoke City en Leyton Orient, was ditmaal Bath City de opener en het was zeker geen verkeerde. Nu is het voor mij pas echt begonnen en laten we hopen dat het een heerlijk jaar gaat worden. Met zo'n start kan dat bijna niet meer misgaan.

[Barnet_Bee]

Voor de statistiekenpijpers en liefhebbers van meer foto's

[neilpad]

Nice .

[Friggles]

Mooi stuk weer.

[Barnet_Bee]

James Constable, the Swindon-fan



Na de mooie aftrap van ons voetbalweekje in Bath, stond de volgende dag in Swindon voor mij dé wedstrijd van deze week op het programma: “The A420 derby” oftewel Swindon Town v Oxford United. In oktober 2000 werd deze derby voor het laatst gespeeld in de County Ground. Daarom stond, op het moment dat vorig seizoen duidelijk was dat Swindon zou gaan degraderen en Oxford niet zou promoveren, sdeze pot bovenaan op mijn verlanglijstje. Extra leuk is het dat Swindon, samen met Port Vale, de enige club van de 92 is die ik nog nooit aan het werk zag. Ik had het plan om vorig jaar in de winter naar Swindon v Bournemouth te gaan, maar het weer gooide roet in het eten. Achteraf gezien niet zo erg, want anders had ik deze derby waarschijnlijk niet bezocht. Het zal zo hebben moeten zijn.

Het is nu een wedstrijd in de kelderdivisie van de Football League, maar in een nog niet eens zo grijs verleden speelden beide club op het hoogste niveau. Oxford United deed dat drie jaar achter elkaar in de jaren 80 en Swindon Town had dankzij Glenn Hoddle een seizoen in de zon: in 1993/1994 speelden The Robins in de Premier League. Dat is momenteel echt niet voor te stellen. Het is het enige seizoen ooit geweest dat ze op het hoogste niveau speelden en daarmee zijn ze een van de zes clubs die dat hebben gedaan. Even voor de freaks: de andere vijf zijn Glossop North End, Leyton Orient, Northampton Town, Carlisle United en Barnsley. Een mooi rijtje en in Swindon zijn ze er toch best trots op. Ze gingen er alleen keihard uit en ook het jaar erop degradeerde de club. Kijkend naar het verleden van de club denk ik dat League One een beetje hun natuurlijke niveau is. Wat dat betreft spelen ze nu te laag.

Het had zo anders kunnen zijn, want in 2010 stonden The Robins nog in de finale van de play-offs voor promotie naar de Championship. In de halve finale hadden ze Charlton Athletic nog opzij gezet en Swindon had nog nooit verloren in drie eerdere wedstrijden op Wembley. Charlie Austin miste in die finale tegen Millwall een gigantische kans en uiteindelijk stond Swindon met lege handen. Vorig seizoen klapte het ineens helemaal in elkaar. Vreemd, want zo gek veel spelers waren er niet vertrokken. Manager Danny Wilson kreeg de ploeg niet meer aan de praat en werd uiteindelijk ontslagen, ondanks zijn wereldprestatie van het jaar ervoor. Opvolger Paul Hart, gespecialiseerd in degradaties ontlopen, kreeg het ook niet meer op de rails en Swindon Town werd laatste. Ook Hart werd bedankt voor bewezen diensten en de onervaren Paolo di Canio mag nu proberen om Swindon terug te krijgen naar League One.

Ook Oxford heeft slechte jaren achter de rug. In 1988 degradeerde de club uit de hoogste divisie en sindsdien ging het alleen maar slechter. Het stadion werd verkocht en in 2001 werd het kille Kassam Stadium betrokken door eigenaar Firoz Kassam bescheiden vernoemd naar zichzelf. Kassam bleek slecht nieuws te zijn en nadat hij in 1999 de club overnam volgde er meteen degradatie naar het derde niveau. Twee jaar later gevolgd door degradatie naar de kelderdivisie. Alsof dat nog niet genoeg was degradeerde de club in 2006 zelfs naar de Conference. Enig voordeel is dat de club van Kassam af was, hoewel het stadion nog altijd eigendom van hem is (en daardoor nog altijd zijn naam heeft). Vier jaren in de Conference volgden en pas in 2010 lukte het de club, via de play-offs, terug te keren in de League Two. Daar werden ze afgelopen seizoen netjes twaalfde en gezien de toeschouwersaantallen (alleen Bradford trekt meer volk) is het niet eens zo gek om te denken aan promotie. Ook Oxford is gevoelsmatig een League One-club.

Maar dit jaar spelen ze toch echt allebei in League Two. Het is de eerste keer dat de “A420 derby” op het vierde niveau wordt gespeeld. De 53 eerdere ontmoetingen waren in de Championship en League One of in een van de bekers. Overigens zijn dat relatief weinig ontmoetingen, maar dat is niet zo vreemd als je bedenkt dat Oxford United pas in 1962 in de Football League werd verkozen. Dit omdat Accrington Stanley failliet ging (ironisch genoeg promoveerde Stanley in 2006 weer naar de Football League, toen Oxford er uit degradeerde). De statistieken leren ons verder dat The U's slechts tienmaal wonnen van Swindon en dat het maar één keertje lukte in een uitwedstrijd. Mochten we vooraf een gokje wagen, dan zou dat niet op Oxford zijn. Sowieso zou ik dat niet doen, want ik gok standaard op een 0-0. Dit is een soort garantie dat ik doelpunten ga zien en zo niet, dan heb ik wat pondjes in de zak.

Dat de derby leefde, bleek wel toen we op zondagochtend wat landelijke kranten aan het lezen waren. Zelfs daar werd aandacht aan deze wedstrijd besteed. Di Canio had in de media de opmerking laten vallen dat hij Oxford-spits James Constable wel wilde hebben. Hij gaf daarbij aan dat Constable, als Swindon-fan zijnde, zelf ook wel zou willen. De spits is inderdaad dicht bij Swindon geboren, maar ontkrachtte in de media dat hij fan was van de club. Tottenham Hotspur was zijn club, verklaarde hij. Tijdens de wedstrijd zongen de Swindon-fans in het begin ook continue “James is a Swindon fan” en “You got a Robin in your team”, maar dat stierf na een tijdje weg door het voetbal van Constable. In ieder geval bleek het geen slimme actie van Di Canio om de spits van de tegenstander zo op scherp te zetten.

Nadat we de krantjes hadden gelezen en hadden ontbeten, was het tijd om richting stadion te gaan. Ondertussen keken we onze ogen uit. Swindon was echt een heel desolate plaats. Het Kappele-op-den-Bos van Engeland. Zoiets verwacht je niet snel in Zuid-Engeland en al zeker niet in zo'n liefelijke county als Wiltshire. Swindon bestond uit heel veel parkeergarages. Ik vraag me af of ze die echt zoveel nodig hebben of dat er iemand een fetisj met die dingen heeft en er daarom zoveel neerzet. Een zekere fetisj van de plaatselijke planoloog zijn rotondes. Overal in de stad lagen die dingen, maar ze werden allemaal overschaduwt door the big one. Die ligt vlakbij de County Ground en heet “The Magic Roundabout”. De Magische Rotonde. De megarotonde werd in 2009 nog uitgeroepen tot een van de engste verkeerspunten van de UK. Het is, in het kort gezegd, een grote rotonde die ook nog eens vijf kleine rotondes heeft.

SJ reed er met zijn ogen dicht overheen, want het was te onduidelijk wat nu de bedoeling was. Gelukkig overleefden we het. Na dit avontuur werd de auto richting de snelweg neergezet. We hoopten namelijk nog Malvern v Causeway mee te kunnen pakken in de FA Cup. Het was geen must, maar omdat het toch op de route richting Oldham (waar we zouden overnachten) lag, leek het ons wel aardig. De stad was drooggelegd, dus na ons traditionele rondje rondom het stadion, gingen we maar wat boozen in de lokale Burger King. Ondertussen kwamen de boefjes uit Oxford ook aan. Ze hadden een speciale trein gekregen en voelden zich daardoor heel wat. Stoer liepen ze in een grote groep, uiteraard zonder clubkleuren. Een man waarschuwde ons dat we niet in dezelfde richting als hen moesten lopen, want die hadden een speciale kroeg gekregen die wel open was en daar zouden problemen van komen.

Aangezien we geen Danny “pwoper nwaty” Dyers zijn, gingen we maar eens richting het stadion. Dat was echt een plaatje. Ook een zwaar onderschat stadion, want je ziet er zelden vinckers naartoe gaan, terwijl het nog een echte traditionele ground is. Maar het ligt geografisch ongunstig. Mensen gaan naar Londen, Bristol, Devon of Wales om voetbal te zien en Swindon ligt daar net tussenin. Clubs als Port Vale en Lincoln City hebben daar ook last van; ook leuke stadions, maar geografisch op een rotplek. Enige minpunt was de vele reclame van het biermerk “Arkell's” rondom het stadion. SJ, die van Arkelen als achternaam heeft, genoot intens, maar van mij hoefde die overkill niet. Toch kon ik de geschilderde letters “Arkell's Stand” wel waarderen. Dat heeft iets jaren 80-achtigs over zich heen en dat mag ik graag zien. Sowieso is het meeste uit het pre-Premier League tijdperk vaak mooi, omdat het nog niet dat gelikte heeft.

De kaartjes lagen klaar voor ons en dat is altijd fijn. Er waren nogal wat restricties aan deze wedstrijd verbonden, geen internetverkoop en telefonisch alleen aan mensen uit de UK, maar dankzij de behulpzame ticketmanager, lagen er toch twee tickets voor ons klaar. Tijd om maar eens naar binnen te gaan. De oude turnstiles maakte het vertrouwde tak-tak-tak geluid en we stonden het stadion in. Het bleef maar genieten, want ook van binnen zag de County Ground er leuk uit. Vier verschillende tribunes, waaronder een onoverdekte. Zo zien we het graag. Nu nog wat regen erbij. Als een Japanner ging ik te werk en ik fotografeerde meteen alle tribunes. Daarna was het op het gemakje wachten totdat de wedstrijd zou beginnen. Langzaamaan begon het stadion vol te lopen en de onoverdekte tribune zat echt ramvol met mannetjes uit Oxford. Gelukkig mochten ze gewoon blijven staan van de stewards, waardoor het leek of het een terrace was. Aan de randvoorwaarden was al voldaan, nu nog een goede wedstrijd en deze dag was helemaal geslaagd.

Voordat de wedstrijd begon werd er een of ander operalied gespeeld en zong het publiek in plaats van de Italiaanse tekst, die toch niemand begreep, “Paolo di Canio, Paulo di Canio”. Er was ook een spandoek opgehangen voor de Italiaan en er liepen veel mensen rond met shirts waarop zijn naam was gedrukt. Zelfs recht voor mijn neus stond er eentje. Di Canio heeft weinig hoeven presteren om een volksheld te worden in Swindon. Sowieso doen ze dat sneller bij het volkse Swindon. Het is een echte arbeidersstad en ze vinden het prachtig dat een legende als Di Canio kiest voor hún club en stad. Bij Oxford, de chique universiteitsstad, is dat minder snel het geval. Daar vinden ze het logisch dat mensen naar de club komen, want Oxford is in hun ogen een van de mooiste steden ter wereld. Je moet alleen niet in de pauperige buitenwijken komen, waar de club juist veel support vandaan haalt. Wie verwacht dat het Oxford-publiek bestaat uit nette studenten, komt namelijk bedrogen uit. Maar die slechte buitenwijken, daar hebben de fans van The U's het niet graag over.

Al voor de wedstrijden waren beide supportersgroepen hard tegen elkaar aan het zingen. Helaas vond de DJ zichzelf zo belangrijk, dat het niet in hem opkwam om de muziek wat zachter te zetten en het publiek zijn gang te laten gaan. Maar ja, vaak hebben DJ's grote ego's en dat had deze ook. Jammer, want ik kan altijd erg genieten van het 'voorspel'. Gelukkig stond de herrie tijdens de wedstrijd uit, want daarin werden wij getrakteerd op mooie banter over en weer. Swindon had tot de twaalfde minuut de overhand, totdat James Constable – uitgerekend hij – de 0-1 erin knikte. Een typisch doelpunt, zoals Engelse spitsen ze vroeger maakten. Het was sowieso een typisch Engelse wedstrijd. SJ zei nog tegen me dat hij het gevoel had in de jaren 80 te zijn beland. Het stadion, het publiek en het voetbal; het deed hem allemaal aan dertig jaar geleden denken. Voor nostalgisten als ons natuurlijk perfect.

De wedstrijd bleef op en neer golven. Logischerwijze was het Swindon dat de betere kansen kreeg en in de twintigste minuut werd het 1-1. Door het spel en het publiek was ik de wedstrijd ingezogen en als een ware gloryhunter stond ik mee te juichen met The Robins. Vlak voor rust waren het weer The U's die mochten juichen, want Constable – opnieuw hij – scoorde de 1-2. Tegen SJ zei ik dat dit niet erg was, want nu zou Swindon nog meer moeten aanvallen en dat was onze richting op. Ja, enig opportunisme is me niet vreemd. Het was een heerlijke eerste helft geweest. Ook in de tweede helft ging het gewoon verder. Swindon viel keer op keer aan, maar de bal wilde er niet in. Di Canio kon het allemaal niet meer kanaliseren en ging helemaal uit zijn plaat, toen een inworp in zijn ogen de verkeerde kant op werd gegeven. De scheidsrechter kon niet lachen met het theater van de Italiaan en zond hem naar de tribune.

Terwijl Swindon steeds dichter bij een doelpunt kwam, was Oxford ineens dicht bij de 1-3. Opnieuw was het Constable die snoeihard op doel kopte, maar de lat stond hem ditmaal in de weg. Het was ook wel heel erg geweest als uitgerekend de Swindon “fan” een hattrick had gescoord. Toch zullen de twee goals ook genoeg pijn hebben gedaan, want het bleef bij 1-2. Swindon was veel sterker (15 schoten op doel tegenover 6 voor Oxford), maar uiteindelijk tellen alleen de doelpunten. Voor het eerst in 38 jaar won Oxford weer eens in het stadion van de vijand. James Constable zal waarschijnlijk een standbeeld krijgen bij het stadion van Oxford, net naast die stier daar. Na de wedstrijd reden SJ en ik richting Malvern met een brede grijns op ons gezicht. Dit was een genieten geweest en een spreekwoordelijke vette krent in de pap. En toen wisten we nog niet eens dat deze wedstrijd overtroffen zou worden.

[Barnet_Bee]

Voor de statistiekenpijpers en liefhebbers van meer foto's

[Strooper]

Blijft leuk om te lezen

[Clough]

Tof.

[Barnet_Bee]

The Magic of the Cup



Na de geweldige pot tussen Swindon Town en Oxford United, reden we naar onze volgende wedstrijd. Malvern Town en Causeway United gingen het in de allereerste ronde van de FA Cup, de zogenaamde Extra Preliminary Round, tegen elkaar opnemen. Dankzij toeval kwam ik er achter dat deze wedstrijd op zondag werd gespeeld. Ik was namelijk aan het zoeken naar alternatieven voor als we geen kaartjes voor Swindon konden krijgen. Malvern bleek in de buurt te liggen. Een zoektocht naar foto's van het stadion leverde een prachtige plaat op van een kleine tribune, met gigantische bergen op de achtergrond. Genoeg reden om daar eens te kijken. Doordat de wedstrijd in Swindon al om 13:00 was begonnen, konden we de tweede helft meepakken en dat is nog altijd beter dan niets. Sowieso is de FA Cup altijd goed, welke ronde het ook is.

Malvern Town? Wat is dat nou weer voor club, zie ik jullie denken. Terecht, want het is vrij obscuur allemaal. Ze spelen in de West Midlands League en hebben helemaal niets gewonnen in hun geschiedenis. De beste prestatie die ze ooit geleverd hebben is een zeventiende plek in de Southern League Division One Midlands in 2006–07. Dat is de achtste divisie in Engeland. In de FA Cup hebben ze ooit de Third Qualifying Round bereikt, dat is eigenlijk de vijfde ronde. Om die opnieuw te bereiken moeten ze, behalve van Causeway, nog drie clubs opzij zetten. Dat lijkt me vrij onmogelijk, want Malvern is wel een van de kleinste clubs in de Fa Cup dit jaar. Er zitten in deze Extra Preliminary Round best clubs van naam en faam, maar daar is Malvern er zeker niet eentje van. Dat is gewoon een vrij matige club die blij moet zijn als er honderd man komen kijken.

Malvern is helemaal niet zo'n kleine stad. Het is ongeveer even groot als Accrington, waar ze gewoon een Leagueclub hebben. Maar als je Malvern ziet, snap je meteen waarom voetbal er niet populair is. Voetbal is in Engeland vooral ontstaan in de armere gebieden, waar kolen en katoen de belangrijkste bronnen van inkomsten waren. In de streek waar Malvern ligt, is rugby de eerste sport. Het is ook een erg posh stadje. Het is lange tijd een belangrijk kuuroord geweest, vanwege het zuivere water dat vanuit de Malvern Hills kwam gestroomd. De stad was populair bij de Britse upperclass. Veel leden van het koningshuis kwamen uitrusten in Malvern en ook Charles Darwin was een graag geziene gast bij de vele kuuroorden in de stad. Nee, Malvern is geen stad waar voetbal snel wortel kon schieten.

De enige link tussen Malvern en voetbal is Edward Elgar, de beroemdste componist van Engeland. Zijn naam zal misschien niet bij iedereen een belletje doen rinkelen, maar zijn liederen des te meer. Elgar schreef de muziek voor wereldberoemde stukken als "Land of Hope and Glory" en "Jerusalem". Veel Engelsen willen eigenlijk liever dat een van deze twee liederen wordt gespeeld, als het Engels elftal speelt. "God Save the Queen" is namelijk het lied van Groot-Britannië en niet van Engeland. Deze beroemde zoon van Malvern was behalve componist, ook een groot voetbalfan. Niet van de lokale club. Dat is ook onmogelijk, want die werden pas in 1947 opgericht, terwijl Elgar in 1934 stierf. Nee, Elgar was fan van Wolverhampton Wanderers en een heel fanatieke, getuige het onderstaande stuk:

English composer Edward Elgar (1857-1934) is famous for a string of symphonies and concertos but he also wrote what is believed to be the first ever football anthem: "He Banged the Leather for Goal". The composer was a keen Wolverhampton Wanderers fan, one of a founder members of the Football League in 1888, and often cycled over 40 miles from his home in Malvern, Worcestershire, to watch his team play. According to Wolverhampton Wanderers, he wrote this tune in honour of an 1890s striker, Billy Malpass.

Zo'n 60 kilometer fietsen om je club te zien, dat is wel wat anders dan die beroemdheden hier die we ineens allemaal van onder hun steen uit zagen kruipen, toen Ajax afgelopen seizoen kampioen werd. Elgar was tenminste een echte fan en werd dat in 1898, toen hij Wolves tegen Stoke zag spelen. Natuurlijk ook een heerlijke pot. In 1998 onthulde Wolves een plakkaat ter ere van Elgar en zijn lied “He Banged the Leather for Goal”, omdat het toen honderd jaar geleden was dat hij het schreef. Het schijnt toen ook gezongen te zijn, maar gezang heeft het wereldwijde web nog niet gevonden. Zelfs op Youtube is het niet te vinden. Erg jammer, want ik ben wel benieuwd hoe het klonk.Ook al stelt de club Malvern Town niet veel voor, dankzij Elgar heeft de stad toch een klein plekje veroverd in de voetbalgeschiedenis. Dat de club de komende jaren weinig hoge ogen zal gooien, werd ons duidelijk toen we bij het stadion aankwamen. Dat stelde niets voor. Eigenlijk is het niet eens een stadion. Ze hebben een hoofdtribune en een social club, voor de rest is het niet veel. Aan de overkant staat nog een soort schuurtje en dat is het dan. Maar om het stadion gaat het ook niet echt bij Malvern Town. Je moet ook zeker niet op de tribune gaan zitten, want dan zie je alleen wat huizen. Aan de overkant moet je gaan staan. Dan heb je uitzicht op de Malvern Hills en de rest van het stadje. Gelukkig was dat uitzicht er, want de wedstrijd was niet veel.

We kwamen in de tweede helft binnen en het stond nog 0-0. Gelukkig maar, want we hadden dus geen doelpunten gemist. Het eerste waar we ons over verbaasden was het veld. Het liep niet alleen flink af, ook was het gras hartstikke dor. Vreemd, want overal in de omgeving was het erg groen. Het lijkt wel of ze een hele zomer een tent over dat veld hebben gezet, zodat het gras langzaam is verstikt. Het zag er in ieder geval enorm stroperig uit en de spelers konden elkaar niet aanspelen over de grond. De bal stuiterde alle kanten op en leek maar niet vooruit te komen. Beide teams kregen wel kansen. Vooral Malvern kreeg een enorme kans. Voor open doel, de keeper lag ergens aan de andere kant, kreeg een van de middenvelders de bal in zijn voeten. Het enige dat hij hoefde te doen was zachtjes schieten. Hij bleef maar wachten en uiteindelijk werd de bal afgepakt. Fail!

Het leek wel of beide club financieel voordeel hadden bij een replay, want ook de spitsen van Causeway kregen opgelegde kansen er niet in. Dat Causeway was overigens wel de veel betere ploeg. Ik stond een paar dagen later dan ook niet gek te kijken, toen ik zag dat ze de replay met 5-0 hadden gewonnen. Die replay was noodzakelijk, omdat het hier 0-0 bleef. Enfin, het was maar een extraatje. We besloten nog even de social club in te gaan, om programmaboekjes te scoren. Ik ging nog even pissen en kwam terecht op een wc die zo uit de film "Trainspotting" leek te komen. Die ene waar Renton inviel. Daar ging ik niet in zeiken. De enige optie was nu de wastafel, maar ik besloot het nog maar even op te houden in plaats van de Tokkie uit te hangen.

Omdat Malvern ons wel een aardig plaatsje leek op het gebied van gastronomie, gingen we op zoek naar een pub om wat te eten. We kwamen uit bij de meeste chique Wetherspoon die ik tot nu toe heb gezien. Het eten kostte geen drol, zoals altijd bij Wetherspoon, en smaakte uitstekend. Ik had een "British Classic" bestaande uit drie Lincolnshire worstjes met aardappelpuree en doperwtjes, terwijl SJ voor de burger ging. Zo uitkijkend over de rest van de stad die beneden ons lag, was het toch wel genieten. Stadjes als Malvern zijn plekken die je als gewone toerist waarschijnlijk overslaat, maar die je als vincker juist wel bezoekt door een of andere gekke voetbalwedstrijd. Dat is toch wel een positief bijeffect van dat vincken. Overigens zijn vinckers er in alle soorten en maten, want er lag in die Wetherspoon ook een magazine waar een lijst inzat met daarop alle Wetherspoons. Daarachter stond een vakje dat je kon aankruisen als je er geweest was. Bizar.

Na nog wat te hebben gedronken, was het tijd om naar het hotel te gaan. Dat lag in Chadderton, vlakbij Oldham. Best nog een trip van een paar uurtjes rijden. Het was mooi om te zien hoe het landschap veranderde van een groen, landelijk gebied, naar de betonjungles van Birmingham en later Manchester. Engeland blijft een land met vele gezichten. Naast ons hotel bleek een pub te zitten en nog een goede ook. Een uitstekende plek om ons eerste weekend te analyseren en vooruit te kijken wat nog ging komen. Voor morgen stond de minste wedstrijd van de week op het programma, die van Bradford Park Avenue in dat sintelbaanstadion, maar daarna kwam mijn persoonlijke hoogtepunt van deze week: Schotland. Vooral van de derby tussen Greenock Morton en St. Mirren liep het water me in de bek.

[Barnet_Bee]

Voor de statistiekenpijpers en liefhebbers van meer foto's

[Prosac]

Nog even terugkomend op die rotonde. Voor mij als verkeerskundig liefhebber wel een smulobject hoor. Vooral in de zin van "hoe bezopen wat dat projectteam?"

[Clough]

The Magic Roundabout, .

Altijd genieten.

[Barnet_Bee]

Oorspronkelijk geplaatst door Prosac Nog even terugkomend op die rotonde. Voor mij als verkeerskundig liefhebber wel een smulobject hoor. Vooral in de zin van "hoe bezopen wat dat projectteam?" [afbeelding: link]

Het gekke is dat die hele stad vol is gegooid met rotondes. Dit ding is natuurlijk de ultieme, maar op de meest gekke plekken in Swindon zie je rotondes liggen. Het zal hoogstwaarschijnlijk de fetisj zijn van het hoofd planologie van Swindon.

[Prosac]

Dat lijkt mij ook, want hoewel ze in Nederland nog steeds aangelegd worden, komen "we" wel steeds meer terug op het gebruik van rotondes als DE oplossing voor problematische kruisingen. Deze is wel het summum van een fetish inderdaad.

[Barnet_Bee]

The Ugliest Ground in England



De maandag is, evenals de vrijdag, vaak de moeilijkste dag om een wedstrijd te vinden. Toch lukt het uiteindelijk wel altijd en valt het vaak erg mee. In ons eerste jaar hadden we geluk met Hyde v Vauxhall Motors (0-3 bij rust, 6-3 na 90 minuten), terwijl we het tweede jaar uitkwamen bij mijn meest obscure wedstrijd die ik tot nu toe in Engeland heb gezien: Atherton Collieries v Ramsbottom United. In ons derde jaar was de maandagavondwedstrijd zelfs het hoogtepunt van de trip met Ashton United v Kendal Town. Dit jaar was er redelijk wat keuze. Een revisit Hyde was mogelijk, maar ook Curzon Ashton was een optie. Manchester United v Tottenham werd ook gespeeld, maar daar hadden we weinig zin in. Ik ben wat PL-moe geworden de laatste jaren. Heel vreemd, want vroeger deed ik er alles aan om MotD te kunnen zien. Uiteindelijk kozen we voor Bradford Park Avenue v Worksop Town. Puur om de naam. Bradford Park Avenue. Poëzie.

Bradford Park Avenue speelt in een verschrikkelijk rukstadion, maar is een geweldige club. Na Brighton zou dit mijn tweede sintelbaanstadion in Engeland worden. Nooit is een club zo ver achteruit gegaan qua stadion als Bradford Park Avenue. Ooit speelden ze in het geweldige Park Avenue stadion, waarover hier meer te lezen is. Helaas moesten ze daar in 1974 vertrekken, doordat Bradford Park Avenue failliet ging. Een logisch gevolg, nadat ze in 1970 (na 62 jaar), uit de Football League waren gestemd ten faveure van Cambridge United. De club kon niet wennen aan het non-league voetbal en verdween. In tegenstelling tot veel andere clubs die uit de League werden gestemd, had Bradford Park Avenue wel ooit in de hoogste divisie gespeeld. De hoogste plek die ze daar ooit haalden was de elfde in 1920, precies tussen Arsenal en Manchester United.

Nadat Bradford Park Avenue failliet ging, werd er meteen een doorstart gemaakt. De nieuwe club begon op een heel laag amateurniveau en speelde vooral tegen pubteams. Pas in 1988 begon de club serieus te denken aan een terugkeer in de voetbalpiramide. Sindsdien zijn ze langzaam omhoog aan het klimmen. In 2004 haalden ze zelfs de Conference North, maar daarna degradeerde de club tweemaal achter elkaar. Dankzij zakenman en miljonair Bob Blackburn, kwam de club in 2008 weer terug in de Northern Premier League, waar ze sindsdien ieder jaar bovenin meedoen. Het is de ambitie van Blackburn, die fan werd van Bradford PA door zijn enthousiaste zwager, om op termijn de Conference te bereiken en misschien wel de Football League. Zijn idee is dat als Accrington het kan om na 44 jaar terug te keren in de League, het Bradford PA ook moet lukken.

Ook dit jaar is Bradford Park Avenue een van de favorieten voor promotie. De afgelopen twee seizoenen eindigde The Avenue als tweede en derde. Nadeel voor ze is dat er altijd een club bij zit die net iets sterker is en in de play-offs hebben ze weinig geluk gehad afgelopen seizoenen. Ook dit jaar zit er met Chester weer een heel sterk team in de competitie, evenals het rijke Chorley. Verder heb je nog de media darlings van FC United of Manchester, die ook bovenin mee zullen doen. Dus zo makkelijk is het niet om te promoveren naar de Conference North, met alleen de kampioen die rechtstreeks omhoog gaat. Ik vrees dus dat de droom van Blackburn om de club weer terug te brengen op een hoog niveau, nog lang zal duren. Sowieso hoort een club met zo'n verschrikkelijk stadion niet in de League thuis, maar Blackburn heeft plannen om te gaan verhuizen als ze hoger op de ladder klimmen. Alleen al daarom hoop ik dat ze promoveren.

In 2008 was er al een plan om te verhuizen. Blackburn had een golfbaan gekocht om een stadion voor 20.000 man te laten bouwen. Het plan was voor om vier tribunes te bouwen, met zitplaatsen aan de lange zijdes en terracing achter de goals. Geweldig plan, maar door bureaucratie is het uiteindelijk niet doorgegaan. Later was er nog het plan om naar het Odsal Stadium te verhuizen. Dat is het grote rugbystadion van Bradford dat vlakbij het huidige BPA-stadion ligt, maar ook dat plan staat in de koelkast. Vandaar dat Bradford Park Avenue nu nog altijd in het sfeerloze Horsfall Stadium speelt. Het enige leuke aan dat stadion is dat de stoeltjes van de Main Stand afkomstig zijn uit Tavern Stand van de Lord's Cricket Ground in Londen en de historie er dus afdruipt. Voor de rest is het niets. Sintelbanen en voetbal gaan niet samen en dat zeg ik als iemand die zijn eerste wedstrijd ooit in een stadion met een sintelbaan zag.

We waren na Malvern al een stuk richting het noorden gereden en omdat deze wedstrijd 's avonds was, hadden we nog een hele dag om wat rond te kijken. De optie Bradford viel af. Ondanks mijn sympathie voor de oude industriesteden van Engeland, is Bradford niet echt een plek waar je de hele dag wil zijn. Dat hadden we al twee keer eerder gedaan en dat was eigenlijk wel genoeg. Dan maar wat cultuur snuiven. Eerst was York aan de beurt. Dat blijft een leuke stad, maar nadat ineens overal Japanners vandaan kwamen, besloten we om verder te gaan. Ik had vooraf ergens gelezen dat Harrogate, dat tussen York en Bradford ligt, wel aardig was. Dat bleek zeker zo te zijn. Het is een oud kuuroordstadje met gigantisch veel groen. Echt een heerlijke plek om eens een weekendje naartoe te gaan. Zelfs de vrouw zal dat waarderen. Ze hebben met Harrogate Town en Harrogate Railway ook twee voetbalclubs daar.

Na een hele middag vegeteren in Harrogate, was het tijd om richting Bradford te gaan. Het blijft genieten om door Yorkshire te rijden, het gebied dat door de inwoners zelf “God's Own County” wordt genoemd. Terecht ook wel, want je hebt er schitterende heuvellandschappen en veel vervallen industrie. Die combinatie mag ik graag zien. Vlak voordat we Bradford inreden, besloten we bij een pub net buiten de stad wat te gaan bunkeren. The Stanfield Arms zag er indrukwekkend uit en toen we de kaart lazen, waren we nog meer onder de indruk. De pub scheen te zijn opgericht door een of andere ridder die in 1066 nog had mee gevochten bij de Battle of Hastings. Dat leek ons erg sterk, maar het eten smaakte erg goed. Engeland heeft de reputatie dat je er niet goed kunt eten, maar als je goed zoekt, is dat echt geen probleem. Sowieso is een curry altijd smullen geblazen.

Met de pens vol, gingen we op zoek naar het Horsfall Stadium. Bordjes richting het stadion van Bradford City waren overal te vinden, maar Park Avenue stond nergens aangegeven. We wisten dat het ergens in de buurt van The Odsal was, dus die gingen we maar volgen. Uiteraard stond het nog steeds nergens aangegeven. We kwamen terecht in een van de vele Vogelaarwijken van Bradford en aan een xenofoob figuur vroeg ik waar het stadion was. Met tegenzin gaf hij antwoord en het bleek te kloppen. Ik zag het al liggen beneden aan de heuvel, naast de begraafplaats, en het viel me niet tegen. Dit stadion maakte wel een heel goede kans om het Withdean Stadium van Brighton van de eerste plaats te stoten op mijn fictieve ranglijstje van lelijkste stadions van Engeland. En niet alleen door de sintelbaan, het leek gewoon helemaal nergens op.

Wat verder opviel waren de bordjes waarop de naam van de club stond. Ik heb er wel een stuk of vijftien gezien. Nu is de naam Bradford Park Avenue ook wel erg mooi, maar zo vaak hoeft ook weer niet. Eenmaal binnen viel me op dat er echt maar een tribune was. Ik heb altijd gedacht dat er tegenover de hoofdtribune ook nog wat stond, maar daar had je alleen een gebouwtje met de kleedkamers. De hoofdtribune zelf was ook niet veel. Nee, het Horsfall Stadium is geen inspirerende omgeving. Wat wel leuk was, was de social club. Er hingen echt schitterende relikwieën uit het verleden. Een wand was helemaal gewijd aan de grootste speler die de club ooit voortbracht: Len Shackleton. Verder hingen er nog heel oude dingen van de Football League. Voor mij was dat net keiharde porno.

Ondertussen was het tijd geworden om weer eens naar buiten de gaan. De wedstrijd stond namelijk op het punt van beginnen. Als je in een rukstadion een wedstrijd gaat kijken, hoop je altijd dat het een leuke pot gaat worden. Dan is het nog wel te doen. Helaas was dat niet het geval. Bradford Park Avenue was een stuk sterker, maar miste veel kansen. Gelukkig vloog er eentje in, zodat we geen tweede 0-0 achter elkaar hadden. Het was zo matig, dat zelfs de illegaal meekijkende figuur achter de goal, maar was doorgelopen. Extra naar voor mij was dat ik continue berichtjes binnenkreeg over hoe Willem II aan het prutsen was bij Dordrecht. We verloren uiteindelijk met 3-2. Geen geweldige avond dus, maar de gedachte dat we de volgende dag naar mijn favoriete land Schotland zouden gaan, vrolijkte me weer wat op.

[Barnet_Bee]

Voor de statistiekenpijpers en liefhebbers van meer foto's

[Blawh]

Heerlijk kijk-/ leesvoer. Leuk Barnet.

[Superheld]

Ga het van de week even rustig lezen. Maar BB, je verhalen en foto's vind ik altijd prachtig. Keep them coming.

[Tim86]

Oorspronkelijk geplaatst door Superheld Ga het van de week even rustig lezen. Maar BB, je verhalen en foto's vind ik altijd prachtig. Keep them coming.

Dit

[Barnet_Bee]

Derelict, Dilapidated Dark Lane

Rawtenstall viel me voor het eerst op, toen ik een paar jaar geleden Blackburn v Burnley bezocht. We reden door het stadje heen en het leek wel of we ineens honderd jaar terug in de tijd waren. Ik zag fabriekspijpen, leegstaande pakhuizen en een asgrauw stadje. Lancashire op z’n rauwst. Alle glitter en glamour van Manchester is hier ver weg. Het was die dag erg mistig en de kale heuvels rondom de stad gaven het een heel akelige, kille aanblik. Ik genoot ervan. De Industriële Revolutie heeft me altijd geboeid en hier kon je nog precies zien hoe het er destijds uitzag. En dan die naam: Rawtenstall. Het rauwe spat er gewoon vanaf. Dat de locals de naam uitspreken als Rottenstall, maakt het nog harder.

Toen ik thuis kwam, zocht ik meteen op of er ook een voetbalclub speelde. Die hadden ze: Rossendale United. Het werd zelfs nog mooier, want het stadion droeg de intimiderende naam Dark Lane. Een beter bij de omgeving passende naam kan bijna niet. Hier een wedstrijd zien op een regenachtige dinsdagavond in november, terwijl de mist vanaf de heuvels naar beneden rolt, moet een geweldige ervaring zijn. Ik nam me dan ook voor om die club ooit nog eens te bezoeken, maar dat is helaas niet meer mogelijk. Afgelopen jaar ging niet alleen RBC Roosendaal failliet, maar ook bij de bijna naamgenoot uit Engeland ging de stekker eruit. Na 113 jaar lukte het de club niet meer om de begroting rond te krijgen.

Erg jammer, want voor de mensen in Rawtenstall was de voetbalclub een van de weinige dingen waar ze nog trots op konden zijn. Het enige andere waardoor het stadje lokaal bekend is, is het Valley Centre, een vervallen shoppingcentrum in het midden van de stad. Het staat al jaren leeg en is dichtgespijkerd. Het doet gewoon pijn aan de ogen en de gemeenteraad probeert al jaren om investeerders te vinden om er wat van te maken. Maar natuurlijk gaat niemand daar zijn handen aan branden, want dat gaat geen geld opleveren. Het is daarom extra jammer dat nu ook Dark Lane is verlaten en al flink onder handen is genomen door de lokale chavs. Ik schrok toen ik begin augustus de eerste foto’s zag, want het lijkt al of het stadion jaren verlaten is in plaats van een paar maanden.

Dark Lane was dan ook het eerste doel, toen we vanaf Oldham naar Greenock reden. Het lag toch op de route naar boven. We vertrokken, terwijl het zonnetje scheen, maar in Rawtenstall was al het licht uit de lucht gezogen. Zou het daar altijd grauw en mistig zijn? Het lijkt er wel op. Als je naar een verlaten stadion gaat, is het altijd hopen dat je erin kunt. Dat was hier in Dark Lane geen probleem. Chavs hadden de hekken om getrapt en ik kon er zo in. Vervallen stadions bezoeken, vind ik een van de leukste dingen die er zijn. Het was aan de ene kant pijnlijk om te zien hoeveel er gesloopt was en dat de chavs de boel in de fik hadden gestoken, maar aan de andere kant was het toch wel genieten om daar rond te dolen. Het stadion was echt heel leuk en de grauwe heuvels op de achtergrond, maakten het helemaal af.

Ik kon me wel een voorstelling maken dat het hier zou kunnen spoken als er een belangrijke wedstrijd gespeeld werd. Het is jammer dat de club in 1971/1972, toen ze voor het eerst de tweede ronde van de FA Cup hadden gehaald, besloten om die pot in het stadion van Bury te spelen. Tegenstander destijds was het redelijk dichtbij gelegen Bolton Wanderers. Uiteindelijk kwamen er 12000 man op af en die zagen Bolton met 1-4 winnen. Ik vraag me af wat de uitslag was geweest, als de wedstrijd op het intieme Dark Lane was gespeeld. We zullen het nooit weten, want de kans is groot dat er nooit meer gevoetbald zal worden op Dark Lane. Gelukkig hebben we de foto’s nog, want hier een fotoreportage die ik van ons bezoekje maakte.

[Barnet_Bee]

meer foto's

[SuikerBrood]

Wow,.. dat het er dan zo uit ziet.
Mooi stukje BB!

[tjekkie]

Oorspronkelijk geplaatst door Barnet_Bee [afbeelding: link] [afbeelding: link] [afbeelding: link] [afbeelding: link] [afbeelding: link] [afbeelding: link] [afbeelding: link] [afbeelding: link] [afbeelding: link] [afbeelding: link] meer foto's

Misschien .. misschien tekent dit de echte voetbal liefhebber wel en dat is niet naar Real Madrid gaan , maar juist wedstrijden bezoeken in Engeland die alleenmaar de toeschouwers zien en verder niemand op deze hele wereld .

Mmm , voetbal liefhebber ben je op verschillende manieren , maar vind dit wel heel apart .

Ik ben naar Birminham City geweest en dus weet ik wel een beetje hoe de sfeer in Engeland is . Alles lijkt stokoud te zijn , ook de omgeving en dat lijkt hier niet anders te zijn .

Alles ademt wel nostalgie uit en alles ademt pure voetbal uit en dat is volgens mij Engels eigen .. mooi .

[Barnet_Bee]

Oorspronkelijk geplaatst door SuikerBrood Wow,.. dat het er dan zo uit ziet. Mooi stukje BB!

Het gekke is dat ze in maart pas hun laatste wedstrijd daar speelden. Dat het zo vervallen zou zijn, had ik niet verwacht. In Schotland heb ik ook nog een zogenaamde ghostground bezocht, maar die was al sinds 2008 leeg. Daar was ik niet zo verbaasd dat de lokale chavs al los waren gegaan en dat het onkruid metershoog stond.

[Barnet_Bee]

[Barnet_Bee]

A Great Renfrewshire derby



Het is altijd spannend als je een weektrip plant, waarin midweeks een bekerronde is. Nog spannender is het als je alles al vastlegt, maar er nog niet geloot is voor die beker. De beide weekenden waren zo ditmaal aantrekkelijk, dat we het wel aandurfden om alvast te boeken. Midweeks zou er namelijk zowel in Schotland als in Engeland voor de tweede ronde van de League Cup worden gespeeld. Het zou wel heel gek moeten lopen als er daar geen leuke potten uit kwamen rollen. Donderdag zou er ook nog een Europa League zijn, dus de kans de we een dag zonder voetbal zouden hebben, was wel heel klein. Ik hoopte dat we naar Schotland zouden gaan. Mijn ideale scenario was drie dagen in Angus, een county in het oosten van Schotland. Brechin op een dinsdag, Arbroath op een woensdag en dan Dundee United op een donderdag. Heerlijk. Helaas werden alle drie deze clubs al vroegtijdig uitgeschakeld. Rouwmoment.

Zelden ben ik zo zenuwachtig geweest op mijn verjaardag. Ditmaal niet voor de cadeaus die ik zou krijgen, maar omdat op 2 augustus ook de loting was van de Schotse League Cup. Met Aberdeen en Hibernian zaten er twee grote clubs in de pot (de top vijf deed nog niet mee) en met een beetje mazzel zouden die een uitwedstrijd loten tegen een mooie club. In principe was de loting perfect, want Hibs mocht tegen Berwick Rangers en Aberdeen tegen Dundee. Maar, je raadt het al, de twee grote clubs speelden uit. Sowieso viel de loting me wat tegen. Slechts drie duels sprongen er voor mij bovenuit: Ayr v Inverness (een avondwedstrijd op Somerset Park leek me wel wat), Clyde v Motherwell (away met de Motherwell lads is altijd leuk) en Greenock Morton v St. Mirren (de kraker van deze ronde).

Sinds mijn bezoek aan Greenock Morton v St. Johnstone, heb ik een zwak voor die club. Dat zwak is zelfs zo groot dat Morton mijn favoriete club op het eiland had kunnen zijn, mocht ik nog niet voor Celtic zijn geweest. Alles klopte tijdens ons bezoek destijds. Ik zat al tijden te broeden op een revisit, maar daarvoor wilde ik wachten tot er een grote tegenstander voorbij zou komen. Simpel gezegd zijn dat er maar drie: Celtic, Rangers en St. Mirren. Die eerste twee omdat de Old Firm in Schotland nu eenmaal altijd veel volk op het been brengt en die laatste omdat het de grote rivaal is. De wedstrijd tussen die twee heeft niet voor niets een eigen naam (Renfrewshire derby) en dat hebben wedstrijden alleen als ze iets voorstellen. Ik had de kans om in januari 2010 een vol Cappielow Park te zien. Morton had namelijk Celtic geloot in de Scottish Cup. Achteraf mocht ik blij zijn dat de vluchten te duur waren om te gaan, want anders was ik gegaan en had ik weer een P-P gehad. De wedstrijd werd namelijk afgelast.

Nu in augustus was die kans een stukje kleiner. Al meteen na de loting was er op internet volop discussie over de wedstrijd. Ik lees wel eens mee op Pie & Bovril, het grootste Schotse voetbalforum, en daar vlogen de fans van beide clubs elkaar al in de haren. Ze hadden er zin in,want het zou de eerste echte derby zijn sinds 2002. Destijds was het ook een pot in de League Cup, hoewel het toen om de eerste en niet de tweede ronde ging. Het werd een thriller op Cappielow Park, waarin St. Mirren na verlengingen met 2-3 won. Voor een wedstrijd in de competitie moeten we nog verder terug. In het seizoen 1999/2000 zaten beide clubs in de First Division. Het is een vierluik waar ze bij Morton niet met plezier op terugkijken, want ze verloren drie van die potten en speelden eenmaal gelijk. St. Mirren werd dat jaar kampioen en promoveerde naar de SPL.

Morton werd datzelfde jaar slechts achtste en was bezig aan een enorme neergang. Het jaar erop degradeerden ze en het jaar daarop weer. Voor het eerste in haar geschiedenis speelde Greenock Morton in de Third Division, een schande voor de club. Die werd snel weer uitgewist, want de club werd meteen kampioen en in de Second Division ging het meteen goed. Morton werd respectievelijk vierde, derde, tweede en eerste. In 2007 was Morton weer terug op haar natuurlijke niveau: de First Division. Daarin houden ze het nu al vier jaar vol. Tot nu toe eindigen ze iedere keer in het rechterrijtje, maar ze hebben nog geen enkele keer degradatieplay-offs hoeven spelen. Dit jaar is het doel om het linkerrijtje te halen. Morton heeft een redelijk selectie en moet in staat zijn om dat te halen, maar het mooiste moment van het seizoen kan zijn als ze St. Mirren een voet dwars zetten. Op een overwinning tegen de gehate rivaal wachten de fans al heel lang.

Met dat in het achterhoofd, reden we naar Schotland. Onderweg deden we Rossendale United en het Lake District aan. In Schotland was er ook nog tijd voor cultuur en bezochten we New Lanark, het utopische project van Robert Owen. Dat is best een aanrader, ook al heb je dat in een uurtje wel gezien. Het zorgde er wel voor dat we niet de mooie route langs de kust naar Greenock reden, maar dwars door de oude mijnwerkerstadjes van Lanarkshire. Dat was best een belevenis. We kwamen terecht in sommige van de slechtste gebieden van Schotland. Vooral Carluke was apart, om het op z'n zachts te zeggen. Helaas hebben we de lokale voetbalclub Carluke Rovers niet gevinckt, maar die staat nog op het verlanglijstje. Later hoorden we van de moeder van Andy, dat Carluke een soort Sint Willebrord is. In dat soort oorden kom ik graag, want daar maak je nog eens een keer wat mee.

Na een aantal van deze dubieuze oorden te hebben gevinckt, kwamen we in Glasgow aan. Daarna was het doorblazen naar Greenock. De vorige keer had ik weinig van de stad gezien en ik bleek weinig gemist te hebben. Zelfs het vinden van een eettentje was lastig. Uiteindelijk vonden we Tokyo Joe's en daarmee hadden we meteen het culinaire hoogtepunt van Greenock gehad. Wat wel positief is, is dat er ontzettend veel Ierse immigranten in de loop van de twintigste eeuw zich in Greenock hebben gevestigd. Dat betekende niet alleen veel Celtic-shirtjes op straat, maar zelfs een heuse Celtic-winkel in het centrum. Dat zijn dingen die ik graag mag zien. Ook de kleuren van Greenock Morton waren aanwezig in de stad, want iemand had een vlag van de club uit zijn raam gehangen.

Na het bunkeren, was het tijd om richting stadion te gaan. Dat was nog dicht, dus liepen we even de havendokken in, die tegenover Cappielow Park liggen. Het zag er mistroostig uit, maar volgens een aankondigingsbord zijn er plannen om de boel te pimpen. Alleen de investeerders zijn er nog niet. Jammer voor Greenock, maar natuurlijk mooi voor ons. Een voetbalstadion moet in een rauwe omgeving liggen en niet naast een of ander kek prestigeobject met hippe koffiebarretjes. Dat de wedstrijd populair was, bleek wel aan de rij mensen die voor de turnstile stond te wachten om naar binnen te gaan. Ze hadden bij Morton een speciaal tarief voor studenten. Waarschijnlijk alleen voor voltijders, maar dat ik dat niet ben is niet te zien op mijn kaart. Voor tien pondjes mocht ik naar binnen en zelden heb ik meer waar voor mijn geld gekregen als deze avond.

SJ stond ondertussen met zijn broek op z'n enkels. Die had Cappielow Park nog nooit bezocht en dit stadion was eigenlijk te pornografisch voor hem. Het is ook echt genieten. Mocht ik mijn ideale stadion samenstellen, dan zitten er veel elementen van Cappielow Park in. De oude Grandstand is mooi, de overdekte Cowshed aan de lange zijde is puur fapmateriaal, de onoverdekte Sinclair Street terrace achter de goal is heel aardig en de Wee Dublin End blijft helemaal genieten. Die laatste tribune heeft overigens die naam te danken aan het feit dat er achter die tribune een hele wijk met Ierse immigranten was gevestigd. Ironisch genoeg moest de club op een bepaald moment meer zitplaatsen hebben en dat hebben ze opgelost om de Wee Dublin End vol te gooien met witte bankjes. Uitgerekend bankjes van Ibrox, die afgedankt waren door Rangers.

De Wee Dublin End zou deze avond geopend worden, speciaal voor de fans van St. Mirren. Ik verheugde me daar al op, want die tribune vol zien staan, was bij voorbaat al genieten. We gingen op het gemakje tegen een crush barrier aanhangen om het stadion vol te zien lopen. Ondertussen hadden de chavs (eigenlijk moet ik neds zeggen, want we zijn in de omgeving van Glasgow), van beide clubs elkaar al gevonden en werd er flink wat over en weer geprovoceerd. Volgens de mannetjes uit Greenock aten ze in Paisley ratten in hun sociale huurwoningen en die rat werd zelfs gezien als een traktatie. Vreemd genoeg dachten de neds uit Paisley juist dat ze in Greenock graag die knaagdieren aten. Duidelijk een misverstand dus en dat werd opgelost door wankergebaren tegen elkaar te maken.

Een aantal van de mannetjes konden hun gevoelens niet kanaliseren en werden al voor de wedstrijd afgevoerd. Dat is mooi; dan kom je helemaal uit Paisley, sta je wat uit te dagen en ga je zo uit je plaat als iemand in een ander vak een aftrekgebaar maakt, dat je de wedstrijd niet kunt zien. Dat is het nadeel van een groot ego hebben, want als je dat niet hebt, lach je zoiets gewoon weg. Het was wel leuk om die banter over en weer te zien. Ik wist vooraf niet waar ik deze derby moest plaatsen en ook al is het geen Old Firm, de twee haten elkaar met passie. De oude mannetjes naast me waren ook de hele tijd aan het foeteren op alles dat uit Paisley kwam. Over St. Mirren gesproken, die club had twee Nederlanders onder contract en ze zouden allebei meedoen. De ene is wat bekender, Nigel Hasselbaink, dan de andere, Jeroen Tesselaar. Die laatste is een linksback die in de zomer van Telstar was overgenomen.

De wedstrijd begon meteen goed. Al snel waren er wat kansen over en weer, met Morton opvallend genoeg als sterkste ploeg. In de achtste minuut kwam St. Mirren uit haar schulp en dat leverde meteen een vrije trap op aan de rand van de zestienmeter. Gary Teale, die ik vorig jaar nog bij Southport v Sheffield Wednesday had gezien en daar continue Wigan Reject werd genoemd door een Southportse provocateur, ging achter de bal staan. Hij keek even waar de ruimte was en trapte de bal perfect in de kruising. SJ en ik baalden dat Greenock Morton achterstond, maar ook dat de wedstrijd nu wel gespeeld zou zijn. Gelukkig bleek dat mee te vallen. Morton bleek een ontzettend goed voetballende ploeg. Ik had verwacht dat ze hoofball gingen spelen, maar ze combineerden St. Mirren helemaal kapot. Het was bij tijd en wijle net Barcelona op een goede dag en Morton gingen met een 2-1 voorsprong rusten.

Helemaal onder de indruk gingen we in de rust alles eens analyseren. Eigenlijk klopte alles aan deze wedstrijd: het stadion, het voetbal en de sfeer. Ik had tot op dat moment 23 bekerwedstrijden in de UK gezien en nog nooit een bekerstunt meegemaakt. Bizar eigenlijk, want statistisch gezien had ik er tenminste toch eentje mee moeten maken. Maar deze avond leek perfect te zijn voor de eerste keer. We besloten in de rust van plaats te wisselen en in plaats van onder de Cowshed, gingen we op de onoverdekte Sinclair Street terrace staan. Zo stonden we achter de keeper van St. Mirren en we hoopten natuurlijk op nog wat goals van Morton. Verder konden we zo goed de redelijk volle Cowshed zien, altijd een mooi gezicht. Wat is het toch jammer dat de zitplaatsenmaffia zoveel macht heeft, want er is niets mooier dan een volle terrace.

In de tweede helft begon St. Mirren ijzersterk en van de 55ste tot de 66ste minuut, werd een 2-1 achterstand omgebogen in een 2-4 voorsprong. Verantwoordelijk hiervoor waren Steven Thompson en de twee Nederlanders. Thompson, geboren in Paisley, St- Mirren-fan en ex-speler van Rangers, Cardiff, Burnley en het Schotse elftal, scoorde de 2-2 na een assist van Hasselbaink en de 2-4 na een heel mooie voorzet van Tesselaar. De 2-3 scoorde Hasselbaink zelf, vanaf de elf meter. Dat was balen, maar opvallend genoeg bleef Greenock goed combineren en tien minuten voor tijd scoorde Jackson, opnieuw na een knappe actie, de 3-4. Er bleven maar kansen komen; St. Mirren schoot nog een keer op de lat en Morton kreeg in de vierde minuut van de blessuretijd nog een gigantische kans. We telden de 4-4 al, maar helaas. Wil je de goals zien, klik dan hier. Deze wedstrijd start op 4:20 en duurt tot 6:30.

Opnieuw geen bekerstunt, maar wat een wedstrijd was dit! Hij komt zeker in mijn top tien van beste wedstrijden die ik ooit gezien heb en als je het stadion erbij optelt, kan hij wel eens heel hoog eindigen in die lijst. In mijn Britse vincklijst is het zeker een top drie waard. Het enige dat jammer is, is dat ik nu nooit meer naar Cappielow Park kan. Beter dan deze avond gaat het nooit meer worden, dus is het beter om het bij deze herinnering te laten. Aan de andere kant is het toch wel verleidelijk om toch nog een keer te gaan als ze eens tegen Celtic spelen, want het stadion blijft een juweeltje en de club is prachtig. Na de wedstrijd reden we naar Uddingston, waar we de komende drie nachten bij mijn maat Andy zouden overnachten. Heerlijk, nog tot vrijdag in Schotland. De eerste dag was in ieder geval al meer dan geslaagd.

[Barnet_Bee]

Meer foto's en statistieken

[Jasper]

Vanaf vandaag elke week een nieuw verslag op de FP
WijZijnVoetbal.nl - Barnet_Bee's UK Trip - Deel 1: Bath City F.C.

Prachtig materiaal

[cornervlag]

Alleen nog maar de eerste paar verslagen gelezen maar het blijft geweldig. Barnet_Bee ga zo door!

[Prosac]

Prachtige verhalen elke keer weer.

[Barnet_Bee]

Derelict, Dilapidated Firs Park

Eindelijk lukte het. Na twee eerdere, mislukte pogingen om Firs Park binnen te dringen, lukte het ditmaal wel. Gelukkig maar, want het stadion staat op de nominatie om plat gegooid te worden. Erg jammer, want het stadion was 87 jaar lang het thuis van East Stirlingshire. De club wilde helemaal niet weg, maar verloor het van de bureaucraten. Die vonden namelijk dat het veld te kort was. De club kon het veld alleen verlengen als ze de terrace achter de goal plat zouden gooien en dat zou flink wat centen kosten. Vandaar dat er niets anders op zat om het stadion in 2008 te verlaten en te gaan groundsharen bij het naburige Stenhousemuir. Zo ontzettend jammer, want Firs Park was een van de leukere stadions in de lagere divisies van Schotland. Het zal jammer zijn als het definitief plat gaat, want het is per slot van rekening een stukje voetbalhistorie. East Stirlingshire was in 1974 namelijk de eerste club die Alex Ferguson aannam als manager.

East Stirlingshire is een mythische club. Niet vanwege de goede resultaten in het verleden, want er werd slechts één seizoen op het hoogste niveau gespeeld (1932/1933) en bekers werden al helemaal nooit gewonnen. Nee, de club is vooral befaamd vanwege de slechte prestaties. Zowel in 2003, 2004, 2005, 2006 als 2007 werd de club laatste in de laagste Schotse competitie. Dat is knap, want er spelen nogal matige clubs in de Third Division. Vooral in 2004 was de ploeg slecht en werden er slechts acht punten gehaald. Die waardeloze prestatie was aanleiding voor journalist Jeff Connor om de club het seizoen erop te volgen. Hij schreef er het boek “Pointless” over, dat de veelzeggende ondertitel “A Season with Britain’s Worst Football Team” droeg. Hij werd niet teleurgesteld, want in dat seizoen verloor East Stirlingshire op een bepaald moment 25 keer achter elkaar.

Het bezorgde de club een cultstatus. Niet alleen in Schotland, maar ook in Noorwegen. Het televisieprogramma “Golden Goal” zond een special uit over de club en prompt werd er een fanclub voor de club uit Falkirk opgericht, die op zijn top 6000 leden had. Dat is een gigantisch aantal, aangezien East Stirlingshire gemiddeld slechts 400 man trekt. Ironisch genoeg heeft buurman Stenhousemuir ook een Noorse fanclub. Die sponsoren zelfs de Main Stand van Ochilview Park en komen regelmatig langs in Stenhousemuir. Overigens ligt ook Stenhousemuir in de gemeente Falkirk en daarmee na Glasgow (vier) de gemeente met de meeste Leagueclubs binnen de grenzen. Meer dan bijvoorbeeld Edinburgh, terwijl Falkirk tienmaal zo weinig inwoners heeft.

Wat wel jammer is, is dat alle stadions uit het centrum zijn verdwenen. Het legendarische Brockville Park van Falkirk FC ging in 2003 plat en daar staat nu een supermarkt. Alleen een oude turnstile staat er nog, ter herinnering aan het stadion. Firs Park staat hetzelfde lot te wachten. Waar in 1921 ooit nog 12000 man op kwamen dagen voor een bekerwedstrijd tegen Partick Thistle, zullen er in 2021 een paar mensen op komen dagen voor wat familieverplichtingen. Firs Park gaat namelijk veranderd worden in een grauw en grijs appartementenblok, waarmee het stadion nu al omringd wordt. Daar woont nu onder andere de nazivrouw, die er tweemaal voor zorgde dat ik niet binnen kon. Het mooie is dat ik op internet vaker van vinckers heb gehoord, dat die Zwarte Weduwe dwars lag door de politie te bellen.

Maar nu de vergunning er door is om op het terrein van Firs Park appartementen neer te zetten, moest er nu dus in. Driemaal is scheepsrecht. Na een bezoekje te hebben gebracht aan het Falkirk Wheel, een touristtrap eerste klasse, reden we het retail park op. De auto werd gedumpt en we gingen zoeken naar de ingang. Ik wist namelijk dat je via een bepaalde turnstile wel naar binnen kon. Nadeel is dat die turnstile precies in het gezichtsveld van de nazivrouw ligt. Gelukkig was die er niet en konden we naar binnen glippen. Het stadion was er erg aan toe. De lokale chavs hadden ook hier flink huisgehouden. De hoofdtribune was in de fik gestoken en het glaswerk was gesloopt. Toch genoot ik ook nu weer van de overgroeide terracing en de gedachte aan hoe het ooit geweest is.

Na een rondje te hebben gemaakt gingen we weer naar buiten. Vanuit haar huiskamer zag de nazivrouw ons naar buiten glippen. Ze had een beker thee in haar handen, die ze waarschijnlijk aan het zetten was, toen we naar binnen gingen. De frustratie droop van haar rotkop af. Dat we dat misselijke mens hebben gepakt, was misschien nog wel mooier dan het stadion zelf. Ik hoop dat ze zich nu nog aan het opvreten is, over hoe dat heeft kunnen gebeuren. Als bonus hoop ik dat de nieuwe appartementen zo gebouwd gaan worden, dat ze nooit meer zonlicht ziet. Dat zal haar leren om jarenlang vinckers te koeioneren.

Op youtube staat een mooie filmpje van Firs Park in 1981, met 6000 meegereisde Dundee-fans.:

Dundee promotion 1981 V E.Stirling - YouTube

Dundee promotion 1981 V E.Stirling - YouTube

[Barnet_Bee]

Meer foto's van het vergane Firs Park en het Falkirk Wheel

[behangplakker]

voor elk B_B topic