[Column] Een voetbalzomersprookje

[Sybrand]

Van de FP:

EEN VOETBALZOMERSPROOKJE Het was een op het oog normale vrijdagavond in een café hier in het dorp. Lekker druk, gezellig. Plots zag ik dat Jennifer er ook was. Jennifer – Jenny voor intimi – kende ik wel. Zo groot is het hier niet, dus je weet al snel wie iemand zo ongeveer is. Jennifer was een vriendelijke brunette die bij een reisbureau werkte en die er van hield een balletje te trappen. Ze speelde in ons dameselftal. Geen idee of ze goed is trouwens, zo intensief volg ik dit team niet. Ik had al een keer of vijf in haar richting gekeken, waarvan drie keer zonder opzet, toen ik bij de zesde keer ineens iets bemerkte. Jennifer keek terug en draaide daarbij met haar vinger een krul in een haarlok. Zes dagen eerder had ik hier niets van gedacht. Maar het was net een halve week terug dat mijn goede vriend Ro, misschien wel de grootste zelfverklaard vrouwenkenner van het dorp, ons vol overredingskracht had verteld dat gedraai met de lokken een absolute ‘go’ is. Had hij op de radio gehoord. Ik besloot dus om dit maar eens uit te zoeken. Op weg naar de bar passeerden nog enkele wijsheden van Don Ro in mijn gedachten de revue. Benen over elkaar en tenen in mijn richting, dat is goed. Hoofd een beetje schuin, zodat de nek zichtbaar wordt. Dan ben je heel goed bezig. Van die dingen. Terwijl ik naderde drong een andere belangrijke regel door. Het maakt niet uit wat je zegt, als je maar iets zegt. Pas vanaf zin twee wordt het belangrijk. Dus ik zei: “Hoi.” Jennifer glimlachte en zei: “Hi.” Nu kwam zin twee en begon de inhoud een rol te spelen. Ik monsterde de inhoud van haar glas en zag dat dit vrij leeg was. Open deur. “Lust je nog een…” Ze vulde halverwege al aan: “Bitter lemon. Ja, lekker, dank je.” We raakten aan de praat en het was eigenlijk best gezellig. Ze begon al snel over haar voetbalprestaties. Gunstig. Het bleek dat ze over een maandje een toernooi had met haar team en dat ze graag eens een keer de poulefase wilde overleven. Dat lukte maar niet. Ze had ook al bedacht hoe dat zou moeten gebeuren. Met name haar traptechniek moest verbeteren. Ik vond niet dat ze de benen had van een voetbalster, maar dat hield ik nog even voor me. Ik reageerde Cruijffiaans: “Zit wat in. Als je beter schiet, heb je meer kans om te scoren.” Dit beaamde ze volledig. “Maar hoe dan?” “Geef me twee weken.” Van Cruijff naar Jordania in een paar zinnen, ik voelde me onnavolgbaar. Maar zat er dus wel ineens aan vast. Ik zou met Jennifer gaan trainen op haar traptechniek. Ze gaf me haar nummer en vanaf dat moment gingen we aan de slag op de zomeravond. Wreeftrappen, effectballetjes, links en rechts afwisselen. Het leek beter te gaan. Mooi, want het ultieme testmoment naderde. Bij de club kwam namelijk de grote Voetbaltruck. Een vrachtwagen vol spullen, waarmee een aantal behendigheidsbanen kon worden uitgezet. Jawel, er zat ook een baan die de schotkracht kon meten. Op de dag van de test legde Jennifer aan en schoot de bal op een voor mij alleszins acceptabele wijze in de goal. Ook nog best hard, voor een brunette zonder voetbalbenen. Ook Jennifer leek, gezien haar gulle lach, tevreden met het resultaat. Net terwijl ik me een meer dan geslaagd coach voelde, liep er een blond ventje de baan op. Hij haalde uit en schoot Jennifers record gedecideerd aan flarden. Hardvochtig rotjong. Jennifers blik ging van vrolijk naar teleurgesteld. “Ja, die ken ik, da’s een talentje hoor,” deed ik een reddingspoging. Tot pa aan kwam stampen met een iPhone en luid de reddingspoging om zeep hielp: “Klasse Jarno! Die zet ik op Facebook hoor, deze knal. Het kanon van E9, dat ben jij!” Ik besloot de inmiddels gedesillusioneerde Jennifer maar even mee te nemen naar de kantine. “Helaas, ik vrees toch dat er geen groot trainer in mij schuilt,” zei ik. Haar antwoord heb ik nooit gehoord, aangezien bij het openen van de kantinedeur de muziek ons al tegemoet kwam. “Hoooohooooohooooo, ik wil seks met die kaaaaalleeeeeeeeee.” Ik vermoedde dat in de componist van deze kraker geen groots romanticus school. Nadat ik Jennifer een ‘very bitter lemon’ had geschonken, vroeg ik me af wat eigenlijk erger was. “Ga je het toernooi nog spelen?” wilde ik weten. Ze schudde haar hoofd. “Nee, ik ben geblesseerd. Kan je beter masseren dan training geven?” Ik knikte kort. Even later gebruikte ze de make-up spiegel in de klep boven de bijrijdersstoel van mijn auto, zodat die ook weer eens een functie had. Ik trok op. Toen ik het parkeerterrein afdraaide, struikelde Jarno bij de dribbeloefening over zijn eigen benen. Gelukkig zag Jenny het niet.

Geschreven door MethodMich.

WijZijnVoetbal.nl - Een voetbalzomersprookje

[Rumille]

Leuk

[Clough]

Heel erg leuk stuk trouwens, mm. .

[Demie]

Leuk stukje

[behangplakker]

Je schrijfstijl heeft inderdaad iets leuks. Doe je er vaker iets mee (naast deze site)?

[Friggles]

Krant geloof ik.

[Cruoninga]

Jennifers blik ging van vrolijk naar teleurgesteld. “Ja, die ken ik, da’s een talentje hoor,” deed ik een reddingspoging. Tot pa aan kwam stampen met een iPhone en luid de reddingspoging om zeep hielp: “Klasse Jarno! Die zet ik op Facebook hoor, deze knal. Het kanon van E9, dat ben jij!”

Ik zag de bulderende voetbalvader helemaal voor me

Sowieso erg grappig geschreven.

[Aanvoerder]

[Beschouw]

Gaaf stukje idd.

[rompompom]

Hehe, proza op de FP, leuk voor de verandering!

Hebben ze nog geneukt, trouwens?

[methodmich]

Oorspronkelijk geplaatst door behangplakker Je schrijfstijl heeft inderdaad iets leuks. Doe je er vaker iets mee (naast deze site)?

Elke dag zo ongeveer. Doordeweeks voor de uitgeverij waar ik werk als tekstschrijver, op zaterdag wedstrijdverslag van ASWH 1 voor de site en op zondag wedstrijden voor het AD (editie Drechtsteden) op freelancebasis.

[Riro]

Hehe leuk.