Britons and the World Cup

[Barnet_Bee]

Ik ben op mijn blog wat bezig met wat verhalen over het WK en de Britse landen (niet echt een succesvolle combinatie ) en omdat er eentje wel erg actueel is, kan ik die net zo goed hier ook gaan plaatsen. Nostalgia met een heel dikke laag stof erop.

[Barnet_Bee]

Joe Gaetjens and the shame of 1950



Het blijft raar dat Engeland pas in 1950 voor het eerst meedeed, terwijl het WK op dat moment al twintig jaar bestond. De Britten dachten voor WO II namelijk dat zij toch wel de sterkste ter wereld waren en een WK was daarom overbodig. Sowieso was de FIFA een Frans bolwerk en daar wilden ze al helemaal niets mee te maken hebben. De oorlog werd dan wel gewonnen, maar het zelfvertrouwen van de Engelsen had een knauw gekregen. Koloniën werden langzaamaan onafhankelijk (de pijnlijkste was Brits-Indië in 1947) en niet de Britten, maar de Amerikanen en de Sovjets waren de nieuwe wereldmachten. Dat deed pijn.

De nieuwe balans of power zorgde er wel voor dat de Britten een lesje in nederigheid kregen en zich opgaven voor de kwalificaties voor het WK in Brazilië. De FIFA besloot dat de British Home Championship (jaarlijks toernooi tussen de vier Britse landen) als kwalificatiepoule zou worden gezien en dat de eerste twee zich zouden kwalificeren. Zowel de Engelsen als de Schotten gaven echter op voorhand aan dat ze alleen zouden gaan als ze de groep zouden winnen. Zowel Engeland als Schotland hadden gewonnen van de Noord-Ieren en de Welshmen, zodat de laatste wedstrijd in Glasgow de beslissende was. Maar liefst 133.300 man zaten in Hampden Park en zagen de Engelsen met 0-1 winnen. Engeland dus naar het WK. Schotland deed wat het vooraf had beloofd en weigerde de WK-plek, waardoor Frankrijk mocht gaan.

In Engeland waren ze er van overtuigd dat ze die beker even gingen ophalen. Tegen een team met daarin Tom Finney, Stan Mortenson, Stanley Matthews, Wilf Mannion en Jackie Milburn (allemaal voetballers die nu een standbeeld hebben bij de stadions van hun clubs) zou niemand zijn opgewassen. Vergelijken was sowieso lastig, want er was nog geen Europees voetbal en zelden speelden landen tegen elkaar. Toch was de pers er van overtuigd dat Engeland – als uitvinders van het moderne voetbal – die beker zou halen. Die overtuiging hadden overigens meerdere landen, want in Brazilië dachten ze ook dat ze alle zouden moeten opdagen om die beker te winnen. Daarnaast was er nog Italië, dat de laatste twee WK's had gewonnen.

De loting was Engeland niet ongunstig gezind. Met Spanje hadden ze een fatsoenlijke tegenstander, maar Chile en de VS werden gezien als een stel teletoeters. De wedstrijden werden ook zo ingedeeld dat Engeland v Spanje de laatste was. Er ging namelijk maar één team door naar de finaleronde die bestond uit vier landen. De gedachte om die pot als laatste te spelen was dat Spanje en Engeland zich lekker konden inspelen om daarna voor een mooie apotheose te zorgen. In Engeland speelde dat overigens totaal niet, die waren al met de finaleronde bezig en hoe ze Brazilië in eigen huis opzij konden zetten. Niet omdat ze de Brazilianen zo'n goed team vonden, maar die waren natuurlijk wel wat meer gewend aan de omstandigheden.

Op 25 juni was de eerste wedstrijd voor de Engelsen. Tegenstander was Chili en plaats van handeling het gigantische Maracana. Slechts 30.000 man zaten er in het grote bouwwerk, dat nog niets eens klaar was. De Engelse spelers, gewend aan publiek dat zowat op het veld zat, hadden het gevoel dat ze een trainingspotje aan het spelen waren in een leeg stadion. Achteraf gaven ze ook aan met een raar gevoel te hebben gespeeld. De wedstrijd zelf was een makkie. In de 39ste minuut maakte Mortenson de 1-0 en na de rust maakte Mannion het af. Het thuisfront was ondanks de 2-0 niet echt heel tevreden, want er werd een overwinning met veel grotere cijfers verwacht. Ach ja, die zou er in de volgende wedstrijd wel komen tegen de veredelde amateurs van de VS. De Amerikanen hadden de eerste wedstrijd al verloren met 3-1 en hadden daarin geen sterke indruk achtergelaten.

Voor de pot tegen de VS moesten de Engelsen afzakken naar Belo Horizonte. Wat ze daar aantroffen viel niet mee. Estádio Independência was totaal niet geschikt voor het WK en vooral het veld was een drama. Overal groeide onkruid en lang de kant werden er zelfs kolen gezien. Het publiek liep ook niet echt warm voor deze pot. Slechts 10.000 man kwamen opdagen, die bijna allemaal voor de Amerikanen waren. Engeland werd namelijk als het enige team gezien dat hun Brazilië kon verslaan en was dus allesbehalve populair. Engeland had slechts een handjevol fans. Dat waren Engelse mijnwerkers die in Belo Horizonte in de goudmijnen werkten.

Waar de Engelsen allemaal professionals waren, was het team van de VS een allegaartje. Zelfs het woord semi-prof is eigenlijk teveel voor de spelers. Twee avonden in de week trainden ze en ze kregen een paar dollar als ze zondag speelden. Alle spelers hadden dan ook een full-time baan naast het voetbal. Zo zaten er een leraar, een postbode en een afwashulp in het team. Daarnaast was er Frank Borghi, de keeper. Die was op D-Day nog op een Normandisch strand gedropt en kende daardoor geen angst. Hij ging voor iedere bal en had het geluk dat er destijds nog niet voor alles gefloten werd, want anders had hij veel penalty's tegengehad.

Het vreemdste was nog wel dat er drie spelers waren, die geen Amerikaans staatsburger was. Joseph Maca was een Brusselaar die voor de in de Belgische derde klasse speelde voor RCS La Forestoise. Hij had een actieve rol gespeeld in het verzet tegen de Duitsers en was na de oorlog met het Amerikaanse leger meegegaan naar de VS. Daarnaast was er de Schot Ed McIlvenny, die nog profvoetbal had gespeeld voor Wrexham. Hij was in 1949 naar Amerika gegaan om zijn zus in New York te bezoeken en besloot in de tussentijd te gaan voetballen. Meteen werd hij ingelijfd voor het team van de VS. Zijn enige drie interlands zou hij op dit WK spelen, want daarna keerde hij terug naar de UK. McIlvenny werd speciaal voor de wedstrijd tegen de Engelsen aanvoerder gemaakt, omdat hij Schots was.

De meest opvallende figuur was Joe Gaetjens. Evenals de twee bovenstaande spelers, was hij geen Amerikaan. Hij was geboren op Haïti, als zoon van een vader met Duitse voorouders en een Haïtiaanse moeder. Lange tijd is gedacht dat Gaetjens van Vlaamse afkomst was, maar dat klopt niet. Gaetjens voorvaders kwamen uit Bremen en Joe had zelfs het Duits staatsburgerschap. Zij familie zat redelijk in de slappe was en voor Joe werd een plek geregeld op een Amerikaanse universiteit. Om daar in zijn levensonderhoud te voorzien, waste hij borden af in een New Yorks restaurant en voetbalde hij in een weekend. Hij scoorde nogal makkelijk en werd daarom gezien als de ideale spits van het team. Ook Gaetjens zou alleen op het WK interlands spelen voor de VS. Later zou hij nog wel uitkomen voor het team van Haïti.

Waar de Amerikanen hun spelers bij elkaar moesten schrappen, hadden de Engelsen goede spelers in overvloed. Zoveel zelfs dat werd besloten om Stanley Matthews niet op te stellen. Hij had net een tour door Canada gemaakt en was wat later bij de groep gekomen. De selectiecommissie besloot hem rust te gunnen, aangezien het belangrijker was dat Matthews tegen de Spanjaarden mee zou doen. De VS zou toch wel een walkover worden en in het begin leek dat een terecht gedachte. Binnen twaalf minuten hadden de Engelsen al zes keer op doel geschoten, waaronder tweemaal op de paal. De andere schoten waren op een geweldige manier door Borghi gekeerd. Het leek alleen een kwestie van tijd, voordat Engeland zou gaan scoren.

Engeland bleef drukken en pas in de 22ste minuut moest keeper Bert Williams van de Engelsen een keer in actie komen, hoewel het niet meer was dan een slap rollertje. Engeland bleef ondertussen kans op kans krijgen, maar Mortenson en Finney – normaal erg trefzeker – kregen de bal er maar niet in. De eerste helft naderde zijn einde, totdat gymleraar Walter Bahr de bal vanaf 25 meter voor het doel schoot. Daar stond Joe Gaetjens die de bal op zijn plaat nam en de 1-0 maakte. De Engelsen konden het niet geloven. De druk werd nog verder opgevoerd om nog voor de rust de gelijkmaker te scoren, maar het lukte niet. Vol ongeloof werd de 1-0 tussenstand door de Engelse journalisten naar de krantenredacties doorgebeld. Die dachten dat ze in de zeik werden genomen, want er was minstens op een 3-0 voorsprong gerekend.

In 1950 waren wissels nog niet toegestaan, dus Matthews kon niet worden ingebracht. Op zich niet erg, want de Engelsen hadden de Amerikanen weer snel bij de strot. Het team van de VS slaagde er in de tweede helft slechts tweemaal in om op doel te schieten, terwijl de Engelsen legio kansen hadden. Borghi leek echter lijm aan zijn handen te hebben en stopte alles. Met nog acht minuten te spelen, werd Mortenson op de rand van het strafschopgebied neergelegd. Alles wat Engels was, schreeuwde om een penalty. De scheidsrechter besloot dat het een vrije trap was, die er bijna invloog. Weer was het Borghi die een goal voorkwam. Daarna was het geloof bij de Engelsen weg. Het bleef 1-0 en de Amerikanen werden helemaal gek van vreugde. Zowel in Engeland als in de VS werd de uitslag met ongeloof aangehoord. Er werd gedacht dat het een tikfoutje was en in sommige kranten verscheen de uitslag 10-0 en 10-1 voor Engeland.

Na deze nederlaag had Engeland het nog altijd in eigen hand. Een dikke overwinning op Spanje (dat met 2-0 had gewonnen van Chili) zou genoeg zijn voor plaatsing, maar het moraal was helemaal weg. Spanje won met 1-0, ging door naar de finaleronde en werd daar vierde en laatste. Engeland werd uiteindelijk tweede in de poule, want Chili liet de Engelsen zien hoe je de Amerikanen moest aanpakken en won met 5-2. De gouden handen van Borghi waren dit keer niet aanwezig. Voor de Amerikanen was deze deelname aan het WK een voorlopig hoogtepunt, want pas 40 jaar later (Italia '90) deden ze weer een keertje mee. Sindsdien zijn ze er altijd bij, mede doordat de Concacaf-poule geen ruk voorstelt.

Voor de Engelsen was het een bittere teleurstelling dat ze niet door de eerste ronde waren gekomen, maar eigenlijk werd tot aan 1966 het WK nooit echt serieus genomen. Vandaar dat ook 1954, 1958 en 1962 op bittere teleurstellingen uitliepen. Voor de ploeg van 1950 was het een geluk dat op dezelfde dag dat zij een nederlaag leden tegen de VS, de cricketers voor het eerst in de geschiedenis van de West-Indies verloren en dat was het hoofdnieuws op de sportpagina's. Mede door het WK niet echt serieus werd genomen. De spelers van de Engelsen werden dan ook niet gefileerd bij terugkomst, iets dat ze in 1953 wel overkwam toen er met 3-6 werd verloren van de Hongaren. De eerste nederlaag op eigen bodem in 90 jaar tegen een land dat niet van de Britse eilanden kwam.

Het Amerikaanse team viel na het WK helemaal uit elkaar. Joseph Maca ging terug naar zijn België om voor Royal White Star in de eerste klasse te gaan spelen. Dat werd geen succes en uiteindelijk ging hij weer terug naar de VS, waar hij in 1982 stierf. De vakantie van McIlvenny bij zijn zus zat erop en hij hoopte weer in Engeland of Schotland te gaan spelen. Tot zijn verbazing wilde Matt Busby hem hebben en hij tekende bij Man United. De Engelse pers kraakte hem vervolgens helemaal af en noemde hem “The Yank of the Tail of the Bank�, een referentie naar de zandbank die bij Greenock ligt. Hij werd als een verrader gezien. Een Schotse verrader nog wel. Hij vertrok daarop naar Waterford United, waar hij drie jaar speelde om uiteindelijk bij Oxford United zijn carrière af te sluiten. In 1989 stierf hij. Frank Borghi en Walter Bahr leven nog altijd, maar de vijfde hoofdrolspeler – Joe Gaetjens – heeft het meest trieste levensverhaal.

Na het WK besloot Gaetjens profvoetballer te worden en vertrok naar Frankrijk. Daar speelde hij voor Racing Club en Troyes. In 1953 keerde hij terug naar Haïti om daar woordvoerder te gaan worden voor Palmolive en Colgate. In zijn geboorteland waren ze hem nog niet vergeten en kreeg hij een heldenontvangst. Duizenden mensen stonden hem op te wachten op het vliegveld. Gaetjens – 29 op dat moment – besloot ook in Haïti te gaan voetballen. Zijn lichaam was echter op en hij kon nog amper een wedstrijd uitspelen. Toch werd hij opgeroepen voor het nationale elftal voor de wedstrijd tegen Mexico in december 1953. Echt goed ging het niet en het zou de laatste officiële wedstrijd van Gaetjens zijn. Hij stopte na deze wedstrijd en ging zich richten op het zakenleven. Voor de wedstrijd van Haïti tegen de VS was hij wel de eregast en hij zag een aantal van zijn teamgenoten uit 1950 terug. Het zou de laatste keer zijn dat ze elkaar zagen.

Gaetjens zette na zijn voetbalcarrière een succesvolle keten van wasserettes op, kweekte rozen en coachte jeugdspelers uit de slopenwijken. In 1957 veranderde alles in Haïti. Francois Duvalier alias Papa Doc kwam aan de macht en was een echte dicator. De familie Gaentjes was gerelateerd aan Louis Dejoie, de grote rivaal van Papa Doc. De twee jongere broer van Joe – Jean-Pierre en Fred – ging naar de Dominicaanse Republiek om daar een groep te formeren om Papa Doc af te zetten. Joe zelf had niet veel met politiek en bemoeide zich er ook niet mee. Op 7 juli 1964 liep het helemaal uit de hand in Haïti tussen de verschillende groepen en riep Papa Doc zichzelf uit tot “President voor het Leven�. Op dat moment werden ook alle politieke tegenstanders die hij maar kon vinden opgepakt.

De familie Gaetjens wist dat ze gevaar liepen en kregen een tip om te vluchten. Alleen Joe bleef achter, want die had totaal niets te doen met het politieke gebeuren en dacht veilig te zijn. Helaas voor hem pakte de geheime dienst hem op en werd hij drie dagen later geëxecuteerd. Puur als signaal naar de rest van de familie. Gaetjens zou één van de 30.000 man zijn die omkwam dankzij Papa Doc. ESPN heeft later nog een mooie documentaire over Gaetjens gemaakt. Nu 60 jaar later, staan beide teams weer tegenover elkaar op het WK. Vandaag is Engeland v VS de eerste wedstrijd in poule C. Ik heb zo'n vermoeden dat de naam Joe Gaetjens dan vaak gaat vallen op de BBC.

[HairyArsedIrishman]

Interessant ,BB! Mooi verhaal.

[Aanvoerder]

Altijd mooi leesvoer Barnet_Bee.

[Aanvoerder]

Was leuk dat er tijdens de wedstrijd hier enkele keren aan werd gerefereerd. Aangezien ik het had gelezen wist ik waar het over ging.

[Barnet_Bee]

Oorspronkelijk geplaatst door Aanvoerder Was leuk dat er tijdens de wedstrijd hier enkele keren aan werd gerefereerd. Aangezien ik het had gelezen wist ik waar het over ging.

Ja, ik hoorde het ook. Ik las/hoorde ook een paar keer in de diverse voorbeschouwingen de klassieke fout dat Gaetjens van Vlaamse afkomst was.

[Barnet_Bee]

Cymru 1958



“Er is één WK geweest waaraan alle vier de Home Nations meededen. Welk jaar was dat?� Deze vraag komt vaak langs in de befaamde pubquizen. Ik zal jullie niet langer in spanning houden en het antwoord geven. Het was in 1958 tijdens het WK in Zweden. Het meest opvallende was de deelname van Wales. Voor de Welshmen zou dit de eerste en meteen enige deelname zijn aan het toernooi. Engeland (13), Schotland (8) en Noord-Ierland (3) hebben in ieder geval vaker deelgenomen. Toch heeft Wales geen modderfiguur geslagen. Waar de Schotten nooit langs de eerste ronde kwamen, is dat Wales wel gelukt. Een terugblik op de deelname van de Welshmen aan het WK in 1958.

Dat Wales oftewel Cymru, zoals de officiële naam luidt, weinig WK-geschiedenis heeft, is niet vreemd. Voetbal is namelijk voor mietjes, vinden ze daar. Pufters en faggots zijn het, die voetbal spelen. Echte mannen spelen rugby is de algemene opvatting in Wales. Waarschijnlijk komt dat voort uit de mijnwerkersmentaliteit die veel Welshmen hebben. Een uitzondering is Swansea, volgens de Welshmen de meest Engelse stad van Wales. Daar is voetbal altijd wel populair geweest. Het waren ook spelers uit die stad die de ruggengraat vormden van het team dat naar het WK van 1958 gingen.

Het team van 1958 bestond dan ook voornamelijk uit spelers die afkomstig waren uit Swansea. De bekendste waren de gebroeders Charles. Verdediger Mel was een topper, maar zijn oudere broer John was de grote vedette. Veruit de beste speler die Wales heeft voortgebracht. Zelfs Ryan Giggs mag zich gelukkig prijzen in zijn schaduw te mogen staan. Charles – oftewel The Gentle Giant – is een van de weinige Britten die succesvol was in Italië. Bij Juventus is hij niet voor niets uitgeroepen tot beste buitenlandse spelers ooit en dat wil wat zeggen voor een club waar ook mannen als Platini, Laudrup en Zidane voor hebben gespeeld. In 2001 was Il Gigante Buono de eerste buitenlander die in de Italiaanse Azzurri all of Fame kwam.



Ondanks de aanwezigheid van John Charles was erg niemand die iets verwachtte van de Welshmen. De rest van de spelers werden gezien als een stelletje koekenbakkers. Dat was natuurlijk erg gechargeerd, want de spelers van Wales waren allemaal full-profs die voor Leagueclubs verspreid over Engeland en Wales speelden. Het waren dan wel geen toppers, maar doordat ze elkaar door en door kenden (vooral de Swansea lads) waren ze voor geen team makkelijk te verslaan. Ze gingen namelijk door het vuur voor elkaar en gaven nooit op. Een beetje de Duitsers van de UK, hoewel Britten sowieso wel doorzetters zijn op het voetbalveld.

Behalve de relatieve onbekendheid van de spelers, was er nog een reden waarom Wales erg laag genoteerd werd bij de bookies. Het land was in eerste instantie namelijk niet eens geplaatst. De Welshmen waren in de kwalificatiepoule tweede geworden achter Tsjechoslowakije en dus uitgeschakeld. De FIFA had echter een probleem. Ze konden geen tegenstander voor Israël vinden. Zowel Turkije, Soedan als Egypte wilden (durfden?) niet en Indonesië wilde alleen als er één wedstrijd op neutraal terrein zou worden gespeeld. De FIFA werd er flauw van en besloot dat die landen in hun sop konden gaarkoken en liet Israël tegen een van de nummers twee uit de Europese kwalificatiegroepen spelen. Een loting moest het uitwijzen. België won, maar had geen zin.

Opnieuw een loting en ditmaal was Wales de gelukkige. Dat land wilde graag en versloeg de Israëliërs over twee duels. Zowel in Israël als op Ninian Park werd het 2-0 voor de Welshmen. Wales dus naar het WK. De loting was niet gunstig voor The Dragons. Ze werden gekoppeld aan thuisland Zweden, Mexico en Hongarije, dat vier jaar eerder nog finalist was. De Hongaren waren al lang niet meer het wonderteam van toen (veel spelers waren gevlucht in 1956), maar hadden nog altijd spelers als Hidegkuti in de selectie. De topfavoriet in deze groep waren de Zweden. Met Gren en Liedholm waren er nog twee spelers aanwezig van het legendarische Milan-trio Gre-No-Li. Daarnaast hadden ze nog spits Kurt Hamrin die voor Fiorentina speelde. Mexico werd – net zoals Wales – kansloos gezien in deze poule.

Zweden maakte zijn reputatie meteen waar door Mexico compleet van het veld te tikken. Met 3-0 kwamen de Mexicanen er nog genadig van af. De Hongaren lukte het daarentegen absoluut niet om indruk te maken. Goed, ze stonden al na vijf minuten op 1-0 tegen Wales, maar die gaven niet op. Sterker nog, de Welshmen kwamen in de 27ste minuut op gelijke hoogte. Doelpuntenmaker was uiteraard John Charles. Samen met buitenspeler Ivor Allchurch jaagde Charles de Magyaren continue schrik aan. Uiteindelijk mocht Hongarije de handen dichtknijpen met een gelijkspel, want Wales was gewoon de sterkere ploeg. Dat waren de Welshmen ook tegen de Mexicanen in de volgende wedstrijd. Allchurch maakte de 1-0 en het was wachten op de tweede. Die viel niet en de aloude voetbalwet luidde destijds al dat als je zelf niet scoort, dat dan de tegenstander het wel doet. Dat gebeurde nu ook. Mexico kwam in de 89ste minuut gelijk. Een grote tegenvaller voor Wales.

De dag erop won Zweden van Hongarije met 2-1. Bij het ingaan van de laatste ronde waren de Zweden al door. Van spelers sparen hadden ze destijds nog niet gehoord, want het thuisland kwam gewoon met haar sterkste opstelling aan de start. Wales had het ontzettend zwaar. Terwijl de tussenstand van Hongarije v Mexico binnendruppelde (werd uiteindelijk 4-0), was het duidelijk dat Wales minstens moest gelijkspelen. Ze zouden dan ook op drie punten (winst leverde destijds maar twee punten op) komen en dat betekende een beslissingswedstrijd. Destijds werd er niet aan doelsaldo gedaan. Ondanks de aanmoedigingen van de 35.000 Zweden in Rasunda, lukte het ze niet om de Welshmen te breken. Het bleef 0-0 en een beslissingswedstrijd stond op de rol.



Overigens waren beslissingswedstrijd schering en inslag op dit WK. In drie van de vier poules moest een extra wedstrijd de beslissing brengen. Toevallig waren in alle drie de wedstrijden Britse landen vertegenwoordigd. Schotland lag er al uit, maar de rest kreeg nog een herkansing. Een herkansing die de Welshmen met beide handen aangrepen. Hongarije werd opnieuw afgetroefd op inzet en strijd. Daarnaast kregen de Hongaars verdedigers maar geen vat op Charles en Allchurch. Die laatste zag niet voor niets zijn goede WK-optreden beloond met een transfer van Swansea naar Newcastle. Wales won uiteindelijk met 2-1 en ging door. Minpunt was dat de Hongaren de nederlaag niet konden verkroppen en John Charles vlak voor het einde uit de wedstrijd schopten. Een smetje op de overwinning, want het was al snel duidelijk dat Charles de volgende wedstrijd niet kon spelen.

Ook de Noord-Ieren kwamen een ronde verder, maar de Engelsen struikelden over de Sovjets. In de Engelse media werd er schande over gesproken, want hoe kon het toch dat twee van die kleine landen doorgingen en zij niet. In Wales was iedereen blij, behalve de bobo's. Die hadden namelijk de vliegtickets voor de terugreis al geboekt en dat was net na de groepsfase. Niemand van de bond had namelijk gedacht dat Wales de eerste ronde zou overleven. Een duur grapje, want nu moesten er nieuwe tickets worden geregeld en het verblijf in het hotel moest worden verlengd. Stiekem hoopten de bobo's dat de volgende ronde het eindstation zou zijn en dat zag er wel naar uit. Wales moest het namelijk opnemen tegen Brazilië. Ze waren op dat moment nog de enige hoop van de Britten, want Noord-Ierland was met 0-4 afgeschminkt door Frankrijk.

De Brazilianen waren tot dan toe de smaakmakers geweest op het toernooi. In Ullevi waren dan ook de meeste Zweden op de hand van de Brazilianen. Die hadden ook een imposante selectie met Garricha, Bellini, Vava, Zagallo, Didi en de 17-jarige Péle. Kansloos, zou je verwachten. Vooral omdat John Charles er niet bij was. Toch deden de Welshmen het heel goed. Ze hielden de Brazilianen goed tegen en pas in de 66ste minuut kwamen de Zuid-Amerikanen op voorsprong door wie anders dan Péle. Mel Charles, de broer van, liet zich foppen en het bleek het enige doelpunt te zijn van die middag. Later gaf Péle aan dat Wales de moeilijkste tegenstander van dat toernooi was. De cijfers geven hem gelijk, want zowel in de halve finale (Frankrijk) als finale (Zweden) won Brazilië met 5-2. Péle scoorde in die twee potjes maar liefst vijf keer. Wales heeft wat dat betreft veel indruk gemaakt tijdens hun eerste en enige optreden op een WK.

[Aanvoerder]

Nice!

[behangplakker]

Fantastische stukken

[Barnet_Bee]

Pickles



Hoe minder er over de huidige prestaties van Engeland wordt geschreven, hoe beter. Het is werkelijk niet om aan te zien en dat terwijl de media al stiekem dacht aan een wereldtitel. De kwalificatie ging goed en met Capello leek er eindelijk een coach die de ego's in dienst van het elftal liet spelen. Maar dat is nu allemaal weg. Die gedroomde tweede wereldtitel lijkt ver weg, zodat de Engelsen weer terug gaan denken aan 1966. Het jaar dat Engeland haar enige wereldtitel won. Een toernooi ook dat erg mythisch is geworden in het land zelf. Een van de verhalen rondom die wereldtitel is het verhaal van Pickles.

Pickles was geen rechtsbuiten van dat elftal. Zelfs geen begeleider of foute bobo. Pickles was een hond van vier in 1966. Het was een echte vuilnisbakkenras en een vrij druk beestje. Ene John Corbett had hem als puppie gekregen, maar doordat Pickles zo druk was en op de meubels kauwde gaf hij hem snel cadeau aan zijn broer David. Die vond het een leuk hondje en liet hem regelmatig uit, want Pickles was één brok energie en kon zo wat rustiger worden. Pickles snuffelde overal aan en vond regelmatig rotzooi. Dan weer een oude schoen en de andere keer een vieze vuilniszak. Wat dat betreft voldeed de hond perfect aan zijn ras.

De Engelsen wilden, nadat het duidelijk was dat ze het WK in 1966 zouden organiseren, zeker geen modderfiguur slaan. Het hele land werd warm gemaakt voor het toernooi en er werd besloten om in de Westminster Abbey een tentoonstelling te houden ter ere van het WK. Pronkstuk van die tentoonstelling was de Jules Rimet trofee die – streng bewaakt – te zien was voor het publiek. Ondanks alle bewaking lukte het iemand toch om de beker te stelen. Dat was op 20 maart 1966 en het toernooi was dus al over een paar maanden. Totale paniek maakte zich meester van de organisatie.


Doordat deze kitscherige Coupe Jules Rimet was gejat, was het land in paniek.

Al snel kreeg Joe Mears - de voorzitter van de FA (en Chelsea) - een bericht van een figuur die zichzelf 'Jackson' noemde die beweerde de beker in het bezit te hebben. Hij wilde £15,000 pond hebben in ruil voor de beker. Voor die tijd een enorm bedrag. 'Jackson' wilde op een vrijdag het geld hebben, waarna de FA de beker de volgende dag zou terugkrijgen. Als de FA niet aan deze eis zou voldoen dreigde 'Jackson' de beker om te smelten. Bij de FA hadden ze al een alternatief voor als dat daadwerkelijk zou gebeuren en werd er aan een goudsmid gevraagd om een nieuwe beker te maken, voor het geval ze de Jules Rimet trofee niet terug zouden krijgen.

Het plan van de politie was om 'Jackson' het geld te geven en hem daarna meteen te arresteren. Dat plan viel al snel in duigen, want op het moment dat 'Jackson' toevallig het arrestatiebusje zag, poetste hij de plaat. Al is de boef nog zo snel, de wouten achterhalen hem wel. Zo ook nu. 'Jackson' werd gearresteerd en zijn echte naam bleek Edward Bletchey te zijn. Hij gaf toe 'Jackson' te zijn, maar slechts te handelen al tussenpersoon voor iemand die hij alleen kenden als 'The Pole'. Of deze persoon echt heeft bestaan is tot op de dag van vandaag onduidelijk, maar de beker was nog steeds niet terug.


De boef die de beker had gestolen.

Terwijl het vanuit 'The Pole' ijzig stil bleef, liet David Corbett Pickles uit in Norwood. Dat ligt in het zuiden van Londen, zeg maar het Crystal Palace-gebied. Pickles was weer een erg druk en rende richting een heg en ging daar flink staan blaffen. Corbett zag een pakje liggen, dat was ingepakt met krantenpapier. Nieuwsgierig wat erin zat, maakte hij het open. Eerst zag hij een gouden vrouw met een soort bord boven haar hoofd en daarna de ingegraveerde namen van landen als Brazilië, Uruguay en Duitsland. Hij wist genoeg, dit was geen lelijk kitsch beeld. Hij nam het pakje mee en rende terug naar binnen.

Na het binnen nog beter te hebben bekeken, bleek het inderdaad de Jules Rimet trofee te zijn. Hij ging meteen naar het politiebureau en werd daar meteen als verdachte gezien. Corbett, nog op zijn slippers, werd tot half drie 's ochtends ondervraagd, waarna de politie doorhad dat hij de eerlijke vinder was van het kleinood. Hij kreeg uiteindelijk zijn £3.000 beloning en kocht daarmee een huis waar hij tot aan de dag van vandaag woont. Daarnaast was Pickles maandenlang een hype en dat bleef de hond ook na het WK. Mede doordat Engeland de beker won natuurlijk. De hond kreeg zelfs een eigen manager, speelde in een C-film (The Spy with the Cold Nose), was gast in vele tv-shows en kreeg gratis hondenvoer voor de rest van zijn leven.


Pickles was een paar maanden groot nieuws in Engeland.

Tijdens het WK zelf werd Pickles nog eens extra beloond. Nadat Engeland met 4-2 won van Duitsland werd de held uitgenodigd voor het banket. Daar mochten zelfs de spelersvrouwen niet komen. Die moesten een verdieping lager gaan eten, waar ook Corbett plaats mocht nemen. Corbett vertelde later met plezier dat de vrouwen allemaal zaten te klagen tegen hem, dat zij niet naar boven mochten en zijn hond wel. Pickles zelf had het goed naar zijn zin en ging van speler naar speler en mocht aan het eind van de avond alle schalen schoonlikken.

Met de hoofdrolspelers van deze saga liep het overigens slecht af. Joe Mears kreeg een longontsteking en stierf in 1966. Bletchey overleed in 1969 na twee jaar in de gevangenis te hebben gezeten. Hij bleef volhouden dat 'The Pole' achter de diefstal zat en hij slechts een tussenpersoon was. Pickles zelf ging in 1967 dood. Hij werd door de zesjarige zoon van Corbett uitgelaten aan de riem, maar op het moment dat de hond een kat zag was hij weg. Het jonge kind kon hem niet vasthouden en Pickles was weg. Een uur later vond Corbett de hond, die achter een tak was blijven haken en zichzelf verhangen had. Pickles was dood, maar zou voor altijd deel blijven uitmaken van de Engelse voetbalfolklore.


Zonder Pickles was dit niet mogelijk geweest.

[Barnet_Bee]

Op 4 juli trouwens een heel stuk over Pickles bij Andere Tijden Sport

[Aanvoerder]

Geniaal.

[Barnet_Bee]

Don't Mention the War



Zondag staat hij weer op het programma, een van de klassiekers in het voetbal: Engeland tegen Duitsland. Oftewel de Tommy's tegen de Jerry's/Fritzen. Ongetwijfeld zal een van de tabloids weer een onsmakelijke voorpagina afdrukken dit weekend. Het hoort er bij. Waar in Nederland het onderwerp WO II in relatie met het Duitse elftal langzaamaan wegebt, worden in Engeland de politiek correcte figuren niet gehoord. Duinkerken, Krauts, Ten German Bombers in the Air, alles zal weer uit kast worden gehaald. Een kleine terugblik op de rivaliteit en tien ontmoetingen tussen beide landen.

Wedstrijden tussen Engeland en Duitsland hebben een lange geschiedenis. Al in 1899 kwamen beide landen elkaar tegen. In Berlijn werd het 2-13 voor de Engelsen, die niet eens hun sterkste team hadden gestuurd. Tot aan WO I waren er nog regelmatig ontmoetingen tussen beide landen en telkens won Engeland makkelijk. Heel soms lukte het de Duitsers om het onder de dubbele cijfers te houden tegen de Engelse amateurs. In WO I vond misschien wel de meest bijzondere wedstrijd plaats. Op eerste kerstdag besloten de soldaten uit hun modderige loopgraven te komen en een potje voetbal tegen elkaar te spelen. Op sommige plekken duurde het staakt-het-vuren zelfs een hele week. Dit tot onvrede van de legerleiding, maar deze kerstinterlands staan bekend als een van de kleine lichtpuntjes in The Great War.

Ondertussen hebben beide landen al tientallen keren tegen elkaar gespeeld en eigenlijk zijn ze sinds WO II erg in evenwicht. Wedstrijden tussen Engeland en Duitsland blijven bijzonder, hoewel het niet elkaars aartsrivalen zijn. Voor de Engelsen blijven dat nog altijd de Schotten, hoewel er zelden meer tegen The Auld Enemy gespeeld wordt. De golf van patriottisme die ineens de kop opsteekt als dat wel gebeurd, geeft echter aan dat dit dé wedstrijd blijft voor de Engelsen. Voor de Duitsers is Nederland nog altijd dé aartsrivaal. In plaats van minder wordt dat zelfs heviger aan Duitse kant (hoewel het vanuit Nederlandse kant weer wat lijkt af te vlakken). Maar daar gaat het allemaal niet over hier, want hieronder staan tien speciale ontmoetingen tussen de Engelsen en de Duitsers in chronologische volgorde beschreven.


Beide landen brengen de Hitlergroet in 1938

#1. 14/05/1938 Duitsland v Engeland 3-6 (Vriendschappelijk)

Zoals ik al schreef was Engeland voor WO II superieur aan de Duitsers. Alleen in 1930 slaagden de Duitsers er een keertje in om niet te verliezen van de Engelsen. Het werd 3-3 in Berlijn, maar er was amper iemand in Engeland die er aandacht aan besteedde. De acht wedstrijden daarop werden allemaal gewonnen door de Engelsen. Pas in 1968 versloegen de Duitsers Engeland in een vrienschappelijk duel. Toch wil ik deze pot uit 1938 uitlichten. Engeland won deze pot in het Olympisch Stadion van Berlijn met 3-6. Weinig aan de hand, maar wat er voorafgaand aan deze wedstrijd gebeurde, blijft een zwart moment voor het Engelse voetbal. De spelers van Engeland brachten namelijk voorafgaand aan de wedstrijd de Hitler-groet. Dit moesten ze doen onder zware druk van de officials, want de spelers wilden dit niet. Nazi-Duitsland had namelijk Oostenrijk al geannexeerd en was zware druk op Tsjechoslowakije aan het leggen om Sudetenland op te geven. Veel Engelsen hadden al wel door dat Adolf geen sympathiek figuur was en vandaar de hevige protesten. Uiteindelijk ging de wedstrijd toch door – met de groet voorafgaand aan het duel – en zagen Goebbels, Göring en Von Ribbentrop (Hitler was geen vincker) Duitsland met 3-6 verliezen en voor de tweede keer (na Jesse Owens) werden de Duitsers in het Olympisch stadion vernederd. Daarna zou het zestien jaar duren voordat ze elkaar weer een keer zouden treffen, want WO II vertroebelde de verhoudingen wat.

#2. 30/07/1966 Engeland v Duitsland 4-2 (WK Finale)

De meest legendarische ontmoeting tussen beide landen was natuurlijk de WK finale in 1966. De hoogtijdag voor het Engelse voetbal. Er is geen finale meer geweest waarin zoveel werd gescoord en ook geen finale waarin zo'n controversiële beslissing werd genomen. Voorafgaand aan het duel vonden beide landen dat ze favoriet waren. Engeland, omdat ze in eigen land speelden en nog nooit van de Duitsers hadden verloren. Duitsland aan de andere kant, omdat zij al een wereldtitel hadden behaald (in 1954 Das Wunder von Bern) en hadden zij gaandeweg het toernooi meer indruk gemaakt. De wedstrijd zelf was redelijk gelijkwaardig en eindigde in 2-2. Tijd voor een verlening dus. Een schot van Geoff Hurst ketste via de onderkant van de lat weer uit het doel. Scheidsrechter Dienst had niet gezien of de bal over de lijn was geweest, maar zijn grensrechter Tofik Bahramov scheen het wel te weten. Goal voor Engeland, die uiteindelijk nog de 4-2 maakten. De Duitsers zijn er tot op de dag van vandaag nog altijd ziek van. Het betekende overigens wel het einde van de Engelse overheersing, want na deze wedstrijd zou de balans stevig door gaan slaan naar de Teutoonse kant.


The goal that never was?

#3. 14/05/1970 Duitsland v Engeland 3-2 (WK kwartfinale)

In Mexico deed Engeland er alles aan om haar wereldtitel te verdedigen. Ze speelden ook erg goed, hoewel het team erg moeizaam tot scoren kwamen. Uiteindelijk brak dat de Engelsen op in de groepsfase, waarin met 1-0 werd verloren van Brazilië dat haar derde wereldtitel zou gaan winnen. Die nederlaag was trouwens ook de wedstrijd waarin Gordon Banks misschien wel de meest legendarische redding ooit maakte op een kopbal van Pelé. Het was niet genoeg voor de winst en Engeland moest als nummer twee van Poule C tegen de winnaar van Poule D: Duitsland. In die poule had Gerd Müller zeven goals gemaakt en dat was dé reden waardoor het niet eens zo bijzondere Duitsland groepswinnaar was geworden. In Engeland geloofde men daardoor wel op een goede afloop. Dat leek een terechte constatering, want Engeland tikte Duitsland compleet van de mat. Bij rust was het al 1-0 en vlak na de pauze scoorde Martin Peters de 2-0. Kat in het bakkie, ware het niet dat bondscoach Alf Ramsey ineens de behoefte kreeg om zich te profileren. Een beetje zoals Advocaat deed in 2004 met de wissel Robben-Bosvelt. Bobby Charlton werd eruit gehaald en even later ook Martin Peters. De gevolgen waren desastreus, want de Engelsen raakten het spoor helemaal bijster. Via Franz Beckenbauer en Uwe Seeler kwamen de Duitsers op 2-2. Opnieuw verlengen. Moreel zaten de Engelsen helemaal stuk en dat werd nog erger toen Gerd Müller in de 108ste minuut de 2-3 maakte na een afgrijselijke fout van invallerkeeper Peter Bonetti (Gordon Banks was ziek). Engeland was uitgeteld. P-P. De Duitsers zouden in de volgende ronde met 4-3 verliezen van Italië in misschien wel de mooiste WK-wedstrijd ooit en na winst op Uruguay plek drie pakken.

#4. 13/05/1982 Engeland v Duitsland 0-0 (WK tweede ronde)

De Duisters hadden na de winst op de Engelsen in 1970 een enorme morele boost gekregen en zouden twee jaar later het EK winnen (na de Engelsen in de voorronde te hebben uitgeschakeld) en vier jaar later zou zelfs het WK worden gewonnen door de Duitsers. De Engelsen slaagden er zich niet eens om zich te kwalificeren voor een van de vier eindtoernooien in de jaren zeventig. Pas in 1980 waren ze er weer eens bij, maar al in de groepsfase was het over voor de Engelsen. De Duitsers wonnen dat toernooi. Hoe anders ging het op het WK in 1982. Engeland speelde beter voetbal dan ooit tevoren en won alle drie haar groepswedstrijden, onder meer met 3-1 van de Fransen met dat geniale middenveld. De Duitsers waren dramatisch geweest in de poulefase en hadden verloren van de Algerijnen. Slechts door een afspraak met de Oostenrijkers (Duitsland moest met 1-0 winnen en dat gebeurde ook tijdens De Schande van Gijon), slaagden de Duiters erin om de volgende ronde te bereiken. Opnieuw een poulefase, maar nu met drie landen. Engeland en Duitsland kwamen bij elkaar in de groep, aangevuld met gastland Spanje. Slechts één land mocht door en de Engelsen waren er van overtuigd dat zij dat zouden zijn. De Duitsers wierpen echter een muur op die in Berlijn niet zou misstaan en de meest talentvolle Engelse lichting sinds 1966 kwam er niet doorheen. Het bleef 0-0 en dankzij winst op Spanje (de Engelsen speelden slechts gelijk), gingen de Duitsers door om pas in de finale gestuit te worden door Paolo Rossi en zijn Italianen.


Gazza krijgt geel en weet dat hij er in de eventuele finale niet bij is

#5. 04/06/1990 Engeland v Duitsland 1-1 *3-4 wns* (WK halve finale)

Waar de Duitsers het na het WK goed bleven doen op eindtoernooien, was het huilen met de pet op voor de Engelsen. In 1984 waren ze er niet bij, in 1986 werden ze verslagen door Maradona en in 1988 werd er geen enkel punt gehaald in de groepsfase op het voor Nederland zo mooie EK. In 1990 zou echter alles anders worden. Engeland ging voor het eerst sinds 1966 weer eens voorbij de kwartfinale. Goed was het allemaal niet geweest. De groepsfase was een drama, waarna zowel België als Kameroen pas na verlengingen werden verslagen. De Duitsers daarentegen hadden best wat goede wedstrijden gespeeld. In de poule werd er een aantal keer dik gewonnen en in de rondes daarop werden Nederland en Tsjechoslowakije opzij gezet. Die laatste met veel moeite. Reden voor de Engelse pers om kansen te zien. Per slot van rekening van Gascoigne een van de smaakmakers van het toernooi geweest, deden Waddle en Platt het erg goed en had Engeland met Lineker een van de beste spitsen in haar gelederen. Engeland speelde erg goed, die avond in Turijn en had eigenlijk het beste van het spel. Waddle en Gazza waren geniaal die avond, hoewel die laatste na een domme overtreding geel kreeg en daardoor de eventuele finale zou gaan missen. Zijn tranen tijdens de wedstrijd zijn daarna een symbool geworden in Engeland. Doelpunten van Brehme en Lineker zorgden voor een 1-1 eindstand en ook in de verlening lukte het de Engelsen niet om de Duitsers te kraken. Engelsen zijn nog slechter in penalty's dan Nederlanders, dus het mag geen verrassing zijn dan Duitsland won. Waddle en Pearce waren de ongelukkigen voor de Engelsen die misten.

#6. 26/06/1996 Engeland v Duitsland 1-1 *5-6 wns* (EK halve finale)

Na de halve finale in 1990 kregen de Engelsen een heldenontvangst. Het Engelse voetbal – dat in een diep dal zat, want door het Heizeldrama waren de Engelsen de paria's van het internationale voetbal geworden – was gerehabiliteerd en als beloning kregen ze het EK toegewezen in 1996. Football's Coming Home, klonk er overal. Ondanks dat ze in 1992 een modderfiguur hadden geslagen in Zweden en in 1994 zelfs helemaal niet aanwezig waren, was iedereen erg optimistisch over de kansen van de Engelsen. Gascoigne zou zijn laatste kunstje flikken en het spitsenduo Shearer-Sheringham was niet te stoppen. Vooral Nederland mocht dat aan den lijve ondervinden. Engeland was eigenlijk al kampioen, alleen de beker moest nog worden opgehaald, was de tendens in de tabloids. Diezelfde kranten waren de dag dat Engeland in de halve finale tegen Duitsland zou spelen al helemaal los gegaan. De oorlog werd er uiteraard bij gehaald en het publiek was al flink opgewarmd voor de wedstrijd. Na drie minuten was het Shearer die de 1-0 maakte en daarna was het wachten op de tweede. Die kwam er niet. Sterker nog, de Duitsers kwamen gelijk. Verlening en daarin kwamen de Engelsen erg dicht bij de overwinning. Darren Anderton trapte de bal op de lat, maar het mocht niet zo zijn. Penalty's. Eindelijk namen de Engelsen de pingels eens goed en de eerste vijf vlogen erin. Seaman slaagde er echter ook niet in om er eentje te stoppen, waardoor het 5-5 stond. Gareth Southgate mocht de zesde trappen maar miste, waarna Andreas Möller het afmaakte. Een matig Duitsland won uiteindelijk ook nog de finale van de Tsjechen. Als Engeland ooit de kans had gehad op een tweede hoofdprijs, was het dit toernooi wel geweest.


Waarom politiek correct doen als het ook incorrect kan? Laat dat maar aan de tabloids over

#7. 17/06/2000 Engeland v Duitsland 1-0 (EK eerste ronde)

Zo ronde de Millenniumwisseling ging het niet best met beide landen. In 1998 was voor Engeland de tweede ronde het einde, terwijl Duitsland in de kwartfinale met 0-3 verloor van de Kroaten. In 2000 dus kans op revanche. Beide landen kwamen bij elkaar in de poule, samen met Portugal en Roemenië. De Portugese bedriegers speelden een erg goed toernooi en zouden alle drie de groepswedstrijden winnen. Het leek dus tussen Engeland en Duitsland te gaan voor plek twee. De Engelsen hadden een geweldige eerste wedstrijd gespeeld tegen Portugal. Met 2-3 verloren, maar het was topentertainment geweest. Duitsland had teleurstellend gelijk gespeeld. Met een gelijkspel schoten beide landen dus niet echt op. Engeland zou de wedstrijd uiteindelijk met 1-0 winnen, dankzij Shearer. Maar daarover ging het niet de volgende dag, want de rellen die in Charleroi hadden plaatsgevonden op de dag van de wedstrijd vormden de hoofdmoot van het nieuws. De Engelse fans hadden hun land een erg slechte dienst bewezen met hun gedrag en de algemene tendens was dat het goed zou zijn als beide landen uitgeschakeld zouden worden. Dat gebeurde, want in de laatste poulewedstrijd verloren de waardeloze Duitsers van Portugal B en waren de Roemenen te sterk voor de Engelsen. Met het hoofd rood van schaamte dropen beide landen af. De voormalige grootmachten waren niet meer en er werd gewezen op het feit dat de competities van beide landen vol met buitenlanders zaten. We zouden dus nooit meer iets van beide landen hoeven te verwachten.

#8. 07/10/2000 Engeland v Duitsland 0-1 (WK kwalificatie 2002)

Een paar maanden na de Slag om Charleroi, stonden beide landen opnieuw tegenover elkaar. Ditmaal in de kwalificatiepoule voor het WK in 2002. Het was al snel duidelijk dat beide landen onderling zouden gaan uitmaken wie er zich rechtstreeks zou gaan plaatsen en wie er in de play-offs terecht zou komen. Pikant sausje over deze wedstrijd was dat het de laatste wedstrijd op Wembley zou zijn voor het Engelse elftal. De sloophamers stonden al klaar om het legendarische stadion te te vernielen. Er was dus alles aan gelegen om deze laatste wedstrijd te winnen. Engeland – voor het eerst in haar geschiedenis onder leiding van een buitenlandse manager (Sven-Göran Eriksson) – leek de druk niet goed aan te kunnen en een doelpunt Dietmar Hamann in de 14de minuut was genoeg. De Engelsen werden gek van frustratie die avond en begonnen de oude liederen die verwezen naar WO II, zoals “Stand up, if you won the War� en “Two World Wars and One World Cup� te zingen. De gevreesde confrontatie na de wedstrijd bleef uit, maar feit blijft dat Hamann de laatste speler is geweest die op het oude Wembley heeft gescoord. Op het moment dat de FA een prijsvraag uitschreef met suggesties voor een naam voor de brug naar Wembley was de meest genoemde naam de Dietmar Hamann Bridge. Er was een oproep gedaan onder Duitse voetbalfans, wie het wel een leuk idee leek om de brug te vernoemen naar de laatste doelpuntenmaker. De FA kon daar niet mee lachen (Duitse humor blijft iets raars) en noemde het uiteindelijk de White Horse Bridge.

#9. 01/09/2001 Duitsland v Engeland 1-5 (WK kwalificatie 2002)

Bijna een jaar later stond de return in München op het programma. Met nog twee wedstrijden op het programma stond Duitsland drie punten voor. Lastig dus voor de Engelsen om de Duitsers bij te halen. Het was namelijk niet alleen een uitwedstrijd, de Duitsers hadden tot aan die wedstrijd slechts éénmaal een kwalificatiewedstrijd voor het WK verloren. Knap, aangezien ze er al zestig hadden gespeeld. De statistieken spraken sowieso niet in het voordeel van Engeland, want Duitsland had sinds 1973 niet meer verloren in het Olympiastadion. De Duitsers waren zelfs zo zelfverzekerd dat ze al vriendschappelijke wedstrijden hadden ingepland op de data van de play-off wedstrijden. Nadat Carsten Jancker de Duitsers na zes minuten op 1-0 had gezet, leek het over. Wat er daarna gebeurde zal geen Engelsman ooit vergeten. De Engelsen grepen de Duitsers bij de strot en lieten ze niet meer los. Owen en Gerrard waren ongrijpbaar die dag en zorgden ervoor dat het 1-2 stond bij rust. Daarna bleven ze doorgaan. Owen maakte zijn hattrick compleet en Heskey zorgde voor een 1-5 eindstand. De Duitsers konden het niet geloven en begonnen daarom maar te zingen dat ze zonder Nederland (die hadden die dag met 1-0 van Ierland verloren) naar het WK gingen. Uiteindelijk zouden beide ploegen naar het WK gaan (Duitsland won in de play-offs van Oekraïne) om daar uitgeschakeld te worden door Brazilië in respectievelijk de kwartfinale (Engeland) en de finale.


Deze foto is bij veel Engelsen jarenlang de screensavers geweest

#10. 19/11/2008 Duitsland v Engeland 1-2 (Vriendschappelijk)

Na de wedstrijden voor het WK in 2002 was het even rustig. Pas in 2007 speelden beide landen weer tegen elkaar. Duitsland mocht naar het nieuwe Wembley komen. Als slechte gasten wonnen ze met 1-2 en daarmee leed Engeland haar eerste nederlaag in het nieuwe stadion. De Duitsers nodigden de Engelsen een jaar later uit om naar Berlijn te komen. In die stad had Duitsland al 35 jaar niet verloren, maar net zoals in 2001 was het tijd voor wraak. Engeland had onder Capello nieuw elan gekregen en versloeg de Duitsers met 1-2. Capello was de nieuwe God en zijn aanzien werd steeds groter, nadat Engeland zich met twee vingers in de neus kwalificeerde voor het WK. De Engelsen zagen zichzelf weer als een van de favorieten, maar die status is nu weer helemaal weg nadat Engeland dramatisch aan het WK begon. Wordt er zondag echter gewonnen van de Duitsers, dan zal het land weer helemaal gek worden. Engeland v Duitsland in Bloemfontein is hét affice van de komende ronde.

[neilpad]

Mooi stuk weer hoor ^o^.
Ben alleen bang dat het volgende hoofdstuk niet heel interessant wordt.

[DemonCleaner]

Prachtige verhalen weer

En als de Engelsen doorgaan krijgen we met de wedstrijd tegen Argentinië weer een affiche met een mooie geschiedenis.

[Barnet_Bee]

Oorspronkelijk geplaatst door DemonCleaner Prachtige verhalen weer En als de Engelsen doorgaan krijgen we met de wedstrijd tegen Argentinië weer een affiche met een mooie geschiedenis.

Eigenlijk nog mooier dan tegen de Duitsers.

[behangplakker]

Engelsen en voetbal is sowieso nooit saai. Die 1-5 weet ik zelfs nog, was ongeveer 10 jaar toen

[Weebl]

Nou dat was tof

[Barnet_Bee]

World Cup #5: The Scottish Tragedy



Het was feest in Schotland, toen Engeland weer eens vroegtijdig uit het toernooi geknikkerd werd. Geen beter vermaak dan leedvermaak, zullen we maar zeggen. De Schotten met de Anyone But Engeland-shirts zullen tevreden zijn. Voor henzelf was het weer een drama, want opnieuw lukte het ze niet om zich te kwalificeren. Al sinds 1998 zijn de Schotten niet meer op een WK actief geweest. Daarvoor lukte het ze acht keer, maar geen enkele keer kwamen ze door de eerste ronde. Een bizar slechte statistiek, want alle andere Britse landen en Ierland lukte dat wel. Het eeuwige falen staat bekend als The Scottish Tragedy. Een terugblik op alle faalacties van de Schotten.

Zoals ik al geschreven in het verhaal over Joe Gaetjens, deden de Britse landen voor WO II niet mee aan het WK. Ze vonden het een inferieur toernooi. Achteraf een dure fout, want destijds hadden de Schotten een goed team dat misschien wel de finale had kunnen halen/winnen. Maar gedane zaken nemen geen keer. In 1950 wilde men wel meedoen, maar slechts als het British Championship werd gewonnen. Engeland won dat en Schotland werd tweede. Van de FIFA mocht Schotland wel mee doen, maar die weigerden de uitnodiging. Ze vonden dat ze er geen recht op hadden.

Vier jaar later hetzelfde scenario, alleen ditmaal wilde Schotland wel gaan ook al waren ze tweede geworden. Het werd een tegenvaller. De Schotten werden in een groep met Oostenrijk, Uruguay en Tsjechoslowakije geplaatst. Destijds speelde je maar twee wedstrijden, vreemd genoeg. Schotland verloor de eerste pot met 1-0 tegen Oostenrijk (dat derde zou worden), waarna ze met 7-0 werden geslacht door Uruguay (dat vierde zou worden). Verbouwereerd vlogen ze weer terug naar Schotland, waar het de bond duidelijk was geworden dat de Schotse School ver achterliep op die van het continent en Zuid-Amerika.


De Schotten in actie tegen Uruguay op het WK in 1954

Vier jaar later deden alle Britse landen mee. Schotland was poulewinnaar geworden in een groep waarin Zwitserland en Spanje zaten. Erg indrukwekkend dus. Schotland werd vooraf getipt als een van de outsiders. Het toernooi in 1958 in Zweden was de eindronde waar Wales stuntte, maar ook Noord-Ierland uitstekend presteerde en ook Engeland de volgende ronde haalde. Alleen van de Schotten was het weer helemaal niets. In een poule met Frankrijk, Joegoslavië en Paraguay werd slechts één puntje gehaald. De eerste pot tegen de Joego’s werd 1-1, maar daarna was het na een 2-3 tegen Paraguay en een 1-2 tegen Frankrijk over en uit.

De jaren zestig waren de hoogtijdagen voor het Schotse voetbal. Celtic won de Europa Cup I, terwijl Rangers en Dundee in de beker erg ver kwamen. Ook het begin van de jaren zeventig was succesvol. Celtic haalde opnieuw de finale van de Europa Cup I, terwijl Rangers de Europa Cup II won. In 1967 werd wereldkampioen Engeland op het eigen veld vernederd. Het vreemde was dat het nationale team in die jaren geen enkele keer de eindronde haalde. De reden was er een van politieke aard. De bond – een Rangers-bolwerk – wilde namelijk niet te veel spelers van Celtic in het team zaten en dat heeft ervoor gezorgd dat Schotland in haar meest succesvolle periode in het clubvoetbal nooit op een eindtoernooi was, want ook de EK’s werden niet gehaald.


De Lisbon Lions hebben verrassend weinig interlands voor Schotland gespeeld

Hierdoor zou het na het toernooi in Zweden zou het maar liefst zestien jaar duren voordat ze weer een keer deel zouden nemen aan een eindronde. Het zou het begin zijn van een serie van vijf toernooien achter elkaar waar de Tartan Army naartoe zou gaan. In Duitsland deed Engeland niet mee en dat vonden de Schotten natuurlijk geweldig. Schotland lootte enorm zwaar met wereldkampioen Brazilië en de onberekenbare Joegoslaven. De Afrikanen van Zaïre waren groepsvulling. Diezelfde Afrikanen werden in de eerste wedstrijd met 2-0 opzij gezet, waarna de Brazilianen op 0-0 werden gehouden. Doordat Brazilië en Joegoslavië ook 0-0 hadden gespeeld, maar respectievelijk met 3-0 en 9-0 van Zaïre hadden gewonnen, moesten de Schotten de laatste wedstrijd winnen. Uiteraard lukte dat niet. Het werd 1-1 en opnieuw mocht Schotland na een ronde naar huis.

In 1978 waren de Schotten er opnieuw bij. Wederom waren ze de enige Britse vertegenwoordiger op het WK. Nooit waren de Schotten zo overtuigd van zichzelf als voor dit toernooi. Een jaar voor het WK won Schotland op Wembley van de Engelsen. Hierdoor ging het British Championship naar het noorden. Er was zoveel zelfvertrouwen dat er zelfs een heuse uitzwaaidag was. Hampden Park zat ramvol om het team uit te zwaaien, terwijl die niet eens een wedstrijd speelden. Ook de route naar het vliegveld in Prestwick stond helemaal vol met mensen, die het team aanmoedigden. Coach Ally MacLeod beloofde de mensen een medaille en sloot niet uit dat zijn team wel eens wereldkampioen kon worden. Niet eens zo’n gekke gedachte, want zowel Duitsland, Brazilië als Nederland waren niet meer zo sterk als een paar jaar geleden.


De goal van Archie Gemmill was het enige hoogtepunt van het WK in 1958

Schotland trof het met de loting. Met Nederland hadden ze een sterke tegenstander, maar die was een stuk zwakker door het ontbreken van Cruijff en Van Hanegem. Iran was een rariteit en Peru zou ook geen moeilijke tegenstander zijn. Uiteraard ging het weer helemaal mis: de eerste pot werd met 1-3 verloren van Peru, terwijl er tegen de Iraniërs met 1-1 werd gelijk gespeeld. Het toernooi was zo goed als over of er moest met drie doelpunten verschil worden gewonnen van de Nederlanders. Rensenbrink maakte de 1-0, maar dankzij Kenny Dalglish werd er met 1-1 de rust ingegaan. Na de rust scoorde Archie Gemmill een wereldgoal. Een doelpunt dat vereeuwigd is in een paar standbeelden in het Schotse voetbalmuseum. Gemmill maakte zelfs nog 3-1, maar het was niet genoeg. Rep maakte nog de 3-2 en de Schotten mochten weer naar huis.

Ondanks dat Schotland eerste werd in een kwalificatiepoule met onder andere Portugal en Zweden, werd er na het debacle in 1978 weinig verwacht in Spanje. Schotland werd in een poule geloot met Brazilië en de Sovjet-Unie. Nieuw-Zeeland zat er als vierde bij, maar werd door alle drie de andere landen verslagen. Brazilië speelde dat toernooi voor het laatst sambavoetbal en won alles. Als laatste wedstrijd stond Schotland v Sovjet-Unie op het programma. Schotland had een doelsaldo van 6-6, terwijl de Sovjets er beter voor stonden met 4-2. Schotland moest dus winnen om door te gaan. Een geweldige pot voetbal eindigde in 2-2. Voor het derde toernooi op rij vlogen de Schotten er op doelsaldo uit. Het begon iets tragisch te worden.

In 1986 was Schotland er opnieuw bij. Ze zaten in een zware poule. De eerste wedstrijd werd met 0-1 verloren van Denemarken, dat zou uitgroeien tot Danish Dynamite. Daarna werd er met 1-2 verloren van West-Duitsland, dat de finale zou halen. Tot slot was er een 0-0 gelijkspel tegen Uruguay. Zuur, want als dit was het eerste jaar dat er 24 landen meededen en er ook veel nummers drie doorgingen. Achteraf was een 1-0 overwinning op de Zuid-Amerikanen genoeg geweest. Typical the Scots, zei de pers en gelijk hadden ze. Vier jaar later waren ze namelijk een van de slechtste nummers drie. Ditmaal was een gelijkspel tegen de Costa Ricanen genoeg geweest om door te gaan, maar opnieuw vloog Schotland na een ronde naar huis.


In 1998 verloor Schotland eervol van de Brazilianen. Toch slaagde ze er opnieuw niet in om zich te plaatsen

In 1994 deden de Schotten niet mee, maar zowel in 1992 als 1996 (allebei in de poule met Nederland) mocht Schotland wel voor het eerst meedoen aan het EK. In allebei de jaren werden de Schotten derde in de poule en lagen ze er na een ronde uit. In 1996 was het erg zuur, want Engeland stond met 4-0 voor tegen Nederland en dat was genoeg voor kwalificatie. Kluivert scoorde echter in de 78ste de 4-1 en Nederland ging op doelsaldo door. Sterker nog, het doelsaldo was gelijk, maar Nederland had 3-4 en Schotland 1-2 en dus ging de wet van de meest gescoorde doelpunten op. Tot op de dag van vandaag zijn dit de enige twee deelnames aan het EK. In totaal hebben de Schotten dus op alle tien de eindtoernooien niet de eerste ronde overleefd.

In 1998 bleef Schotland twee punten voor op Zweden en gingen ze naar het WK in Frankrijk. Destijds wisten ze nog niet dat dit twaalf jaar later hun laatste toernooi zou zijn. Schotland lootte zwaar. Wereldkampioen Brazilië was het groepshoofd en daarnaast zaten Noorwegen en Marokko in de poule. Marokko zou indruk maken met spelers als Hadji, terwijl Noorwegen befaamd was voor haar computervoetbal onder Egil Olsen. De Schotten mochten de openingswedstrijd spelen tegen Brazilië en deed dat erg goed. Het werd slechts een 1-2 nederlaag. Na de 1-1 tegen de Noren, was de Schotse pers ineens heel hoopvol. Winnen van de Marokkanen en de Schotten zouden doorgaan, was het idee. Zoals altijd ging het helemaal mis. Schotland werd met 0-3 vernederd. Achteraf misschien wel goed, want Noorwegen won met 2-1 van Brazilië en als de Schotten hadden gewonnen waren ze er opnieuw op een lullige manier uit gegaan.

Alles bij elkaar is het nogal een triest rijtje. Het is een statistiek waar de Engelsen graag op wijzen. Momenteel zijn de Schotten zo zwak, dat ik ze niet eens op een eindtoernooi zie komen. Aan de andere kant zitten ze voor 2012 in een makkelijke kwalificatiegroep en mogen er in 2016 24 teams meedoen en dan moeten ze het wel heel erg verpesten om zich niet te kwalificeren. Toch blijft het WK het echte werk en om zich daarvoor te plaatsen moet er iets veranderen in het Schotse voetbal. Er wordt veel te veel op kracht getraind en niet op techniek. Daarnaast zijn de velden vaak waardeloos, doordat het in de winter veel te slecht weer is. Vandaar dat ze in Schotland denken aan een zomercompetitie. Of het echt effect zal hebben, weet ik niet. Ik hoop wel dat de Schotten zich weer een keer gaan plaatsen voor een eindtoernooi, want alleen al voor de Tartan Army is het leuk dat ze er bij zijn.

[Barnet_Bee]

Norman Whiteside



Er is een Brits land dat ik hier nog niet heb behandeld en dat is Noord-Ierland. Erg onterecht, want na Engeland zijn de Noord-Ieren het meest succesvol geweest op de verschillende WK’s. Slechts driemaal kwalificeerde het kleine landje zich, maar op twee van die toernooien lieten ze grote indruk achter. Vooral in 1982 raakte de media niet uitgepraat over Noord-Ierland en het debuut van Norman Whiteside (die op dat moment 17 jaar en 41 dagen oud was). Tot op de dag van vandaag is het de jongste speler die op een WK heeft gespeeld en er werd hem een toekomst als wereldster voorspeld. Het liep echter anders.

In 1982 was het WK in Spanje. Het was een mooi toernooi met de geweldige Brazilianen die voor het laatst geweldig voetbal lieten zien. Daarnaast was het in Spanje het toernooi van Paolo Rossi, die Italië zowat eigenhandig de wereldtitel schonk. Andere opvallend acties waren de overtreding van Schumacher op Battiston, de overwinning van België op wereldkampioen Argentinië, het falen van Spanje en dan natuurlijk het spel van de Noord-Ieren, die vriend en vijand verbaasden.

Voor de Noord-Ieren was het de tweede keer dat ze op een WK zouden spelen. De eerste keer was in 1958, in Zweden. Daar deden ze het erg goed en haalden zelfs de kwartfinale. Verrassend, want tot aan 2006 was Noord-Ierland het kleinste land dat zich had geplaatst voor het WK. Die titel werd in Duitsland overgenomen door Trinidad & Tobago, maar het is wel iets waar ze in Belfast en omgeving erg trots op zijn geweest. De bijnaam van het elftal luidt niet voor niets Our Wee Country.



De kwalificatie voor het WK in Spanje was geen makkelijke. Noord-Ierland kwam in een poule terecht met Schotland als groepshoofd en daarnaast Zweden en de bedriegers van Portugal. De Noord-Ieren kwamen uit pot vier en met Israël was zelfs het kleine land van deze groep vrij sterk. Zodoende pakte ook iedereen punten van elkaar. De Noord-Ieren waren thuis ijzersterk en versloegen de Portugezen en de Zweden. Alleen de Schotten wisten een puntje te pakken. Uit was Noord-Ierland niet veel en werden er slechts twee puntjes gepakt door gelijke spelen tegen Israël en de Schotten.

Hierdoor kwam het aan op de laatste speeldag. Noord-Ierland stond op de derde plek en moest tweede worden om zich te plaatsen. Ze hadden het wel in eigen hand, want bij winst op Israël zouden ze over de al uitgespeelde Zweden heen wippen. Windsor Park zat ramvol, met 40.000 man op de tribunes. In de 27ste minuut maakte Watford-spits Gerry Armstrong de 1-0 en daarna was het billenknijpen geblazen. Het lukte de Noord-Ieren echter om de voorsprong vast te houden en Armstrong was de held op die ijskoude novembernacht.


Gerry Armstrong, een katholieke held van de Noord-Ieren

Gerry Armstrong was, samen met Pat Jennings en Martin O'Neill, de belangrijkste speler van dat elftal. Opvallend, want alle drie waren het katholieken en in de jaren tachtig stonden de verhoudingen tussen beide groepen nog op scherp. In het Noord-Ierse elftal vielen die verschillen echter weg en dat was achteraf gezien het geheim achter het succes van die ploeg. Zoiets als wat met Neil Lennon gebeurde, was destijds onmogelijk geweest. Wat dat betreft had manager Billy Bingham zijn zaakjes goed voor elkaar

Buiten het selecteren van deze drie mannen, verbaasde Bingham vriend en vijand om Norman Whiteside in zijn WK-selectie van 1982 op te nemen. Whiteside had pas een paar weken eerde zijn debuut gemaakt bij een profclub en was net een paar dagen zeventien. Hij was op zijn dertiende ontdekt door Bob Bishop, de fameuze Noord-Ierland scout van Manchester United. Inderdaad, de man die ook George Best ontdekte. Op 24 april van 1982 had Whiteside pas zijn eerste wedstrijd in het eerste gespeeld. Hij was op dat moment zestien (op zeven mei was hij pas jarig) en daarmee de jongste debuut voor de club sinds Duncan Edwards.


Als 16-jarige debuteerde Whiteside al in het eerste van Man United

De Noord-Ieren hadden een zware poule geloot, met gastland Spanje, Joegoslavië en Honduras. Alleen die laatste zouden ze wel kunnen hebben, was de gedachte. Als eerste stond er de wedstrijd tegen de Joegoslaven op het programma. Whiteside begon in de basis en dat was meteen zijn internationale debuut. Hij vocht als een leeuw, net als zijn ploeggenoten, kreeg een gele kaart en de Noord-Ieren pakten een verrassend punt. Tegen Honduras werd er ook gelijk gespeeld en dat was teleurstellend. Gerrie Armstrong scoorde na tien minuten, maar in de 60ste minuut werd hert 1-1. Whiteside stond weer in de basis, maar viel ditmaal minder op. Tegen Spanje moest er door dit gelijkspel eigenlijk gewonnen worden.

25 juni 1982. Het is een datum die iedere Noord-Ierse voetballiefhebber nog weet. In Valencia namen de Noord-Ieren het op tegen gastland Spanje. De Spanjaarden waren ook nog niet helemaal zeker van de volgende ronde en moesten eigenlijk minstens een punt pakken om dat wel te zien. De Spanjaarden hadden in de eerste helft het beste van het spel, maar wegspelen deden ze de Noord-Ieren zeker niet. Met 0-0 gingen ze rusten. Na de pauze was het Noord-Ierland dat dankzij Gerrie Armstong op 1-0 kwam. Daarna kon de Spaanse stormloop begonnen. Die werd nog heviger op het moment dat Noord-Ierland in de 62ste minuut een rode kaart kreeg. Noord-Ierland hield echter vol en haalde zijn mooiste overwinning ooit. Dankzij een controversiële beslissing in de andere wedstrijd, wonnen de Joegoslaven slechts met 2-1. Spanje mocht daardoor als nummer twee door.


De 1-0 overwinning van Noord-Ierland op Spanje blijft een van de grootste verrassingen ooit op een WK

In 1982 was er na de groepsronde opnieuw een poulefase. Noord-Ierland kwam terecht bij Oostenrijk en Frankrijk. Alleen de nummer één zou doorgaan naar de halve finale. Frankrijk won de eerste pot tegen Oostenrijk. Daarna was het de beurt aan Noord-Ierland om tegen de Oostenrijkers te spelen. Het werd 2-2 dankzij twee goals van Billy Hamilton. De Noord-Ieren hoefden dus alleen maar te winnen in de laatste wedstrijd om naar de halve finale te gaan. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Uiteindelijk wonnen de Fransen – met inderdaad dat geweldige middenveld – geflatteerd met 1-4. De Noord-Ieren moesten naar huis, maar dat deden ze met opgeheven hoofd.

Na het WK zou Norman Whiteside helemaal doorbreken. In 1983 scoorde hij in de FA Cup finale, terwijl hij 18 jaar en 19 dagen oud was. Het was meteen zijn eerste hoofdprijs. Twee jaar later won hij opnieuw de FA Cup. Ditmaal maakte hij het enige doelpunt in de finale tegen Everton. In de tussentijd brak hij meerdere record, waardoor die van jongste doelpuntenmaker in de finale van de League Cup. In 1983 scoorde hij tegen Liverpool, maar het was niet genoeg. De Scousers wonnen met 2-1. Toch deed Whiteside het altijd geweldig tegen de twee clubs uit Liverpool. Zo goed zelfs dat zijn oorspronkelijke bijnaam “The Shankill Skinhead” veranderde in “The Scourge of the Scousers”.


Norman Whiteside oftewel The Scourge of the Scousers op zijn finest moment. Hij heeft hier net het enige doelpunt gemaakt tegen Everton in de finale van de FA Cup in 1985

Op het moment dat Whiteside het enige doelpunt maakte in de finale van 1985 was hij net een paar dagen twintig. Vreemd genoeg zou dat zijn hoogtepunt zijn. In 1986 scoorde hij op het WK al na zes minuten tegen Algerije. Het zou een spaarzaam hoogtepuntje zijn, want Noord-Ierland maakte maar twee goals dat toernooi en mocht na de pouleronde al naar huis. Whiteside had ondertussen een flink drankprobleem en werd daardoor steeds minder gebruikt door Ferguson. Die verkocht hem in 1989 nota bene aan een club uit Liverpool: de blauwe Toffees. De fans van United waren niet echt blij met die zet van Ferguson, want Whiteside was een echte held op de terraces en pas 24. Achteraf gezien had Fergie zoals zo vaak toch gelijk.

In totaal had Whiteside 274 wedstrijden voor Man United gespeeld, waarin hij 67 goals maakte. Bij Everton zou hij in twee jaar slechts 29 wedstrijden (9 goals) spelen. Daarna was het over, want buiten de drank had hij ook slepende blessure aan zijn knie. Nadat hij van een dokter het advies kreeg om te stoppen, hing hij zijn schoenen aan de wilgen. Erg pijnlijk voor iemand die slechts 26 jaar was. Wat dat betreft zijn er wel wat parallellen te trekken met die andere Noord-Ierse legende; George Best. Met Whiteside is het alleen beter afgelopen. De drank laat hij staan, hij geeft rondleidingen op Old Trafford en je kunt hem boeken voor lezingen. Noord-Ierland wacht ondertussen nog steeds op een nieuwe Best of Whiteside. 1986 is het laatste eindtoernooi geweest voor de Wee Country. Toch blijft het tot op de dag van vandaag dat de jongste speler heeft opgesteld tijdens een WK-wedstrijd.


Een WK werd er niet meer gehaald, maar deze 1-0 overwinning op Engeland in 2005 blijft ook legendarisch

[Clough]

Mooi stuk weer.

Zonde van zoveel talent, die jongen. Er loopt nu nog wel wat Noord-Iers talent rond bij sommige Engelse clubs, maar of die echt groot gaan worden valt ook nog af te wachten. Noord-Ierland had er dit jaar wel bij kunnen zijn trouwens. Scheelde helemaal niet zo gek veel in de WK-kwalificatie.

[Barnet_Bee]

Oorspronkelijk geplaatst door Clough Mooi stuk weer. Zonde van zoveel talent, die jongen. Er loopt nu nog wel wat Noord-Iers talent rond bij sommige Engelse clubs, maar of die echt groot gaan worden valt ook nog af te wachten. Noord-Ierland had er dit jaar wel bij kunnen zijn trouwens. Scheelde helemaal niet zo gek veel in de WK-kwalificatie.

Ja, als ze het weer een keer hadden willen halen hadden ze dat nu moeten doen in die poule met Slowakije en Slovenië. Twee jaar geleden waren ze dicht bij hun eerste EK, toen wonnen ze in eigen huis van Spanje, Denemarken en Zweden. Uiteraard werd er ook twee keer verloren van IJsland.

[DemonCleaner]

Oorspronkelijk geplaatst door Barnet_Bee [...] Ja, als ze het weer een keer hadden willen halen hadden ze dat nu moeten doen in die poule met Slowakije en Slovenië. Twee jaar geleden waren ze dicht bij hun eerste EK, toen wonnen ze in eigen huis van Spanje, Denemarken en Zweden. Uiteraard werd er ook twee keer verloren van IJsland.

Dat was die kwalificatie waar David Healy topscorer werd toch? Straks, als het EK naar 24 gaat, zal het ze wel een keer lukken om zich te plaatsen. Zitten best een paar aardige spelers bij de selectie ook.

Weer leuk stuk om te lezen, ook al kende ik het verhaal van Whiteside wel.

[Barnet_Bee]

Gazza's Tears



Vanavond wordt het WK afgesloten met de wedstrijd Nederland v Spanje. Tijd om ook dit zevenluik over Britten op het wereldkampioenschap af te sluiten. De Leagues gaan namelijk over een kleine maand van start en het wordt tijd om daar mijn aandacht weer op te richten. Wat is er dan mooier om af te sluiten met het laatste Britse succes op een WK? Hiervoor moeten we maar liefst twintig jaar terug in de tijd. Het grootste baggertoernooi aller tijden: Italia '90. Voor Engeland was het echter een geweldig toernooi en leidde een glorieuze terugkeer van het Engelse voetbal in. Uiteindelijk zorgden de tranen van Paul Gascoigne indirect zelfs voor de oprichting van de Premier League.

In de jaren tachtig was het Engelse voetbal zo goed als begraven. De stadions vielen zowat van ellende uit elkaar, er vonden verschillende stadionrampen plaats en hooligans heersten op de terraces. Het was alles bij elkaar een erg onaangename ervaring om naar een Engelse wedstrijd te gaan. Een fatsoenlijk persoon wilde dan ook niets met voetbal te maken hebben. Sowieso was het Engeland van de jaren tachtig een onaangename plek om te vertoeven, met Margaret Thatcher aan de macht. Als je nu terug kijkt was Engeland eigenlijk een tweede wereldland.

Met het nationale elftal was het ook sappelen geblazen sinds de titel in 1966. In 1970 en 1986 werd de kwartfinale nog gehaald, terwijl in 1982 de tweede ronde het eindstation was. In 1974 en 1978 waren de Three Lions er niet eens bij. Slechts door die ene wereldtitel werd Engeland altijd als zwart paard genoemd, maar dat was nergens op gebaseerd. Een land als Polen was bijvoorbeeld veel succesvoller geweest in die tussenliggende jaren. In Engeland wilde men daar echter niets van weten en de tabloids bombardeerden het Engelse elftal altijd als een van de favorieten voor ieder WK.


Engeland 1990

Engeland was in 1990 de paria van het internationale voetbal. Door het Heizeldrama, waren Engelse clubs niet welkom in Europa. Daarnaast hadden ze zelf ook hun portie ellende gehad. Eerst was er de ramp in Bradford, waar er bij een stadionbrand 56 mensen stierven. In 1989 stierven er zelfs 96 mensen in Hillsborough tijdens een halve finale in de FA Cup. Er moest gewoon iets veranderen en dat zou ook gebeuren door het rapport van Lord Justice Taylor. Stadions werden veiliger en de hooligans verdwenen. Dit gebeurde allemaal in de jaren negentig. Niet alleen het rapport werd gezien als een reden waarom voetbal salonfähiger werd. Het WK in 1990 heeft er zeker ook een grote, misschien wel beslissende, rol in gespeeld.

De kwalificatie voor het WK in Italië ging niet eens zo soepel voor de Engelsen. In een poule van vier gingen de eerste twee door. Er waren dan ook nog niet zoveel landen, omdat het Oostblok nog niet uit elkaar was gevallen. Engeland zat in een groep met Zweden, Polen en Albanië. Op papier een makkie, maar uiteindelijk bleven de Engelsen steken op plek twee en gingen ze samen met Zweden naar het WK. Echt tevreden waren de tabloids niet en er werd geroepen om het hoofd van Bobby Robson, die al acht jaar manager was van Engeland. Eigenlijk deed hij het niet zo slecht, maar de drie nederlagen op het EK in 1988 hakten er flink in. Vooral de nederlaag tegen de Ieren werd slecht verteerd. De FA bleef wel vertrouwen houden in Robson en hij bleef aan.


Ray Houghton bezorgde Engeland in 1988 een nationaal trauma

De groep was bizar genoeg bijna gelijk aan die van het EK in 1988. Alleen geen Sovjet-Unie, maar Egypte deze keer. De Engelse pers wilde wraak. Om te beginnen tegen de Ieren. Die kwam er niet, want het werd 1-1. Lineker scoorde al na acht minuten de 1-0 en Engeland bleef de betere ploeg. Gaandeweg de wedstrijd, begonnen de Ieren zich te herpakken en het resulteerde in de gelijkmaker in de 73ste minuut door Kevin Sheedy. De hakbijlen werden tevoorschijn gehaald in de pers want dit was natuurlijk allemaal de schuld van Robson. Die had zijn team veel te laf laten spelen en daardoor was er opnieuw niet gewonnen van de Ieren.

De volgende afspraak was met de Nederlanders. Daar was het ouderwets heibel. Geen wonder dat er niet werd gewonnen van Egypte. Engeland had een ultieme kans op wraak voor 1988, maar liet die liggen. Stuart Pearce maakte nog wel een goal, maar die werd afgekeurd. 0-0 in een slaapverwekkende wedstrijd. Nog saaier was Ierland v Egypte. In die wedstrijd werd geen enkele keer op doel geschoten, ook 0-0 dus. Alles stond nog gelijk. Terwijl Ierland en Nederland met 1-1 gelijk speelden, slaagde Engeland erin om met 1-0 te winnen tegen Egypte. Verdediger Mark Wright was het die de winnende maakte, na een briljante vrije trap van Gazze en zo Engeland naar de eerste plaats kopte.


Mark Wright zorgde ervoor dat Engeland v Egypte de enige wedstrijd in de poule was, die niet in een gelijkspel eindigde

In de tweede ronde stond er een wedstrijd tegen de Belgen op het programma. Die hadden vier jaar eerder nog de halve finale gehaald en hadden in de eerste ronde aardig voetbal laten zien. België trok dat ook door naar de volgende ronde, want ze bij tijd en wijle tikten ze Engeland helemaal gek. Met name Scifo en Ceulemans waren een plaag voor de Engelsen. Robson probeerde het tij te keren door mannen als David Platt en Steve Bull erin te brengen, maar België bleef de sterkere en Engeland mocht zich gelukkig prijzen dat ze verlengingen afdwongen. Het bleef daarin lang 0-0 en penalty's leken slechts een kwestie van tijd, totdat David Platt in de 119de minuut de harten van alle Belgen brak door met een schitterende volley de 1-0 te maken. Opnieuw naar een geweldige vrije trap van Gascoigne. Engeland door naar de kwartfinale.

De wedstrijd tegen de Belgen sidderde nog lang na in Engeland. België had driemaal het houtwerk geraakt en eigenlijk waren de Engelsen weggespeeld. Daarnaast had Gazza een gele kaart gekregen. Nog eentje en hij zou een volgende wedstrijd niet mee mogen doen en dat kon wel eens dodelijk zijn voor de Engelsen, die puur op zijn ingevingen rekenden. Het lukte hem gelukkig om geen gele kaart te krijgen in de kwartfinale tegen Kameroen. De Kameroeners waren het eerste Afrikaanse land dat de kwartfinale had gehaald en bijna alle neutrale toeschouwers waren op hun hand. Het werd een slopend gevecht, dat pas na verlengingen werd beslist. Een penalty van Gary Lineker in de 105de minuut zorgde voor een 3-2 eindstand. Engeland voor het eerst sinds 1966 in de halve finale.


Gary Lineker schiet Engeland voor het eerst sinds 1966 naar de halve finale

De pers bleef ongelukkig met Robson, maar was lyrisch dat het land in de halve finale stond en dan nog wel tegen de Duitsers. Een golf van patriottisme ging door het land en de vlag van St. George (lange tijd een symbool van racisten) werd zelfs hier en daar gespot en zou in 1996 haar definitieve doorbraak beleven. In de tabloids werd de oorlog er – uiteraard – weer bijgehaald. De spelers waren helden, volgens de kranten en zelfs Bobby Robson werd ineens gezien als een topmanager. Die had het overigens helemaal gehad met de Engelse pers en weigerde daardoor na het toernooi zijn contract te verlenen en vertrok naar PSV.

Eigenlijk had Engeland tot aan de halve finale geen enkele wedstrijd goed gespeeld, maar dat veranderde tegen de Duitsers. Engeland speelde geweldig die avond en vooral Chris Waddle was ongrijpbaar. Zelfs de mazzelgoal van Andy Brehme (de vrije trap vloog via de rug van Paul Parker achter Shilton in het doel) kon de Engelsen niet van hun stuk brengen. Ze bleven maar drukken en in de tachtigste minuut kwam Engeland terecht op 1-1. De onvermijdelijk Gary Lineker maakte de goal en de Engelsen leefden weer. Het bleef gelijk en dus moest er opnieuw verlengd worden door de Engelsen. De derde keer op rij.


Engeland had Duitsland bij de keel in 1990, maar het lukte ze niet om ze Germans te verslaan

In de verlenging waren de Engelsen opnieuw sterker, maar hét moment van de wedstrijd vond plaats in de 99ste minuut. Gazza probeerde de bal te veroveren en de tackle kwam te laat. Uiteraard was het gevolg een overdreven rollende Duitser. Gascoigne kreeg een gele kaart en wist op dat moment dat hij een eventuele finale zou missen. Gazza realiseerde zich dat direct en moest spontaan huilen. Dat beeld ontroerde veel mensen thuis in Engeland en voetbal was op slag “in” bij mensen die eigenlijk niets met het spelletje hadden. Dat Engeland de wedstrijd uiteindelijk na penalty's verloor, ondanks dat ze sterker waren, zorgde voor nog meer sympathie voor het Engelse elftal.

Engeland verloor uiteindelijk ook de wedstrijd om de derde plek van Italië, maar het team werd als ware helden onthaald in Engeland. Sky zag was voetbal teweeg bracht bij de mensen en besloot een soort supercompetitie te starten, waarin wekelijks wedstrijden werden uitgezonden. In 1992 was dat rond en begon de Premier League. Het maakte het voetbal – in combinatie met de veilige stadions en het zo goed als verdwijnen van de hooligans – een sport die ook door de middenklasse werd omarmd en tegenwoordig ook de hogere klassen, die zich graag willen profileren door een club te kopen.


Gazza's tranen zorgden indirect voor de vorming van de Premier League in 1992

Paul Gascoigne was na 1990 de nationale knuffelbeer geworden en vertrok in 1992 richting het toen nog beloofde land: Italië. Bij Lazio was hij meer geblesseerd dan dat hij speelde en in 1995 was Glasgow zijn volgende stap. Bij Rangers bloeide hij weer helemaal op en in 1996 schitterende hij op het EK. Ook al een toernooi dat bijdroeg aan de populariteit van het voetbal in Engeland. Na Rangers versleet Gazza veel clubs, kwam vooral in het nieuws door zijn drankgelag, vrouwenmishandeling en gokverslaving. Er kan zelfs gegokt worden op de dag wanneer Gascoigne sterft. Ook afgelopen weekend kwam hij weer in het nieuws, door stomdronken bij de belegering van Raoul Moat aanwezig te zijn. Gazza is allang niet meer de held van 1990 en wekt vooral medelijden op. Toch zullen zijn tranen voor altijd een icoon blijven van dat WK in Italië.

[Clough]

Oorspronkelijk geplaatst door Barnet_Bee [...] Ja, als ze het weer een keer hadden willen halen hadden ze dat nu moeten doen in die poule met Slowakije en Slovenië. Twee jaar geleden waren ze dicht bij hun eerste EK, toen wonnen ze in eigen huis van Spanje, Denemarken en Zweden. Uiteraard werd er ook twee keer verloren van IJsland.

Ik ben nog naar die wedstrijd tegen Polen geweest op Windsor Park. Wat een ellende in de straten toen.. Vreemd voetballand is het maar.

[Barnet_Bee]

Oorspronkelijk geplaatst door Clough [...] Ik ben nog naar die wedstrijd tegen Polen geweest op Windsor Park. Wat een ellende in de straten toen.. Vreemd voetballand is het maar.

Dat scheen nog weken te zijn doorgegaan tussen de protestantse bevolking en Poolse immigranten. Over twee maanden ga ik weer naar Windsor Park, als Linfield tegen Cliftonville speelt. Ik ben benieuwd hoe dat gaat zijn. Ze zeggen dat de sektarische gezangen zijn verdwenen, maar ik betwijfel het.