Tour de France 2011 #6 - Chaos deze etappe

[Jasper]

Op zaterdag 2 juli is het weer zover, dan start de moeder aller wielerwedstrijden en één van de grootste sportevenementen ter wereld: Le Tour de France. Anders dan we gewend zijn start de Tour dit jaar niet met een proloog. We zullen beginnen op de Passage du Gois. Dat is een weg die loopt van het Noirmoutier-eiland naar het vasteland van Frankrijk. Als het vloed is, staat de Passage onder het water van de Atlantische Oceaan; het peloton zal dan ook bij eb starten. De Passage du Gois zat in 1999 voor het laatst in de Tour. In die ronde vond er op de Passage du Gois, die er spekglad bij lag, een grote valpartij plaats. Degenen die voor de valpartij zaten, pakten uiteindelijk een verschil van 6 minuten op de groep daarachter. Zülle zal de Passage nog steeds vervloeken want hij verloor die dag ook belangrijke tijd en werd in het eindklassement 2e op iets meer dan 7 minuten. Dit jaar werkt het peloton de Passage du Gois af in geneutraliseerde stijl. Deze eerste etappe is nagenoeg in zijn geheel vlak en zal een klusje voor de sprinters zijn. Let wel, het loopt aan het slot lichtjes op dus de Hushovd's en Gilberts van het peloton zullen zeker in het voordeel zijn ten opzichte van de pure sprinters.

Het parcours
Hier onder het complete parcours, dat de renners van de Passage du Gois voert naar de kasseien op de Champs Élysées in Parijs.



Ploegentijdrit
Op de tweede dag mogen alle renners flink aan de bak, want dan vindt in Les Essarts de ploegentijdrit plaats op een parcours zo vlak als een biljartlaken. De teams die goed op elkaar zijn ingespeeld en een aantal goede tijdrijders hebben kunnen hier een eerste slagje slaan. Favorieten onder andere Team Leopard-Trek, Saxo Bank, Sky en Radioshack. De Rabobank-ploeg heeft de laatste jaren bewezen een aardige ploegentijdrit te kunnen rijden maar zal waarschijnlijk niet om de topplaatsen meedoen. Men moet echter in staat kunnen zijn om de schade ten opzichte van de topploegen te beperken, ook omdat deze ploegentijdrit maar 23 kilometer lang is.



Vlakke ritten
In de eerste volle week zullen we weinig klassementsrenners van voren zien. De Tour opent met een aantal vlakke ritten die zeer waarschijnlijk in een sprint zullen eindigen. Een paar uitgerekende kansen voor Cavendish, die zich dit jaar niet alleen op etappezeges richt maar zegt het groen naar Parijs te willen brengen. De snelste sprinter van het peloton is hier dé te kloppen man en het is de vraag wie er in een vlakke sprint toe in staat is om hem te kloppen. De concurrentie zal moeten komen van een Petacchi, Greipel, Farrar, Rojas, Bozic of wellicht het Russische talent Galimzyanov.



Heuvelritten
Vanaf de 8e etappe op 9 juli dient zich een aantal heuvelachtige ritten aan, een goede mogelijkheid voor de vrijbuiters om voor een etappezege te gaan. Wellicht dat ook een aantal Nederlanders zich zal laten zien. De naam die daarbij meteen in ieders hoofd zal opkomen is die van Johnny Hoogerland. Gaat hij zich weer een dag lang in het zweten werken om te stranden met een kansloze demarrage, 50 kilometer voor de finish, of kan hij eindelijk een grote zege gaan boeken. Andere namen die in dit soort etappes te verwachten kunnen zijn: Westra, Voeckler, Kiryienka, Burghardt, Chavanel en nog een handje vol andere Fransen die zich in de kijker willen rijden.

Of de vluchtersgroepen stand gaan houden in deze heuvelritten is echter de vraag. Het peloton wordt namelijk al het hele jaar gegeseld door de beste eendagsrenner van dit moment. Veelvraat Gilbert heeft aangekondigd voor 3 of wellicht 4 etappezeges te gaan en het moet gezegd, het parcours lijkt wel voor hem gemaakt te zijn. Mocht het tot een sprint bergop komen, zal er dan iemand in staat zijn om hem te kloppen? Wellicht een Hushovd, Vinokoerov of Boasson Hagen maar wie Gilbert wil verslaan moet van hele goede huizen komen. Deze heuvelritten staan op het programma tot na de rustdag van 11 juli. De 11e etappe op 13 juli is voorlopig de laatste kans voor de niet-klimmers.



Pyreneen
Noot: zie onder de laatste etappebeschrijving de hoogteprofielen van alle bergetappes op een rij.
14 juli - Cugnaux-Luz-Ardiden
Dan is het namelijk tijd voor de klassementsrenners om elkaar te bevechten in de bergen, we arriveren dan namelijk in de Pyreneën. De eerste bergrit staat gepland op 14 juli en voert van Cugnaux naar Luz-Ardiden. Inderdaad, Quatorze Juillet, de nationale feestdag van de Fransen. Iedereen weet wat dat betekent; de Fransen verwachten niets minder dan een aantal landgenoten in de aanval en zien natuurlijk het liefst één van hen winnen. Enkele namen waarvan er ongetwijfeld wat van vooraan te zien zullen zijn: Voeckler, Chavanel, Gadret, Casar, Moncoutié. Verwacht ook enkele knechten van de klassementsmannen vooraan, die hun kopman nog kunnen bijstaan als ze richting het eind van de etappe uit de kopgroep moeten lossen.

Na een heuvelachtige aanloop, perfect voor een groepje om weg te komen, moet het peloton over de Hourquette d'Anzizan, een col van de eerste categorie. Het is een klim van bijna 10 kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van 7,5%. Na een korte afdaling arriveert men alweer aan de voet van de beroemde Tourmalet, een klim van de hoogste categorie van maar liefst 17 kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van 7,3%. De top ligt op 2115 meter hoogte. De Tourmalet is de berg die het vaakst in de Tour is opgenomen; in 2010 was de 75e passage in de Tour. Niet verwonderlijk dat er vele grote renners zijn geweest die deze berg als eerste passeerden: Thys, Maes, Bartali, Coppi, Robic, Bahamontes, Poulidor, Merckx, Van Impe, Pollentier, Chiappucci, Rominger, Virenque. Pas twee keer werd er gefinisht op de Tourmalet, in 1974 en 2010. De winnaars waren Danguillaume en Andy Schleck. Zal het op deze berg zijn dat de kopmannen voor het eerst hun duivels ontbinden? Alsof deze klim nog niet genoeg is moeten de renners tot slot van de dag nog klimmen naar de finish op Luz-Ardiden, een klim van 13 kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van 7,4%. Er zijn echter uitschieters naar 10% in het begin en 9% op zo'n 3 kilometer van de streep. Daarna zwakt het iets af naar percentages tussen de 6,5 en 7%.

Luz-Ardiden behoorde in 2003 voor de laatste keer tot het parcours van de Tour. In de bewuste etappe raakte Armstrong verstrikt in een tasje van een toeschouwer en viel, waarbij hij Mayo meenam. Ullrich maande de groep van favorieten tot wachten op de toch wat nerveuze Armstrong, die bijna weer viel toen zijn voet uit zijn pedaal schoot. Uiteindelijk sloot hij toch weer aan, herpakte zich en loste de laatste kilometers al zijn rivalen om te winnen op Luz-Ardiden. In totaal is zeven keer gefinisht op Luz-Ardiden. De winnaars waren Armstrong, Laiseka, Virenque, Indurain, Laudelino Gonzalez, Lauritzen en Delgado.

Het zal in deze etappe zijn dat we voor het eerst een beeld krijgen van de verhoudingen in het peloton. Hoe doet Neerlands hoop Robert Gesink het? Kan hij met de besten mee omhoog? Heeft Alberto Contador de Giro verteerd en zal hij opnieuw heersen? Hoe staat het met de vorm van Andy Schleck? Wie van de Radioshack-oudjes staat er op het juiste moment? Kunnen de Belgen weer juichen voor Jurgen van den Broeck? En wat kunnen mannen als Samuel Sanchez, Bradley Wiggins en Cadel Evans laten zien? Ben erbij, op 14 juli, want het belooft een spectaculaire etappe te worden! Op deze dag begint de Tour pas echt.

15 juli - Pau-Lourdes
De renners hebben niet al te lang de tijd om bij te komen van de eerste zware bergrit. Een dag na Luz-Ardiden moeten ze weer aan de bak want er wacht opnieuw een col van de hoogste categorie. De rit in zijn geheel is echter niet zo zwaar als die van de dag ervoor. Richting de voet van de Aubisque, de col waar het om draait vandaag, een aanloop met een colletje van de derde en vierde categorie. Daarna laat het peloton dit heuvelachtige parcours achter zich en komt het aan bij de voet van de Aubisque, een klim van meer dan 16 kilometer en een gemiddeld stijgingspercentage van 7,1%. De renners beklimmen deze berg niet vanaf de kant van de Soulor, maar juist van de andere kant. Vanaf deze kant is het hoogteverschil een stuk groter, 1200 meter. De klim begint vanaf deze kant redelijk makkelijk maar na 6 kilometer liggen de percentages constant boven de 7,5%, met uitschieters naar 9 en 10%.

De Aubisque is meer dan 40 keer opgenomen in de Tour. Onder andere Robic, Coppi, Bahamontes, Gaul, Merckx, Kuiper, Indurain, Chiappucci, Evans en Moreau passeerden de berg als eerste. In 1995 werd de etappe over de Aubisque geneutraliseerd, vanwege de dood van Casartelli een dag ervoor. Pas drie keer werd er gefinisht op de Aubisque, waarvan twee keer op de top. In 1985 was het Roche die de overwinning greep maar de meeste mensen zullen zich de winnaar van 2007 beter herinneren. De 16e etappe werd gekenmerkt door een ultiem gevecht tussen Contador en leider Rasmussen om de gele trui. Dat gevecht begon al op een met schreeuwende fans volgepakte Peyresourde, waar Contador er niet in slaagde om de Deen te lossen. Ook op de Aubisque probeerde de Spanjaard het meerdere malen maar Rasmussen hield stand en loste de Spanjaard even later zelfs. Hij glorieerde en stond in de volle zon te stralen op het podium op de Aubisque. De Tour was nagenoeg binnen. Echter, de avond van zijn heroïsche zege zette Rabobank hem uit de Tour en op non-actief, aangezien hij had gelogen over zijn zogenaamde where-abouts. De Tour en de gehele wielerwereld stond in één keer op zijn kop en Contador kreeg de Tour-zege in zijn schoot geworpen.

Of de klassementsrenners dit jaar opnieuw flink aan de boom gaan schudden is de vraag want na de top van de Aubisque, die op 1709 meter ligt, volgt een afdaling van meer dan 40 kilometer naar het beroemde bedevaartsoord Lourdes. Deze afdaling kan echter wel een mooie kans zijn voor een erkende daler als Samuel Sanchez. De heuvelachtige aanloop en één zware klim bieden echter weer perspectief voor de vluchters met goede klimmersbenen. Het is misschien een dag waarop we bijvoorbeeld Wout Poels in de aanval kunnen zien. Of een beoogd klassementsman die de dag ervoor veel tijd heeft verloren en op kansloos lijkende achterstand staat.

16 juli - St. Gaudens-Plateau de Beille
Op 16 juli vervolgt het peloton zijn weg met opnieuw een zware Pyreneen-rit. Voor men op weg gaat naar Plateau de Beille moeten de renners eerst vijf andere bergen over. Twee van de tweede categorie, twee van de eerste categorie en eentje van de derde categorie. De eerste berg van de dag is de Portet d'Aspet (2e categorie). Deze col is 28 keer eerder opgenomen in de Tour, behoort niet tot de zwaarste bergen maar is desondanks zeer bekend. In de eerste plaats door de Tour van 1973, waarin Poulidor van de weg raakte in de afdaling en in een ravijn tuimelde. Wonder boven wonder overleefde hij de crash. Dat geluk was er niet in 1995. Het was namelijk in de afdaling van deze berg dat de Italiaan Casartelli om het leven kwam. Hij raakte betrokken in een crash met meerdere renners en belandde hard op zijn hoofd. Hij verloor het bewustzijn en het asfalt werd bedekt met een plas bloed, beelden die vele wielervolgers op het netvlies zullen hebben staan. In de helikopter op weg naar het ziekenhuis overleed hij. Op de fatale plek is een monument voor Casartelli geplaatst.

Deze etappe is wellicht een kans voor enkele vrijbuiters die een gooi naar de bolletjestrui willen doen. Over die bolletjestrui echter straks wat meer informatie. De laatste 16 kilometer voeren dus naar Plateau de Beille, een klim met een gemiddeld stijgingspercentage van 7,9%. De eerste vijf kilometer zijn het zwaarst, met percentages boven de 8,5%. De volgende vier kilometer variëren tussen 7 en 9% en de 10e kilometer kent het toppunt met een uitschieter naar 9,5%. De laatste 6 kilometer wordt het iets minder steil, met een makkelijke laatste kilometer van 2,5%. Mocht er nog een klein groepje bij elkaar zijn aan het slot, dan zijn de klimmers die een behoorlijke sprint kunnen trekken absoluut in het voordeel. Plateau de Beille was vier keer eerder het decor als finishplaats in de Tour. In 1998 won Pantani, in 2002 en 2004 Armstrong en in 2007 Contador. Die laatste tekende voor de snelste beklimming die helemaal tot de top op 1780 meter leidde: 44:08 minuten. Pantani deed er in 1998 43:30 minuten over maar hij finishte op 1747 meter. Het zal voorlopig de laatste keer zijn dat de kopmannen elkaar zullen bestoken want hierna volgen enkele overgangsritten het peloton naar de Alpen, waar de strijd opnieuw zal losbarsten.



Overgangsetappes
Na de drie zware bergritten in de Pyreneen hebben de renners even de tijd om op adem te komen. De 15e etappe kent slechts een heuveltje van de vierde categorie en is voor de rest nagenoeg vlak. Wellicht dat er nog wat renners vooraan kunnen blijven en met een grote voorsprong gaan uitmaken wie er gaat winnen maar anders komt er weer eens een kans voor Cavendish en co. Voor de klassementstoppers is het overigens nog wel oppassen want deze etappe voert het peloton langs de kust van de Middellandse Zee. Als de wind goed staat, kan er best waaiervorming gaan optreden. Zaak om goed vooraan te zitten dus en niet onnodig tijd te verliezen.

Op 18 juli volgt de tweede rustdag, met de nodige persconferenties, massages en trainingsritjes. Wellicht komt er zelfs nog bij enkele renners een vrouw langs om wat stress weg te nemen. De dag erna vindt de 16e etappe plaats, die het peloton naar Gap leidt, een plaats die vaak in de Tour wordt opgenomen. In deze etappe loopt het parcours geleidelijk steeds meer op, tot de top van een col van de tweede categorie. Daarna nog een korte afdaling richting Gap. Opnieuw een kans voor de aanvallers dus.

In de 17e etappe maakt de Tour een kort uitstapje naar Italië, om te finishen in Pinerolo. Vandaag moeten de renners vijf cols over, de voorlaatste col heeft zijn top in Sestrière, het beroemde skioord. Van de kopmannen hoeft weinig vuurwerk verwacht te worden, die zullen hun kruit bewaren voor de dagen erna. De slotklim is er namelijk een van de tweede categorie en na de top volgt een korte afdaling.



Alpen
21 juli - Pinerolo-Galibier
Vanuit Italië trekt het peloton verder om te beginnen aan het grote slotstuk van deze Tour: de Alpenetappes. De eerste pakweg 80 kilometer kunnen de renners rustig wakker worden en nog genieten van het Italiaanse landschap. Daarna zal de stemming in het peloton rap veranderen en zullen de eerste niet-klimmers om hun moeder gaan roepen en een bus gaan vormen. We zijn dan aanbeland bij de Agnel, die op de grens van Italië en Frankrijk ligt. Het is het zogenaamde dak van deze Tour, de top ligt op maar liefst 2744 meter. Daarom is er voor de renner die als eerste bovenkomt de Trofee Henri Desgrange en een flink geldbedrag te winnen. Henri Desgrange was degene die de Tour de France in 1903 in het leven riep. Uiteraard is dit een col van de hoogste categorie, met een gemiddeld stijgingspercentage van 6,5% en een lengte van zo'n 23 kilometer. Het is pas de tweede keer dat deze col in de Tour is opgenomen, in 2008 was het Egoi Martinez die als eerste bovenkwam. Vooral de slotkilometers zijn venijnig, met stijgingspercentages tussen de 8,5 en 9%. Het is niet te verwachten dat het hier helemaal los zal gaan, aangezien er in deze etappe nog twee flinke Alpenreuzen op het programma staan. In ieder geval zal hier het kaf van het koren worden gescheiden. Wie niet goed genoeg is, zal er onherroepelijk worden afgereden. Na deze col volgt een afdaling richting de Franse Alpen, waar de renners wat op adem kunnen komen en er wellicht nog wat knechten terug kunnen komen om zich bij de volgende berg weer op kop te zetten.

Die volgende berg is de bekende Izoard, opnieuw een berg van de hoogste categorie met een lengte van 14 kilometer en een gemiddeld stijgingspercentage van 7,3%. Deze berg zat in 2006 voor het laatst in de Tour, het was die dag Garzelli die als eerste bovenkwam. De col bouwt zich redelijk regelmatig op, met percentages rond de 9% als hoogtepunt, zo'n 5-4 kilometer van de top.

Na het voorprogramma van de Agnel en de Izoard, gaat het peloton beginnen aan de finale van de dag. De laatste klim zal voeren naar de top van de beroemde Galibier. Dit jaar heeft de Galibier echter een bijzonder karakter want het zal de eerste keer in de geschiedenis van de Tour zijn dat er boven op deze berg wordt gefinisht. Degene die hier als eerste boven komt zal dus flink wat prestige dragen. Vaak is de Galibier het dak van de Tour, maar die eer is deze ronde dus weggelegd voor de Agnel. Vele grote namen hebben deze top als eerste gepasseerd, waaronder Merckx, Coppi, Bahamontes, Van Impe, Pantani, Herrera en onze eigen Joop Zoetemelk en Gert-Jan Theunisse. De laatste keer dat de Galibier in de Tour was opgenomen, was in 2008. In de 17e etappe trok Stefan Schumacher als eerste over de top, destijds was het de eerste klim van de dag. Het was in die etappe dat Sastre de basis legde voor zijn Tour-zege. De Galibier heeft een lengte van bijna 23 kilometer en een gemiddeld stijgingspercentage van 4,9%. Dat lijkt weinig als je het vergelijkt met de andere bergen van de dag maar ook de Galibier heeft stukken van 9%, waaronder de laatste kilometer. De finish zal zijn in het skioord Serre-Chevalier, op 2645 meter.



22 juli - Modane-Alpe d'Huez
Op 22 juli vindt de etappe plaats waarop vele Nederlanders zullen hebben gewacht. De finish ligt namelijk boven op Alpe d'Huez, de Nederlandse berg. In het verleden wonnen 8 Nederlanders op deze bewuste berg een Tour-etappe. De laatste Nederlandse zege dateert echter weer uit 1989, toen Theunisse als eerste boven kwam. Daarvoor wonnen Zoetemelk (2x), Kuiper (2x), Winnen (2x) en Rooks eveneens op Alpe d'Huez. In 2008 won hier Sastre, zoals gezegd in de etappe die hem de Tour-zege zou opleveren, dankzij goed tactisch werk van de ploeg van Riis.

Voor er aan de Alpe d'Huez wordt begonnen moeten de renners voor de tweede dag achter elkaar de Galibier op, via de aanloop met de Telegraphe. De combinatie Telegraphe-Galibier is in verleden vaker opgenomen in de Tour. De Telegraphe is een col van de eerste categorie met de top op 1566 meter. De klim is zo'n 12 kilometer, met een gemiddeld stijgingspercentage van 7,1%. Na de Telegraphe loopt het lichtjes bergaf waarna direct de Galibier voor de tweede keer deze ronde wordt beklommen. Van deze kant heeft de Galibier een lengte van bijna 17 kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van 6,8%, hoger dus dan de dag ervoor. In de laatste 7 kilometer van de klim ligt het stijgingspercentage constant boven de 7,5%, met als uitschieter 9%. Bepaald geen kattenpis dus.

Na de Galibier volgt een lange afdaling, die van zo'n 2500 meter terugleidt naar een hoogte van zo'n 700 meter. De renners dienen dus zo'n 2 kilometer hoogteverschil te overbruggen. De klim naar Alpe d'Huez begint bij de bekende plaats Bourg-d'Oisans, waar al een week van tevoren de eerste wielertoeristen te zien zullen zijn. Ontelbare campers zullen die dag op de berg geparkeerd staan, de berg zal opnieuw volgekalkt zijn met namen van renners. De Nederlanders zullen traditiegetrouw opeen gepakt zijn in Bocht 7, vernoemd naar de Italiaan Gianni Bugno. Het is namelijk traditie dat de winnaar op Alpe d'Huez een bocht naar zich vernoemd krijgt. In 2001 is men weer vooraan begonnen, Bocht 21 is vernoemd naar Armstrong. Sastre kreeg in 2008 Bocht 17 naar zich vernoemd. Dit jaar is het dus de vraag wie zijn naam zal verbinden aan Bocht 16, nu in handen van Zoetemelk.

Op de bijna 14 kilometer lange klim naar Alpe d'Huez zit het venijn hem niet in de staart, maar in het begin en in het midden. De eerste twee kilometer kennen een stijgingspercentage van boven de 10%, waarna het wat afzwakt naar percentages van 7,5-9%. Wie op kilometer 8 denkt te kunnen rusten bij een percentage van 6,5% komt bedrogen uit want daarna volgt het pittigste stuk van de klim, dat liefst 11,5% stijgingspercentage kent. Zoals gezegd zit het venijn hem niet in de staart, waar de berg afzwakt naar een stijgingspercentage van rond de 5%. De gehele berg kent een gemiddelde van 7,9%. De snelste beklimming van Alpe d'Huez staat op naam van Contador, in de Dauphiné van 2010. Hij deed 37:30 minuten over de klim. In de Tour staat de snelste beklimming nog altijd op naam van Pantani, met 37:35. Hij deed dit in de Tour van 1997, gewonnen door Ullrich. Armstrong deed in 2004 één seconde langer over de beklimming maar dat was in een klimtijdrit.

Tijdrit - Grenoble
Als de top van het klassement na de Alpen nog niet zijn definitieve vorm heeft gekregen, is er op 23 juli nog een laatste kans voor de toppers om één of meerdere posities te winnen. Op de op één na laatste dag vindt al jarenlang de afsluitende individuele tijdrit plaats. In het verleden is deze tijdrit ook op de slotdag verreden. In 1989 verwierf de slotrit wereldfaam door het duel tussen Laurent Fignon en Greg Lemond. Fignon begon aan de tijdrit met 50 seconden voorsprong. De tijdrit had een lengte van slechts 24,5 kilometer en Lemond moest dus meer dan 2 seconden per kilometer goed maken. De Amerikaan startte echter met een zogenaamd triathlonstuur en met een aerodynamische helm en ging voortvarend van start. Zijn achterstand op Fignon liep hij gedurende de tijdrit gestaag in en bij het begin van de Champs Élysées was de voorsprong van Fignon bijna verdampt. De Fransman werd op een memorabele manier afgetroefd en verloor de Tour op 8 seconden, het kleinste verschil ooit.

Lemond was in 1989 de derde renner die op de slotdag de eerste plek en dus de winst in het eindklassement wist te veroveren. Eén van de andere twee coureurs is onze eigen Jan Janssen, in 1968. In dat jaar werd de Tour nog in landenploegen gereden en was Janssen min of meer "opgezadeld" met een zwakke ploeg. Hij kwam met slechts drie ploegmaats in Parijs aan. Voor de laatste tijdrit leidde de Belg Herman van Springel in het algemene klassement. Janssen stond niet bekend om zijn sterke tijdrit en velen dichtten Van Springel al de eindoverwinning toe. Men rekende echter buiten de wilskracht van Janssen, die de tijdrit van zijn leven reed en uiteindelijk met 38 seconden voorsprong op Van Springel de Tour won.

Ook de laatste jaren heeft de tijdrit voor het nodige spektakel gezorgd. Neem de Tour van 2005. Rabobank-renner Michael Rasmussen reed een uitstekende Tour en had de bolletjestrui en één etappezege al binnen. Hij begon echter als 3e aan de slottijdrit en had dus nog kansen op een podiumplaats. Alles liep die dag echter mis voor de Deense klimgeit. Hij gaat tweemaal op zijn plaat, rijdt dramatische bochten, wisselt uit pure wanhoop enkele malen van materiaal en tuimelt van de 3e naar de 7e plaats in het klassement.

In 2003 begon Lance Armstrong als leider aan de afsluitende tijdrit van 49 kilometer. Hij was echter meerdere malen kwetsbaar gebleken deze ronde en Jan Ullrich stond op een achterstand van "slechts" 1:05 minuten. Met een ultieme poging in de tijdrit zou hij de gele trui nog van zijn Amerikaanse plaaggeest kunnen afpakken. Armstrong bleek echter taaier dan verwacht en na zo'n 30 kilometer noteerden ze ongeveer dezelfde tijd. Het regende echter pijpestelen die dag en Ullrich kwam vlak na de tweede tijdmeting ten val in zijn laatste pogingen om Armstrong van de troon te stoten. Het was de Texaan die er toch vandoor ging met zijn 5e Tour-zege. Hij evenaarde daarmee Merckx, Hinaut, Anquetil en Indurain.

Terug naar de Tour van 2011. De renners dienen een parcours van 42,5 kilometer af te leggen in de omgeving van Grenoble. In tegenstelling tot de ploegentijdrit vindt de etappe dit keer niet plaats op een extreem vlak parcours. De tijdrit kent een heuvelachtig verloop met een hoogteverschil van bijna 400 meter, wat een licht voordeel kan zijn voor de wat mindere tijdrijders. Als het nog niet bekend was na de Alpen-etappes, zullen we op 23 juli iets na vijven weten wie de winnaar is van de Tour de France 2011!

Slotetappe - Créteil-Champs Élysées
De laatste dag hanteert het peloton namelijk een ongeschreven regel. De drager van de gele trui wordt niet meer aangevallen. De etappe zal gekenmerkt worden door de nodige fotomomenten, champagne en terugblikken op 3 weken koers. De koers zal pas op gang komen als men Parijs nadert en de Champs Élysées opdraait. In totaal zullen de renners 9 keer de finishlijn passeren waarbij de laatste passage er als enige toe doet natuurlijk. De laatste 50 kilometer zullen worden gekenmerkt door een moordend tempo, waarbij het bijna onmogelijk is om vooruit te blijven. De sprintersploegen zullen er alles aan doen om ervoor te zorgen dat deze etappe in een massasprint eindigt. Het is de laatste kans voor hun sprinters om een etappe te pakken, bovendien de meest prestigieuze sprintersetappe.

Sinds 1975 eindigt de Tour met een finish op de kasseien in Parijs. Dat was bijna elke keer in een gewone wegrit, slechts in 1989 vond er een tijdrit plaats met de reeds aangehaalde afloop. In al die jaren is het slechts vier keer voorgekomen dat de etappe niet eindigde in een massasprint. Hiervoor waren verantwoordelijk: Alain Meslet in 1977, Bernard Hinault in 1979, Eddy Seigneur in 1994 en Alexandre Vinokoerov in 2005. Toch zullen we ook dit jaar weer verschillende pogingen van renners zien om het daverende peloton voor te blijven en de sprinters met lege handen achter te laten. We zullen zien of iemand zich als 5e in het eliterijtje mag voegen of dat we opnieuw een spectaculaire massasprint zien. Laatste vijf winnaars: afgelopen twee jaar Cavendish, daarvoor Steegmans, Bennati en Hushovd. De laatste Nederlandse zege hier dateert uit 1988, Van Poppel drukte toen zijn wiel als eerste over de streep. Knetemann en Karstens gingen hem voor in 1978 en 1976.

Het is vaak echter niet alleen de laatste etappezege waar in Parijs nog om wordt gestreden. Het is meerdere malen voorgekomen dat de strijd om de groene trui in de laatste etappe moest worden beslist. Het meest in het oog springt daarbij de strijd om de groene trui in 2003. Voor de etappe begon droeg McEwen de trui met 178 punten, Cooke stond op de tweede plaats met 176 punten. De tussensprints en de eindsprint zouden dus enorm belangrijk worden. De eerste tussensprint werd gewonnen door Cooke, gevolgd door McEwen, waardoor de twee beide op 182 punten kwamen. De tweede tussensprint waren de rollen omgedraaid en leidde McEwen weer met 2 punten verschil op Cooke. Het zou dus aankomen op de sprint op de Champs Élysées. Verschillende groepjes probeerden het, uiteindelijk werd de laatste vlucht gepakt op 5 kilometer van de streep. In de eindsprint stond geen maat op Jean-Patrick Nazon maar daarachter bevochten de twee Australiërs elkaar letterlijk en figuurlijk. Leunend tegen elkaar kwamen ze over de finish, waarbij Cooke zijn wiel net iets eerder over de streep drukte dan McEwen en daarmee de groene trui toch nog afpakte: 216 om 214 punten.



De truien
Gele trui

Laatste vijf winnaars:
2010: Contador (Spa)
2009: Contador (Spa)
2008: Sastre (Spa)
2007: Contador (Spa)
2006: Pereiro Sio (Spa)

De trui waar het deze drie weken allemaal om draait is natuurlijk de gele trui voor de winnaar van het eindklassement. De bekende en beruchte Franse krant L'Equipe voerde een enquête uit onder 94 renners en ploegleiders voor hun Tour-voorspelling. Het was de bedoeling dat zij een top-3 zouden opgeven. Maar liefst 84% zette Contador op 1, Andy Schleck was favoriet nummer 2, op 3 volgde Evans. Daarna volgen Gesink op 4 en Basso op 5. De Belgische hoop Van den Broeck, Wiggins, Samuel Sanchez en de Radioshack-mannen behoren volgens de karavaan dus niet tot de topfavorieten.

Het zal voor iedereen waarschijnlijk wat verschillen en het is natuurlijk de vraag waar alle favorieten staan in de Tour. Het is de vraag of Contador de Giro heeft verteerd, Basso zijn val op de Etna, of Andy Schleck daadwerkelijk nog in vorm is gekomen en hoe staat het eigenlijk met Samuel Sanchez en Horner? Zal er dit jaar eindelijk weer een einde komen aan de Spaanse hegemonie? Ikzelf kom tot ongeveer het volgende rijtje favorieten voor de eindzege:
***** Contador, Andy Schleck
**** Gesink, Evans, Samuel Sanchez, Van den Broeck
*** Wiggins, Basso
** Fränk Schleck, Leipheimer
* Klöden, Horner, Vinokoerov

Bolletjestrui

Laatste vijf winnaars:
2010: Charteau (Fra)
2009: Pellizotti (Ita)
2008: Sastre (Spa)
2007: Soler (Col)
2006: Rasmussen (Den)

De bolletjestrui wordt om de schouders gehangen van de winnaar van het bergklassement. Zoals te zien is hierboven won de afgelopen jaren nogal eens een vrijbuiter, die er enkele dagen op uit trok om punten te verzamelen in etappes met veel bergen. Virenque is de meester van deze tactiek, hij won daarmee zeven keer deze trui. Toen Virenque hiermee recordhouder werd, kwam er nogal wat kritiek van vroegere recordhouder Van Impe. De bergtrui was allang niet meer voorbehouden aan de beste klimmer van het peloton, was de mening van de Belg. Mede door deze kritiek en het "fiasco" dat Charteau vorig jaar won zijn de regels dit jaar veranderd, wat ten gunste komt aan de klassementsrenners. Zie deze link: 2011 Tour de France - Wikipedia, the free encyclopedia

Het is even afwachten hoe deze nieuwe regels gaan uitpakken. Zou er weer eens een klassementsrenner vandoor gaan met deze trui of toch weer een vrijbuiter. Als het een klassementsrenner is zal het min of meer tegen de zin zijn wellicht. In ieder geval heeft een Moncoutié al aangekondigd voor de trui te gaan maar bij hem is het altijd even afwachten of het er wel uitkomt. De Fransman kan echter wel bogen op de laatste drie bergtruien in de Vuelta.

Groene trui

Laatste vijf winnaars:
2010: Alessandro Petacchi (Ita)
2009: Thor Hushovd (Nor)
2008: Oscar Freire (Spa)
2007: Tom Boonen (Bel)
2006: Robbie McEwen (Aus)

De groene trui is voorbehouden aan de beste sprinter van het peloton. Elke dag zijn er punten te verdienen voor dit klassement; aan de finish van de etappe en in één of meerdere tussensprints. Punten aan de finish zijn er in een vlakke rit voor de eerste 25 renners (max. 35), in een heuvelrit voor de eerste 20 renners (max. 25), in een bergrit voor de eerste 15 renners (max. 20) en in een individuele tijdrit voor de eerste 10 renners (max. 15). Met deze puntentelling zijn de echte sprinters dus in het voordeel. Niet altijd de sterkste sprinter van het peloton wint deze trui. Zo pakte Hushovd in 2009 de trui met 1 ritoverwinning, terwijl Cavendish 6 keer won.

In 2011 zijn er ook voor deze trui enkele wijzigingen in het reglement doorgevoerd. Tegenwoordig zullen etappes nog maar één tussensprint kennen. Voorheen waren daar 6, 4 en 2 punten te verdelen. Vanaf dit jaar zullen deze tussensprints vaak vroeg in de etappe plaatsvinden en de punten worden verdeeld onder de eerste 15 renners (max. 20 punten). De renners die voor de groene trui willen gaan zullen dus ook flink aan de bak moeten in de tussensprints.

Cavendish heeft aangegeven dit jaar toch echt een keer het groen naar Parijs te willen brengen. Aangezien de tussensprints ook weleens na een col van de 2e categorie plaatsvinden, zal hij het zich minder kunnen permitteren om snel de bus op te zoeken. De sprinters die het in het eindschot normaal gesproken afleggen tegen de Brit, kunnen hier wat punten terugpakken. Bovendien zijn er wat aankomsten die lichtjes bergop lopen, wat weer in het voordeel is van Hushovd. En wat te denken van Gilbert. Als hij daadwerkelijk vier etappezeges weet te pakken, heeft hij ook al een hele berg punten voor de groene trui en kan ook hij misschien een rol in dat klassement gaan spelen. Andere kanshebbers die snel opkomen bij de wielervolgers: Farrar, Petacchi, Greipel, Rojas.

Witte trui

Laatste vijf winnaars:
2010: Andy Schleck (Lux)
2009: Andy Schleck (Lux)
2008: Andy Schleck (Lux)
2007: Contador (Spa)
2006: Cunego (Ita)

De witte trui wordt om de schouders gehangen van de beste jongere in het algemeen klassement. Voorheen was het een klassement waarin alleen debutanten meespeelden maar al sinds een aantal jaren is het een klassement voor renners die op 1 januari van het rondejaar jonger dan 25 jaar zijn. Voor de Tour de France 2011 gaat het dus om renners die op of na 1 januari 1986 zijn geboren.

Wat betreft de favorieten kunnen we hier kort zijn. Er is één absolute favoriet voor de witte trui en dat is onze landgenoot Robert Gesink. De winnaar van de laatste drie edities is te oud om nog mee te mogen doen voor het jongerenklassement. Renners die nog wel meedoen om het klassement zijn Kreuziger (Giro in de benen en knechten voor Vinokoerov), Mollema (knechten voor Gesink), Coppel, Kadri, Uran, Taaramae, Intxausti en Van Garderen. Die laatste zal de witte trui hoogstwaarschijnlijk na de ploegentijdrit in zijn bezit hebben maar alle namen die niet tussen haakjes staan mogen gerust minder ingeschaald worden dan Gesink. Zonder pech zou deze trui normaal gesproken voor "ons" moeten zijn en krijgt Eddy Bouwmans 19 jaar na dato eindelijk een opvolger.

Handige linkjes
Officiële site: Tour de France 2011
Twitter: @letour
Nieuws: NOS.nl - Nieuws, Sport en Evenementen op Radio, TV en Internet | Nederlandse Omroep Stichting, sporza, Wielerland, Wielrennen - Wielernieuws op WielerFlits.nl
Streams: NOS.nl - Nieuws, Sport en Evenementen op Radio, TV en Internet | Nederlandse Omroep Stichting, Search Results for "sport-livez.com"

De ploegen en de renners
Credits aan Muto voor deze ordening en Raymania voor alle plaatjes













De OP staat hier!

[El Presidente]

Petacchi zet vandaag overigens iedereen op 2 fietslengtes.

[Hendril]

de dope van Kern werkte blijkbaar niet

[BoerBert]

Duurde alweer te lang voordat iemand pech had natuurlijk.

[Arcturus]

Gadret heeft gezeur met zijn achterwiel.

[Jasper]

Oorspronkelijk geplaatst door El Presidente Petacchi zet vandaag overigens iedereen op 2 fietslengtes.

Neu.

[Da_Sandman]

@Arcturus wil je ook meedoen? .

[Jasper]

Weer een val
Boonen ligt er nu niet goed bij

[Zwoerd]

Wat is dit allemaal?

[BoerBert]

Wat is dit allemaal joh

[El Cid]

De Quick-Stepploeg wil graag opgepikt worden van het asfalt

[Dos37]

Daar gaan ze weer. Lijkt me een sleutelbeen breuk.

[Arcturus]

Oorspronkelijk geplaatst door Da_Sandman @Arcturus wil je ook meedoen? .

Ja heerlijke valpartij met Boonen net.

[Jasper]

Was dat Tjallingii die daar stond te vloeken

[Rumille]

Wat een etappe zeg

[Superheld]

Wtf man, stop daar eens mee .

[BoerBert]

Oorspronkelijk geplaatst door Zwoerd Wat is dit allemaal?

Nice

[Arcturus]

Steegmans en Boonen.

[De KnikkerKoning]

Haha dat inzoomen van die ding, zo'n cirkel om heel het peleton en dan zeggen ''daar gebeurde het''

[Arcturus]

Oorspronkelijk geplaatst door Jasper Was dat Tjallingii die daar stond te vloeken

Ja

[El Presidente]

Oorspronkelijk geplaatst door Jasper [...] Neu.

Weet ik.

[Zwoerd]

Ik heb Kern en Boonen in mn tourpoule

[El Cid]

Boonen gaat het gewoon weer proberen

[Jasper]

Boonen weer onderweg

[Arcturus]

Boonen gaat Parijs niet halen.

[Jasper]

Zal vast niet de laatste valpartij zijn geweest vandaag

[Hendril]

Boonen gaat nog ff verder tegen beter weten in.

[Jasper]

NOS Sport - Tour: Curieuze valpartij Sørensen

[zjroen]

Rabo's rijden ver naar achteren volgens mij.

[Zwoerd]

Oorspronkelijk geplaatst door Jasper Zal vast niet de laatste valpartij zijn geweest vandaag

Nee, die nervositeit neemt nu ook alleen maar toe.

[Jasper]

Oorspronkelijk geplaatst door zjroen Rabo's rijden ver naar achteren volgens mij.

Halverwege het peloton zitten ze.

[Nico]

Oorspronkelijk geplaatst door De KnikkerKoning Haha dat inzoomen van die ding, zo'n cirkel om heel het peleton en dan zeggen ''daar gebeurde het''

Ja, dat was ook irritant. Heel die cirkel afzoeken en dan gebeurd het net aan de andere kant van die cirkel

[Hendril]

Flinke schaafwonden voor Gesink aldus Maassen

[BoerBert]

Oorspronkelijk geplaatst door Nico [...] Ja, dat was ook irritant. Heel die cirkel afzoeken en dan gebeurd het net aan de andere kant van die cirkel

Of precies op het randje van zo'n cirkel

[zjroen]

Oorspronkelijk geplaatst door Hendril Flinke schaafwonden voor Gesink aldus Maassen

Aan zijn stem te horen is het een stukje erger dan dat ....

[Jasper]

Schaafwonden is nog wel te doen.
Alleen morgen flinke stijfheid in ieder geval. Als je ziet hoe Brajkovic en nu Boonen er vanaf komen valt het met Gesink vooralsnog wel mee.

[Dagglala]

Oorspronkelijk geplaatst door zjroen [...]

Heerlijk joh, beetje kokkerellen. Mijn vrouw werkt en koken vind ik heerlijk om te doen. Oh en ik ben er vrij goed in, .

[vinnie06]

Die renners hebben ook geen enkele vorm van reserves wat betreft verwerken van dit soort shit. Eten op het randje van niet teveel of te weinig. Alle valpartijen zitten meteen op het bot met al die pezige mannen.

[Boeman]

Oorspronkelijk geplaatst door Jasper Schaafwonden is nog wel te doen. Alleen morgen flinke stijfheid in ieder geval. Als je ziet hoe Brajkovic en nu Boonen er vanaf komen valt het met Gesink vooralsnog wel mee.

Vorig jaar reed hij toch ook de etappe uit met een gebroken pols om de dag erna niet meer op te stappen?

[Jasper]

Oorspronkelijk geplaatst door Boeman [...] Vorig jaar reed hij toch ook de etappe uit met een gebroken pols om de dag erna niet meer op te stappen?

Twee jaar terug was die polsbreuk.
Maar dat is niet het geval als je ziet hoe hij z'n stuur vast heeft en erop leunt.

[Jasper]

De chaos begint zo weer, vluchters bijna opgeraapt.

[Nico]

Oorspronkelijk geplaatst door vinnie06 Die renners hebben ook geen enkele vorm van reserves wat betreft verwerken van dit soort shit. Eten op het randje van niet teveel of te weinig. Alle valpartijen zitten meteen op het bot met al die pezige mannen.

Ik zag gister dat ze gewoon ff 6000 calorieën per dag wegwerken

[Zwoerd]

Is dit nou die saaie eerste week van de tour?

[EnGCatjuh]

Oorspronkelijk geplaatst door Nico [...] Ik zag gister dat ze gewoon ff 6000 calorieën per dag wegwerken

Maar ze verbranden er waarschijnlijk 6500.

[Zwoerd]

Oorspronkelijk geplaatst door Jasper [...] Twee jaar terug was die polsbreuk. Maar dat is niet het geval als je ziet hoe hij z'n stuur vast heeft en erop leunt.

Vorig jaar had hij ook een haarscheurtje in zn pols.

[Hendril]

nu al alles samen...

[Nico]

Oorspronkelijk geplaatst door EnGCatjuh [...] Maar ze verbranden er waarschijnlijk 6500.

Dat zit er dan wel weer in ja

[Dagglala]

NOS Sport - Tour: valpartij Gesink en Brajkovic

Ploegleider Frans Maassen: "Hij heeft een flinke smak gemaakt, samen met Garate en Barredo. Maar hij is er het meest slecht aan toe. Flinke schaafwonden, in elk geval. Hij kan er wel mee fietsen. Hij is een harde bikkel", aldus Maassen over Gesink.

[Boeman]

Kastelen

[BoerBert]

Oorspronkelijk geplaatst door Boeman Kastelen